پزشکیان چهاردهمین دولتی است که در دیکتاتوری ۴۵ساله ولایت فقیه روی کار می‌آید. با این حال، او اولین رئیس‌جمهوری است که خیلی زود تسلیم شده و از ادامه مقاومت دست کشید. این پرسش مطرح است که چرا پزشکیان این‌چنین زود وا رفت؟ چه امیدهایی داشت و چه چیزهایی را از دست داد؟
روزنامهٔ شرق در ۲۰شهریور در مطلبی تحت عنوان «آچمزیم»، به قلم هاشمی‌طبا، اشاره کرده بود که «تمام ظواهر و حتی بواطن نشان می‌دهند که آچمز شده‌ایم. این مشکل نه به این دولت و نه به آن دولت ربط دارد، بلکه همه می‌دانند که آچمز هستیم، ولی هیچ‌کس به‌طور صریح این واقعیت را بیان نمی‌کند.»
دولت پزشکیان در باتلاقی مرگبار
مؤمنی، یکی از کارشناسان اقتصادی رژیم، در اظهاراتی می‌گوید: «عملاً دولت در باتلاقی گرفتار شده که با هر حرکت، بیشتر در آن فرو می‌رود. کسب‌وکارهای ایرانی در سطوح مختلف، از خانواده‌ها گرفته تا بنگاه‌ها و حتی در سطح کلان، به سمت از هم‌پاشیدگی حرکت می‌کنند. مروری بر اخبار ناامیدکننده اقتصادی نشان می‌دهد که دولت چهاردهم در باتلاقی گیر کرده که هر حرکت، چه درست و چه نادرست، آن را بیشتر به عمق بحران می‌برد.»
روز پنج‌شنبه ۸آذر، پزشکیان در نشستی با گروهی از کارگزاران به بحران‌های فراگیر رژیم اشاره کرد و به‌طور ضمنی از بیچارگی و درماندگی خود در مواجهه با بحران‌ها سخن گفت: «نمی‌شود ۴۵سال از انقلاب گذشته باشد و مشکلات کشور روزبه‌روز بدتر شود. اگر ما راه درست را انتخاب کرده بودیم و این مسیر را درست رفته بودیم، پس چرا این‌جا هستیم؟ معلوم است که در جایی از کار مشکلی وجود دارد و ما مقصریم… من الان در جایگاهی هستم که واقعاً بیشتر در عذاب و فشار قرار دارم».
این اولین بار نیست که پزشکیان از فرو رفتن در باتلاق بحران‌ها آه و ناله می‌کند. پیش از این نیز در ۲۹مهر اظهار کرده بود: «دولتی بدهکار درست کرده‌اند، با ناترازی در بانک‌ها و صندوق‌ها، حالا هم باید برویم و این مشکلات را حل کنیم!» اکنون پس از گذشت حدود ۴۰ روز از این اظهارات، به وضوح مشاهده می‌شود که وضعیت نه‌تنها بهتر نشده، بلکه وخیم‌تر نیز شده است.
در همین زمینه
خامنه ای، بازنده نهایی دوئل بین پزشکیان و قالیباف!
رو در رویی مجلس با دولت پزشکیان
این بحران‌ها تنها محدود به مسائل اقتصادی و اجتماعی نمی‌شوند. پزشکیان در زمینه سیاسی نیز با فشارهای درونی و بیرونی رژیم مواجه است. کمتر از چهار ماه پیش، مجلس ارتجاع به ریاست خامنه‌ای با اکثریت قاطع به کابینهٔ پزشکیان رأی مثبت داد. اما اکنون در مواجهه با شرایط انفجاری جامعه، مجلس به‌طور آشکار با دولت او در تضاد قرار گرفته است. نمونه‌ای از این تضاد، رد لایحه اصلاح قانون انتصابات است که پزشکیان برای تثبیت موقعیت ظریف در دولت به مجلس فرستاده بود. این لایحه با ۲۰۷رأی منفی، به شکست سنگینی برای پزشکیان تبدیل شد.
یکی دیگر از نشانه‌های تغییر موضع مجلس، تغییر رفتار قالیباف، رئیس مجلس رژیم، از حمایت از پزشکیان به مخالفت با اوست. قالیباف در جلسه ۶آذر مجلس تصریح کرد: «انتصاب ظریف تخلف است و این موضوع باید پیگیری شود. مردم از ما انتظار دارند که با ناکارآمدی مقابله کنیم. اگر دولت قادر به مدیریت بحران‌ها نیست، باید مجلس به وظیفه نظارتی خود عمل کند.»
در همین راستا، صمصامی، یکی از اعضای مجلس، به‌طور صریح اعلام کرد که «اگر دولت نتواند از پس بحران‌ها برآید، از ابزارهای قانونی مانند سؤال و استیضاح استفاده خواهیم کرد.»
با این حال، نمی‌توان تمام مسئولیت مشکلات و بحران‌ها را به گردن پزشکیان انداخت. او وارث و شریک جرم جنایت‌ها، فسادها و چپاول‌های ۴۵ساله رژیم است. به‌طور قطع، تا زمانی که رژیم ولایت فقیه در قدرت باشد، نه‌تنها از دست پزشکیان یا هر شخص دیگری کاری ساخته نیست، بلکه اوضاع روزبه‌روز بدتر خواهد شد. این بحران‌ها به‌ویژه در زمانی که رژیم با بحران‌های بیرونی و ضربات وارد آمده به عمق استراتژیک خود مواجه است، وضعیت را به مراتب پیچیده‌تر کرده است.
