دیوار ترس؛ محاسبات تهران فرو میریزد؟
نشانههای آشکار از تغییر موازنه قدرت در ایران دیده میشود. گزارشها حاکی از آن است که ترس در بین مردم ایران فرو ریخته و محاسبات حاکمیت را دچار تزلزل کرده است. همزمان، تشدید تنش با آمریکا نگرانیهای تازهای در بالاترین سطوح قدرت ایجاد کرده است. این موضوع را رسانه اسکای نیوز در تاریخ ۱۴ بهمن ماه ۱۴۰۴ مورد بررسی قرار داده است.
فرو ریختن دیوار ترس مردم ایران و نگرانی در رأس هرم قدرت
شش مقام کنونی و پیشین حکومت خامنه ای اعلام کردهاند که رهبری نظام بهطور فزاینده نگران است. این نگرانی به تأثیر یک حمله احتمالی آمریکا بر وضعیت داخلی بازمیگردد. به گفته این منابع، چنین حملهای میتواند خشم انباشته مردم ایران را دوباره به خیابانها بکشاند.
چهار مقام فعلی که در جریان گفتوگوهای داخلی هستند، گفتهاند در نشستهای عالیرتبه به علی خامنه ای گزارش شده است که دیوار ترس دیگر کارکرد بازدارنده ندارد. سرکوب اعتراضات ماه گذشته، که مرگبارترین سرکوب از سال ۱۳۵۷ توصیف شده، این وضعیت را تشدید کرده است.
فشار خیابان و هراس از سرنگونی
بر اساس این گزارشها، شمار زیادی از مردم ایران آماده مواجهه دوباره با نیروهای امنیتی هستند. مقامها هشدار دادهاند که فشار خارجی، میتواند این آمادگی را به قیام گسترده تبدیل کند. به گفته یکی از این مقامها، چنین سناریویی آسیب جبرانناپذیری به ساختار سیاسی وارد میکند.
همین مقام تأکید کرده است که دشمنان حکومت بهدنبال تشدید اعتراضات هستند. او افزوده است که در صورت قیام، خشونت بیشتری رخ خواهد داد. با این حال، نگرانی اصلی در رأس قدرت، سرنگونی نظام در پی پیوند فشار خارجی و خشم داخلی است.
دیوار ترس و تغییر فضای جامعه
یک مقام ارشد پیشین از جریان میانهرو گفته است که شرایط از اوایل ژانویه تغییر کرده است. به گفته او، مردم ایران بسیار خشمگیناند و دیوار ترس فرو ریخته است. این تحول، واکنش جامعه به هر اقدام خارجی را متفاوت میکند.
«بازی تمام شد»؛ هشدار از درون
برخی چهرههای مخالف درونساختاری نیز هشدار دادهاند. میرحسین موسوی، نخستوزیر پیشین، در بیانیهای اعلام کرد که خونهای ریختهشده مسیر تاریخ را تغییر خواهد داد. او نوشت که مردم ایران این نظام را نمیخواهند و کاسه صبرشان لبریز شده است.
آنچه امروز دیده میشود، فروپاشی دیوار ترس مردم ایران و بنبست کامل حاکمیت است. نظامی که با سرکوب بقا یافته، اکنون از همان سرکوب هراس دارد. این وضعیت نشان میدهد که بحران مشروعیت به مرحلهای رسیده که هیچ ابزار امنیتی قادر به مهار آن نیست.
