آیا رئیسی منجی ولایت فقیه است؟ رئیسی در «برنامه گفت‌وگوی ویژه خبری شبکه ۲ سیمای» جمهوری اسلامی! حاضر می‌شود تا در برابر دیدگان مردم ایران اعلام کند که «طعم فقر و یتیمی را در دوران کودکی و نوجوانی چشیده‌ام.» و اینک شاهد هستم که «آمار بیکاری حدود ۱۲ درصد، بیکاری جوانان ۴۰ درصد و بیکاری تحصیلکردگان ۳۰ درصد است.»
کودک یتیم و فقیری که درد بیکاری را در جامعه لمس کرده است اکنون در صحنه حاضر شده است تا «شرایط اقتصادی را به نفع مردم تغییر» دهد! سخنرانی شور انگیز! اسپارتاکوس خطاب به بردگانی که در برابر روم قیام کرده اند تا این اندازه تأثیرگذار نبود! زیرا او در برابر امپراتور قیام کرده بود و رئیسی آمده است تا خلیفه را نجات دهد.
رئیسی می‌خواهد «شرایط به نفع آرمان ها» و «آموزه های امام» متحول شود. او در اینجا با مخاطبینش دچار یک اختلاف در درک واقعیت می‌شود. ما فکر می‌کنیم که به خاطر همان «امام» وضعیت کشور اینگونه است و رئیسی می‌گوید به خاطر آنکه «امام» به اندازه کافی «اعمال» نشده است «اینچنین» است. او می‌خواهد به نقش سپرده شده اش در سیرک ادامه بدهد و امیدوار است تا تماشاگران را کماکان بر روی صندلی ها نگه دارد.
رئیسی ادامه می‌دهد: «آمارها نشان می‌دهد که امروز فاصله طبقاتی بیشتر شده» است. راه حل را نیز می‌گوید: «باید در پرداخت‌ها تجدیدنظر شود تا فاصله‌ها را کمتر کند.» [خنده حضار]
«پرداخت» به چه کسی باید مورد «تجدید نظر» قرار گیرد؟ به فرماندهان سپاه؟ به مسؤلین قوه قضائیه، به رئیس آستان قدس؟ چه کسانی هستند که در طول ۳۹ سال گذشته با بقیه مردم اختلاف طبقاتی یافته اند؟ نمایش رئیسی در سیرک از ژانر کمدی به سمت دیسگاستینگ [disgusting] می‌رود. برخی از حضار دیگر تحمل آنرا ندارند و می‌خواهند صحنه را ترک کنند.
رئیسی احساس می‌کند تماشاگران از حضور اجباری خود به تنگ آمده اند پس باید برگ دیگری را نیز رو کند. او که تجربه صحنه های واقعی را دارد. او که با هنر ایستادن انسان در برابر ظلم آشناست. او که از یاد نبرده است در تابستان ۶۷ کسانی چشم در چشم او به خمینی «نه» گفته اند، خوب می‌داند که مرز هنر و ضد هنر کجاست. مرز واقعیت و بازخوانی وارونه آن کجاست. او برای روزهای زشت تری که می‌خواهد برای مردم رقم بزند به «هنر» و «سینما» از جنس «آرمان ها و آموزه های امام» نیاز دارد. او می‌گوید: «اولویت ما مسئله هنر و نجات سینما از این وضعیت است.»
آخرین پرده اما تنها زشت ترین آنها نیست، بلکه گویا ترین است. رئیسی از دو الگوی خود یاد می‌کند از «بهشتی» و «قاسم سلیمانی». [فارس ۶اردیبهشت۹۶] بهشتی را جوانان اول انقلاب به یاد می‌آورند. او سازمان دهنده گروه های چماقداری بود که روزنامه فروش ها و کتاب فروش ها را در خیابان ها کتک می‌زدند. آنها میتینگ های سیاسی مسالمت آمیز را به خون می‌کشیدند. آنها تقلب ها در انتخابات را اجرایی می‌کردند. آنها به «امت حزب الله» یا «امت همیشه در صحنه» معروف بودند.
«حاج قاسم سلیمانی» نیز چهره ای کاملا شناخته شده است. کودکانی که در پیشروی سپاه در حلب، کشته شدند نام او را در حافظه تاریخی سوریه حک کرده اند. سرهای بریده شده در تکریت و موصل یا شهرهای جنوب عراق نیز به احترام حاج قاسم در جلوی دوربین ها قرار گرفته اند. یاران حاج قاسم در داخل ایران نیز شناخته شده اند. آنها همان هایی هستند که اختلاف طبقاتی را در طول ۳۹ سال بیشتر کرده اند.
رئیسی با انتخاب دو الگوی خود، گویی میخ های چادر سیرک را می‌کشد. صحنه نمایش برهم می‌خورد. او نیازمند آن است که راه خروجی پیدا کند اما بعید است که تماشاگران به او فرصت این کار را بدهند.
