پرستاران چه می‌خواهند و به چه اعتراض دارند. پرستاران زحمتکش در سراسر کشور به عدم پرداخت حق کرونا، عدم افزایش دستمزدها و عدم استخدام دائم اعتراض دارند. آنها خواهان افزایش ۵۰درصدی دستمزد و برقراری امنیت شغلی هستند.
پرستاران به عدم اجرای قانون تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری اعتراض دارند. قانونی که ۱۴سال پیش مجلس رژیم آنرا تصویب کرد و حتی به تایید شورای نگهبانش هم رسید ولی هنوز اجرایی نشده است!
پرستاران در همه بخش‌ها یک خواسته اساسی مشترک دارند. حق الزحمه‌ی کارهایمان را به خودمان بپردازید. نباید خدمت را ما انجام دهیم اما پول آن به جیب دیگران سرازیر شود.
بیشتر بخوانید
گزارش لوموند از خشم جامعه پزشکی ایران به ممنوعیت ورود واکسن
یک نمونه از این پرستاران ناراضی، پرستاران بیمارستان هزار تختخوابی میلاد تهران هستند. آنها می‌گویند که در بزرگترین بیمارستان تأمین اجتماعی کشور در پایتخت مشغول به کار هستند. اما معتقدند حق و حقوق قانونی آنها پرداخت نمی‌شود.
با آمدن کرونا، کار پرستاران زحمتکش دشوارتر و پرخطرتر شد. کارگزاران نظام از پرستاران تعریف و تمجید کردند. حتی ولی فقیه نظام هم برایشان اشک تمساح ریخت!
اما همه اینها شعار، حرف و تبلیغات بود. در عمل هیچ بهبودی در وضعیت پرستاران حاصل نشد که هیچ، بسیاری اخراج هم شدند. حتی عده‌ای هم مثل پرستاران شریف مشهد، بخاطر اعتراض به وضعیت معیشتی خود مورد ضرب و شتم هم قرار گرفتند.
این چهره پلید نظامی است که هم مردم را به قربانگاه کرونا می‌فرستد و هم پرستاران را در جهنم تبعیض می‌سوزاند.
لکه ننگی که به‌زودی توسط جوانان و همین پرستاران از خاک میهن پاک می‌شود.
پرستاران چه می‌خواهند و به چه اعتراض دارند.
