کارگران پروژه ای نفت و گاز از روز ۳۰ خرداد ماه دست به اعتصاب زدند و کارگاه‌های خود را تعطیل کردند.
ده‌ها هزار کارگر پروژه‌ای صنعت نفت و گاز نزدیک به یک ماه است که در اعتصابند. کارگران ۱۲۳شرکت صنعت نفت و گاز درخواست‌های مشخصی دارند: حذف پیمانکاران، افزایش دستمزدها و ۱۴ روز کار، ۱۴ روز استراحت. سخنگوی این کارگران ضمن توضیح خواسته‌های کارگران می‌گوید این اعتصاب سابقه‌ای چند ساله دارد. اما صدای این صد هزار کارگر پروژه ای کمتر انعکاسی در سطح رسانه‌های حکومتی نداشته است. این درحالی است که در فضای مجازی و شبکه‌ای اجتماعی نیز این کارگران اعتصابی صدایی نیافته‌اند.
سایت حکومتی رویداد۲۴ طی گزارشی در مورد اعتصاب این کارگران می نویسد:« سخنگوی کارگران به رویداد۲۴ می‌گوید که «بچه‌ها» به اعتصاب می‌گویند کمپین و در سخنانش از این شکایت دارد که هیچ پوشش رسانه‌ای نمی‌گیرند»
در همین زمینه
اعتصاب هزاران کارگر پروژه ای نفت وارد یازدهمین روز خود شد
کارگران پروژه ای نفت و گاز چه می‌خواهند؟
سال ۱۳۹۹ خواسته این کارگران تغییر وضعیت به ۱۲ ساعت کار روزانه در ۲۴ روز از ماه بوده است. امروز خواسته آن‌ها به ۱۴ روز ۱۴ روز رسیده است: وضعیتی که عرف کارگران دائمی نفت است.
یک فعال کارگری، شرایط فعلی را -از قراردادی‌شدن بدون هیچ مزایای کار کارگری تا نپرداختن حقوق حتی تا ۶ ماه- محصول «حمله همه جانبه» دولت سازندگی به «دستاوردهای کارگری» می‌داند؛ روندی که آغاز شد اما دیگر متوقف نشد تا به جایی رسید که امروز بیش از ۱۰۰ هزار کارگر را متحد کرده است تا حتی در سکوت کامل خبری با اعتصاب خواسته‌های خود را مطالبه کنند، چون «بدون وجود ما کارگران چه‌طور پیمانکار سودهای میلیاردی ببرد؟» پیمانکاری که با پیش‌روی هر روزه از دهه هفتاد، همه کار صنعت را در دست گرفته است و قواعدی را تحمیل می‌کند که «خلاف قانون اساسی و قانون خدمات کشوری» است.
در قسمت دیگری از توضیحات یکی از فعالین کارگری در مورد اعتصاب کارگران پروژه ای آمده است:
«در سال ۹۹ وضعیت به گونه‌ای بود که حقوق‌های ما تا ۶ماه و حتی بیشتر نیز عقب می‌افتاد. وضعیتی داشتیم که در جایی مثل ستاره خلیج فارس از کارگر تعهد می‌گرفتند که اگر حتی تا ۶ ماه حقوق نگرفتی، حق هیچ‌گونه اعتراضی نخواهی داشت. تهدید هم می‌کردند که اعتراض مساوی با تحویل دادن به نیروهای امنیتی است.»
شروع اعتصابات کارگری نفت و گاز
او ادامه داد: «از همین‌رو کمپین سال ۹۹ آغاز شد و اولین هدف آن افزایش حقوق بود؛ این کمپین با اعتصاب ۴۵ هزار کارگر موفق بود و از آن زمان هرساله افزایش حقوق مطابق نظر سندیکای فلزکاران مکانیک و پس از گفتگو و مذاکرات درونی انجام می‌گیرد. این‌گونه که سندیکا لیستی برای کارگران تهیه می‌کند و هرکس بر اساس این لیست قرارداد یک ساله خود را منعقد می‌کند.»
او به بخش دیگری از فعالیت این کمپین می‌پردازد و می‌گوید: «در سال بعد، سال ۱۴۰۰ علاوه بر افزایش حقوق، مساله مرخصی هم مطرح شد. وضعیت کاری در این زمان به گونه‌ای بود که کارگر فقط ۶ روز مرخصی داشت و ۲۴ روز کار می‌کرد.»
کمپین ۱۴-۱۴
این فعال کارگری ادامه داد: «استارت کار با مساله حقوق خورد، اما در ادامه به مساله کاهش روز کاری رسیدیم. در آن زمان کابینه رئیسی تازه تشکیل شده بود. من به همراه ۶۵ کارگر دیگر به نمایندگی از ۱۲۵ هزار کارگر اعتصابی به وزارت نفت رفتیم. افزایش حقوق‌ها باز اعلام شد. از طرف دیگر مساله‌ای مطرح شد که بیمه کارگران نفت نباید کارگر ساده رد شود.»
این فعال کارگری به وارد شدن این کمپین به مرحله‌ای تازه اشاره می‌کند: «از این‌جا بود که کمپین معروف به ۲۰-۱۰ آغاز شد و در سال ۱۴۰۲ ما موفق شدیم ۲۰ روز کار و ۱۰ روز تعطیلی را نیز با موفقیت جا بیاندازیم و عملی کنیم. علاوه بر این جوشکاری که در سال ۱۳۹۹، ۳.۵ میلیون با ۲۴ روز کار می‌گرفت، سال ۱۴۰۲ با ۲۰ روز کار ۳۵ میلیون و امسال سالانه ۶۵ میلیون دریافتی دارد.»
این فعال کارگری در مورد کمپین کنونی در سال ۱۴۰۳ می گوید: «کمپین ۱۴-۱۴ امسال در ادامه تلاش‌های پیشین به راه افتاد؛ از ابتدای سال ما کم‌کم کارگران را قانع کردیم که پیگیری این مساله به نفع آن‌ها است. اساسا ۱۴ روز کار و ۱۴ روز استراحت مساله‌ای است که در شرکت ملی نفت و اقماری‌های بزرگ آن مساله‌ای جاافتاده است، در ملی حفاری، سکوهای نفتی همه جا این برقرار است.»
به این ترتیب صدهزار کارگر پروژه ای نفت و گازاز ۳۰خرداد ۱۴۰۳ تحت عنوان کمپین ۱۴-۱۴ وارد اعتصاب شدند و مصمم هستند برغم عدم پوشش خبری خواسته‌ها و مطالبات خود را در برابر کارفرمایان و دولت پیش ببرند.
