کانال حکومتی چند ثانیه در مطلبی کوتاه تحت عنوان «احساس تحقیرشدگی» از زبان یکی از کارشناسان روانشناسی تلاش کرد تصویری از واکنش مردم نسبت به ظلم حکومت ارائه کند. این کارشناس نوشت:
«بزرگترین رنجی که ساختار حاکم به مردم وارد می‌کند احساس تحقیرشدگی است. مردم وقتی بودجه‌های کلان دستگاه‌های عریض و طویل و بی‌خاصیت را می‌بینند، وقتی وام‌های کلان به صاحبان منافع و نه نیازمندان واقعی را می‌بینند، وقتی هر روز از امکان خانه‌دار شدن بیش از پیش محروم می‌شوند، وقتی یک شبه قیمت ماشین‌های غیر استاندارد چند برابر می‌شود، وقتی در سرزمینی که بزرگترین ذخایر طبیعی جهان را دارد، در ناترازی عظیم انرژی به‌سر می‌برند، وقتی تورم لجام‌گسیخته وحشیانه، هم‌چون شلاقی بر صورت و گرده ایشان فرود می‌آید، وقتی نوع انتخاب پوشش به دستمایه ابتذال با ابزارها و کلینیک‌های ضد علمی بدل می‌شود، وقتی هوای آلوده نفس کشیدن آدمیان را دشوار را می‌کند، تحقیر جان او را می‌بلعد»
این کارشناس تا اینجا تلاش کرد یک زمینه مادی را برای تحقیر آحاد جامعه که پا در واقعیت دارد به تصویر بکشد. اما چند سطر پایین‌تر خود او مجبور به اعتراف می‌شود که این احساس ممکن است تبدیل به خشم یا عصیان شود.
در همین زمینه
شهر قدس قلعه حسن خان یکی از شهرهای شورشی قیام آبان ۹۸
خشم و عصیان یا احساس نومیدی؟
او می‌نویسد:« این تحقیر از سویی تبدیل به خشونت با ارجاع به محیط بیرونی می‌شود و از آن فاجعه آبان ۹۸ و جنبش مهسا زاده می‌شود و از سویی تبدیل به خشونت درونی می‌شود و از آن افسردگی و اضطراب و بی‌آیندگی و خودکشی متولد می‌شود.
شما نمی توانید به‌طور سیستماتیک یک جامعه زنده را تحقیر کنید و انتظار داشته باشید هیچ اتفاقی نیفتد. طرفه آن‌که در این شرایط انتظار دارید جوانان خانواده تشکیل دهند و فرزند آوری بکنند؛ آن هم فرزندان متعدد. همین انتظار هم خشم‌آفرین است. یعنی اساسا نمی‌بینید، درک نمی‌کنید، به‌جا نمی‌آورید، اعتبار نمی‌بخشید به رنج و اضطرار و بی‌افقی و له شدن جوانان در زیر سیاست‌های کلانی که تا این حد احساس تحقیرشدگی را به عموم جامعه تحمیل می‌کند.»
این کارشناس حکومتی به این ترتیب اعتراف می‌کند که جامعه سرکوب شده و غارت شده ایران هر آن ممکن است دست به عصیان بزند.اگرچه او با نگاه خود قیام پیروزمند مردم در آبان ۹۸ را یک فاجعه می‌نامد اما پر واضح است که چشم‌انداز قیام‌هایی آتشین‌تر و توفنده‌تر در راه است.
واقعیت این است که این مردم هستند که نسبت به ایدئولوژی، عمل‌کرد و فقر تئوریک نظام حاکم به چشم تحقیر نگاه می‌کنند. تردیدی نیست که بخشی از جامعه از کارکرد حکومت نومید و نسبت به چشم‌انداز بهبود اوضاع مایوس شوند اما اکثریت جامعه فقط منتظر فرصتی برای فرو ریختن آتش خشم خود بر سر دیکتاتوری حاکم است. و البته تردید ندارد که آن روز به زودی فرا خواهد رسید.
