داستان واقعی یک کانون شورشی- قسمت ششم
دیماه نود و شش بود. آن روز آغاز جرقه بود.
بعد از سالها خاموشی و رخوت، بالاخره صدایی از دل مشهد و کرمانشاه بلند شد. به ظاهر مسئله فقط گرونی تخممرغ بود؛ اما ماجرا چیز دیگهای بود. یه خشم تلنبارشده، مثل آتیشی که سالها زیر خاکستر خوابیده بود، دنبال یه جرقه میگشت… و اون جرقه زده شد.
همون روزها، من وسط زندگیای دستوپا میزدم که از هر طرف سختی میبارید. کار، فشار، بیثباتی. اما یه پراید هاچبک سفید سادهای داشتم که برام، بیشتر از یه ماشین بود. سنگرم، پناهم و پایگاه کوچیکی بود که باهاش تو دل شهر میچرخیدم، گوش میدادم، میدیدم و یاد میگرفتم که چطور میشه مبارزه رو ادامه داد.
۹ دیماه بود و هوا سرد، خاکستری و دلگیر. امیر، بهم زنگ زد و گفت که «حوالی میدون انقلاب یه تجمع شکل گرفته.
این دقیقا همون لحظهای بود که همیشه تو ذهنم تمرینش میکردم، تا جرقه قیامها زده بشه و توی خیابون چشمدرچشم بجنگیم. تو مسیر دارآباد بودم. سریع رفتم دنبال امیر.
نزدیکای غروب، رسیدیم به میدون. حدود هزار نفر توی خیابون بودن؛
هوا کمکم تاریک شد و صدای شعارهایی مثل «بسیجی برو گمشو» فضا رو تغییر داد. جمعیت جون گرفت. من و امیر شعار « مرگ بر خامنهای » دادیم. جمعیت هم پشت سرمون تکرار کرد.
در همین زمینه
جرقه در دل تاریکی
با شعار مرگ بر خامنهای ، فضا شکافتهشد. نیروهای ضدشورش که از اول حواسشون بود شعارهای ساختارشکن داده نشه، وحشیانه حمله کردند. درگیری بالا گرفت؛ انگار جرقهی اصلی همون شعاری بود که ما دادیم.
من و امیر حواسمون بود که گیر لباسشخصیها نیفتیم. میدونستیم که خودشونو قاطی جمعیت میکنند، یکی رو نشونه میرن و چند نفره از دل جمع میکشن بیرون و میبرنش.
تو اون لحظات یک خانوم با ظاهری غلط انداز وسط ما بود. وقتی ما شعار مرگ بر خامنهای میدادیم به بچهها میگفت شعار ساختار شکن ندید، چون مامورا وحشی میشن. اما هدف ما جوونا این بود که اون ساختار فاسد رو بشکنیم.
حس کردم ممکنه نفوذی باشه و میخواد مسیر تجمع رو منحرف کنه.
دیکتاتورها به هم باج می دهند
نیم ساعت بعد همون خانوم شعار رضاشاه رو داد.
ما اومده بودیم برای نفی حکومت خامنهای، نه برای اینکه اسم یک دیکتاتور دیگه رو، که صد سال پیش مرده و پوسیده، توی خیابون بیاریم.
دستش رو شد. بچههایی که توی تجمع باهم آشنا شده بودیم، بهش اجازه ندادیم و همچنان مسیر تجمع رو به سمتی که خودمون میخواستیم پیش بردیم.
درگیریها شدت گرفت، خیلی از بچهها باتوم و گاز اشکآور خوردن. ما از تاکتیک «بزن در رو» استفاده میکردیم. نزدیک میشدیم، حمله میکردیم، چند تا از مامورا رو زمین میزدیم، بعد سریع فرار میکردیم.
جمعیت به سمت خیابان آزادی پیش میرفت. تقریباً ۲ تا ۳ هزار نفر جوان بودیم. همه بین ۲۰ تا ۳۰ سال. نسلی بودیم که حکومت همه چیزمون رو گرفته بود: حق زندگی، حق آزادی… هیچ چیز جز وعدههای پوچ دریافت نکرده بودیم.
حوالی ایستگاه استاد معین، یک مقر بزرگ بسیج به نام مقداد بود که سال ۸۸ هم خیلیها رو زخمی کرده بود. جلوی این مقر، بنر خمینی و خامنهای نصب شده بود که کل جمعیت دور اون جمع شده بودند تا نابودش کنن. امیر بدون معطلی از میله بنر بالا رفت، پارهش کرد و پایین کشید. همین صحنه به یکباره صدای جمعیت رو بلند کرد، همه از شادی و رضایت فریاد میزدن و خوشحالی میکردن.
اتفاق ناگواری افتاد. امیر داشت از بالای بنر پایین میاومد، یههو تیغهی بنر ول شد و افتاد روی انگشتش. انگشتش از قسمت ناخن قطع شد! وضعیت بحرانی شد، باید امیر رو به یک بیمارستان میبردیم.
رفتیم بیمارستان. انگشت امیر رو پانسمان کردن ولی چون استخوان و ناخن له شده بود، گفتن باید جراحی بشه. با این حال، روحیهاش خوب بود، طوری که انگار نه انگار انگشتش قطع شده و درد کشیده. من توی دلم گفتم امیر فردا دیگه نمیاد، اما اشتباه میکردم. امیر صبح روز بعد زنگ زد و گفت: «آمادهای؟ امروز هم هستیم.»
اون روز، با اینکه زمین یخزده بود، ولی دلهامون از همیشه گرمتر بود. همنسلهای ما دیگه کف خیابون بودن؛ نسلی که هیچکس روش حساب نکرده بود، ولی درست همون نسلی بود که ورق رو برگردوند. انگار همین «حساب نکردن» روی ما بود که باعث شد همه غافلگیر بشن. امیر، با یه انگشت قطعشده، برگشت به خیابون. نه فقط برای خودش، برای همهی ما. اون روحیه، اون پشتکار، اون جسارت، اون روز برام یه پیام روشن داشت:
«ما نسلی نیستیم که زیر بار زور برویم. ما حقمان را پس میگیریم.»
ما اینو روز نهم دیماه ۹۶، توی خیابون نشون دادیم. کابوس سقوط خامنهای از همون روز شروع شد… و هنوز هم ادامه داره.







