علی معزی: نه ساواک می‌خواهیم و نه اطلاعات آخوندها
زندانی سیاسی علی معزی که در زندان قزلحصار کرج محبوس است، به مناسب آغاز قیام و اعتراضات سراسری مردم ایران، پیامی منتشر کرد. علی معزی از زندانیان قدیمی ایران است که سالهاست به جرم هواداری از مجاهدین خلق ایران در زندان است. او در این پیام ضمن حمایت از قیام مردم ایران، بر مرز بندی قاطع با شاه و شیخ تاکید کرد و یادآور شد که در این شرایط خطیر حمایت از آلترناتیو دمکراتیک مردم ایران یک ضرورت است.
متن کامل پیام زندانی سیاسی علی معزی از زندان قزلحصار کرج
با درود به شهدای به‌خون تپیده قیام در سراسر کشور و ابراز همدردی عمیق با خانواده‌ها و پدران و مادران داغدار اما سرفراز، که چنین فرزندان دلیری را در دامان خود پرورش داده و تقدیم راه آزادی ایران نموده‌اند. در برابر مردم و جوانان شجاعی که ترس را از جان خود دور کرده و به جان سراپای نظام انداخته‌اند سر تعظیم فرود می‌آورم و به قهرمانیها و مقاومت مردم غیور و شریف ملکشاهی، ایلام و سرابله و آبدانان درود می‌فرستم.
ما مردم ایران، پس از ۱۲۰سال قیام و انقلاب و جان‌فشانیهای بیشمار، نه خواستار بازگشت سلطنت مدفون هستیم و نه خلیفه و ولایت و حکمران مادام‌العمر می‌خواهیم، نه ساواک می‌خواهیم و نه اطلاعات آخوندها، نه جلاد و شکنجه‌گر، نه اعدام و سرکوب، نه غارت و چپاول حق مردم. ما در پی آزادی و دموکراسی و حق حاکمیت مردمی و استقرار جمهوری دموکراتیک در ایران هستیم حاکمیتی که دیگر از تاج و عمامه در آن خبر و اثری نباشد.
میهنی می‌خواهیم که آزادیهای سیاسی و اجتماعی، جدایی دین از دولت، لغو اعدام و شکنجه و برابری کامل زن و مرد و حق تعیین سرنوشت برای ملیتهای تحت ستم در چارچوب تمامیت ارضی کشور، و فرصتهای برابر برای عموم مردم فراهم و تضمین شود.
این خواستهای برحق مردم، محقق نمی‌شود مگر با سازماندهی زنان و مردان قیام‌آفرین در امتداد کانون‌های شورشی و ارتقای آنها به سطح ارتش قیام که مسئولیت تسخیر و انهدام مراکز سرکوب رژیم و سرانجام، سرنگونی تام و تمام حاکمیت دیکتاتوری را برعهده بگیرد.
در این مرحله حساس، خطیر و پر التهاب، حمایت از آلترناتیو مستقل، فداکار، مردمی، با سابقه و متشکل و سازمان‌یافته شورای ملی مقاومت به رهبری مریم رجوی و برنامه ۱۰ماده‌ای او برای دوران انتقال قدرت به مردم، ضروری و تضمین کننده دموکراسی و برابری برای ایران آزاد فرداست.
به یاد داریم که در سال ۵۷ در همین فصل و ایام، با همه آن تظاهرات میلیونی و زدوبندهای پشت‌پرده ارتجاعی ـ استعماری، حتی فرار شاه و آزادی کلیه زندانیان سیاسی، نظام پادشاهی جارو نشد مگر طی روزهای ۲۰ تا ۲۲ بهمن، ۲۰ تا ۲۲ بهمن که مردم (بی‌اعتنا به خمینی از ترس و وحشت ناله می‌کرد که فرمان جهاد نداده‌ام!) مسلح شدند و مراکز رژیم شاه را تسخیر و کار را تمام کردند. چه رسد به شرایط کنونی و این رژیم.
پس تنها ره رهایی این است که مردم و جوانان در چارچوب کانون‌های شورشی سازمان یابند تا مردم ایران بر سرنوشت خود حاکم شده و آزادی و عدالت را به‌کرسی بنشانند. کس نخارد پشت ما جز ناخن انگشت ما. ما نگاهی به بیرون نداریم
و انزالنا الحدید فیه بأس شدید.
چنین گفت گل سرخ انقلاب مهدی رضایی: «تا ظلم هست مبارزه هست و تا مبارزه هست شکست و پیروزی هست ولی سرانجام پیروزی از آن مردم ستمدیده است».
مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر
سلام بر آزادی
۱۶ دیماه ۴۰۴
زندان قزلحصار ـ علی معزی
