بر اساس آمارهای منتشر شده رژیم خامنه ای در دیماه دستکم ۹۹نفر را اعدام کرد. طی ۱۰روز گذشته بهمنماه نیز تعداد اعدامها به ۲۶نفر رسیده است، اینها البته آمارهای علنی است و کسی از آمار واقعی اعدام شدگان خبر ندارد. سوال این است که چرا خامنه ای این طور بی مهابا اعدامها را گسترش داده است . هدف از این اعدامهای جنایتکارانه چیست؟
در ماههای اخیر اعدامها به صورت چشمگیری افزایش پیدا کرده است. بخصوص از زمان آغاز جنگ در غزه یعنی از مهر ماه شمار اعدامها ماهانه به طور متوسط بالای صد نفر بوده است. یعنی از مهرماه تاکنون ۴۱۶زندانی اعدام شدند.
خامنه ای دنبال چیست؟
علت این افزایش اعدام را باید در نگرانی و ترس رژیم از سرنگونی جستجو کرد. رژیم میداند که با یک جامعه انفجاری مواجه است. لذا تلاش دارد در سایه جنگ خاورمیانه هرچه میتواند جو ارعاب و سرکوب را در داخل را بالا ببرد. در سال ۱۴۰۱ رژیم با یک قیام سراسری مواجه شد که به صورت جدی لرزه سرنگونی را احساس کرد. مجموعه عواملی که به قیام ۱۴۰۱ منجر شده بودند نه تنها مرتفع نشدند، بلکه به اضعاف تشدید شدند. نارضایتی مردم و خشم عمومی نسبت به دستگاه سرکوب و غارت فزونی گرفته است. پس مثل همیشه خامنه ای تنها راه را در پناه بردن به اعدام به عنوان ابزار بقا جسته است. این حقیقت را میشود از طیف بندی اجتماعی اعدامهایی که صورت گرفته فهم کرد؛
طیف بندی اجتماعی اعدامها
بیشترین اعدامها از هموطنان بلوچ صورت گرفته است. دلیل آن هم این است که در بلوچستان رژیم با یک مردم به شدت خشمگین مواجه است که متحدا به این نتیجه رسیدند که باید به صورت قهرآمیز دیکتاتوری مذهبی را سرنگون کنند. بعد از بلوچستان نوبت به کردستان و شهرهای کردنشین میرسد. کردستان به دلیل رادیکالیزم موجود در مردم به جان آمده اش برای رژیم یک تهدید است. از همین رو کردستان هم یکی از هدفهای اعدام هاست.
زنان؛ اعدام زنان افزایش پیدا کرده است. دلیل آن نقش برجسته زنان در قیام سال گذشته بود. حالا رژیم دارد با اعدام زنان زندانی به زنان بپاخاسته میهن این پیام را میدهد که باید از ما بترسید!
جوانان قیام: از سال گذشته یعنی اعدام دو جوان قیامی محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد چندین تن از جوانان قیام اعدام شدند. خامنهای با این اعدامها میخواهد به جوانان شورشی این پیام را بدهد که پاسخ ما به قیام اعدام است. بنابراین خامنه ای در یک بن بست مرگبار است که به این اعدامهای دیوانه وار روی آورده است.
در همین زمینه
زمینه سازی برای اعدام فرزندان قهرمان بلوچ توسط پادوهای خامنهای
وضعیت انفجاری جامعه
واقعیت این است که خامنه ای با یک جامعه انفجاری مواجه است. حکومت با مردم و جوانانی مواجه است که تنها راه برون رفت جامعه از این شرایط را سرنگونی قهرآمیز این دیکتاتوری میبینند. مردم و جوانانی که به صورت گستره به کانونهای شورشی بعنوان راز و رمز سرنگونی روی می آورند، این واقعیت آنچنان آشکار است که برای رژیم دیگر امکان پنهان کردن آن وجود ندارد. از مقامات حکومتی تا کارشناسان اتو کشیده حکومت و تا امام جمعه های رنگارنگ به آن اذعان میکنند.
آیا خامنه ای با اعدام می تواند جامعه انفجاری ایران را ساکت کند؟
در پاسخ باید گفت هرگز. اگر به همین چندماه گذشته نگاه بیندازیم برغم افرایش اعدامها کدام روز بوده که خیابانهای ایران خالی از جمعیت معترض باشد؟ کدام روز بوده که فریاهای اعتراض از کارگران تا بازنشستگان و تا معلمان و دیگر اقشار فرودست جامعه بگوش نرسد؟ مرگ روزی بوده که شعارها علیه فساد و تباهی و نفرت از مقامات حکومتی به گوش نرسد؟ شعارهایی که حالا دیگر شانه به شانه شعارهای قیام و سرنگونی میساید.
اکنون با جامعهای مواجه هستیم که آن قدر شعار مرگ بر خامنه ای در آن سر داده شده و این شعار عمومیت پیدا کرده که امام جمعهها التماس میکردند کمتر به خامنهای فحش بدهید! بقیه مقامات حکومت را لعن کنید!
در کنار این جامعه انفجاری و اعتراضی ما گسترش فعالیت کانونهای شورشی را داریم که صورت مساله سرنگونی است. زنان و مردان از جان گذشتهای که در جو اختناق و سرکوب و دوربین و گشت و مراقبتهای روزانه و شبانه، برغم وضعیت وخیم مالی و بیکاری و خطرات دستگیری و حتی اعدام اما یک روز هم عقب نکشیدند. لحظهای شعله قیام و آتش را نگذاشتند که خاموش بماند.
آن مهره حکومتی به درستی اذعان کرده بود که بعد از سرنگونی تفاوت بین احمد خاتمی با محمد خاتمی فقط ۶ تیر چراغ برق است. حکومت خامنه ای با چنین جامعهای روبروست که نمیتواند صرفا با اعدام و ایجاد ارعاب پیش ببرد. این ابزار تا جایی کار آیی داشت اما دیگر خاصیتاش را از دست داده است. پس باید پیشاپیش خامنه ای خود را سرنگون شده فرض کند. و اعدام نمیتواند مانع از وقوع کابوس سرنگونی شود.







