موج خشم در استانهای مختلف، از نابودی محیطزیست تا اعدامهای فزاینده، شکاف عمیق میان مردم و حکومت ایران را آشکار کرده است.
روز سه شنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۴، اعتراضات مردمی در کهگیلویهوبویراحمد، چهارمحالوبختیاری و تهران علیه سدسازیهای غیرقانونی و اعدامهای فزایندهی رژیم خامنهای اوج گرفت؛ اعتراضی که ریشه در نارضایتی عمیق از نابودی محیطزیست و تشدید سرکوب دارد.
مردم کهگیلویهوبویراحمد مقابل استانداری تجمع کردند و مخالفت خود را با سدهای مخرب «خرسان ۳» و «ماندگان» اعلام نمودند؛ پروژههایی که باغها، رودخانهها و منابع طبیعی را به مرز نابودی رساندهاند. ازدحام جمعیت مسیرهای منتهی به میدان امام حسین را مسدود کرد و شعارهای مستقیم علیه مسئولان محلی نشان داد شکاف میان مردم و مقامات تا کجا رسیده است.
در یاسوج نیز معترضان با شعار «نه به سدسازی و انتقال آب» تجمع کردند و تأکید داشتند که «دنا فروختنی نیست». شتابزدگی مقامات حکومتی در پیشبرد طرحهای سدسازی، موج تازهای از اعتراضات مردمی را برانگیخته است.
تجمعات در دیگر استانها
در چهارمحالوبختیاری، ساکنان شهرستانهای بن و سامان مقابل استانداری تجمع کردند و از عدم تخصیص حقآبه و خسارت به باغات گفتند. در هرسین کرمانشاه، مالکان زمینهای شهرک زرعلیآباد پس از چهار دهه بلاتکلیفی مقابل فرمانداری جمع شدند؛ حکومتی که سالهاست مجوز ساخت یا حق مالکیت روشن به آنها نمیدهد.
اعتراضات صنفی نیز در تهران و جنوب کشور ادامه یافت. بازنشستگان صنعت نفت مقابل وزارت نفت گرد آمدند و فساد مدیریتی و پرداختنشدن حقوق را افشا کردند. کارکنان نفت فلات قاره در هرمزگان و کارکنان پالایشگاه آبادان هم از تبعیض و پایمالشدن حقوق خود سخن گفتند. این تجمعات مردمی تصویری آشکار از بحران اقتصادی تحمیلی از سوی حکومت ایران ارائه میدهد.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»
نود و پنجمین هفته کارزار سهشنبههای نه به اعدام در ۵۴ زندان برگزار شد. زندانیان با اعتصاب غذا یاد جانباختگان آبان ۹۸ را زنده نگه داشتند؛ قیامی که طی آن بیش از ۱۵۰۰ نفر بهدست نیروهای امنیتی کشته شدند. از ابتدای آبان نیز بیش از ۲۵۰ اعدام ثبت شده است؛ عددی تکاندهنده که نشان میدهد ماشین کشتار رژیم خامنهای همچنان با تمام توان فعال است.
خانوادههای زندانیان سیاسی مقابل زندانها تجمع کردند و با شعار «نه به اعدام» به کارزار پیوستند. در حالیکه مقامات در شیبان اهواز سه حکم اعدام دیگر را تأیید کردهاند، موج حمایت مردمی از این کارزار گستردهتر میشود.
حمایت خانوادهها و یادبود شهدا
خانوادههای محکومان به اعدام بار دیگر اعلام کردند که برای آزادی عزیزانشان سکوت نخواهند کرد. در سنندج، سومین سالگرد امید حسنی برگزار شد؛ جوانی که در قیام ۱۴۰۱ زیر شکنجه جان باخت. در سیستان، شهروندان به مافیاییشدن طرح «رزاق» اعتراض کردند و مردی با کفنپوشی فریاد بیکاری و بیعدالتی سر داد.
این سلسله اعتراضات مردمی نشان میدهد که جامعه در برابر دیکتاتوری سکوت نکرده است. با ادامه سرکوب و فساد ساختاری، شکاف میان حکومت و مردم ژرفتر میشود و اراده برای مبارزه تا دستیابی به آزادی و عدالت پابرجا مانده است.







