هژار مام خسروی پسری همیشه خندان با علامت پیروزی
اینجا آرامستان بوکان است. و این قسمت آرامگاه ابدی جوانان دلیری که در قیام سراسری ۱۴۰۱ در مقابل گلوله‌های پاسداران خامنه‌ای سینه سپر کردند. حداقل یازده شهید بوکان در اینجا آرمیده‌اند. یکی از این شهیدان، جوان ۲۰ساله هژار مام خسروی‌ست.
هژار ۲۴دیماه ۱۳۸۱ در روستای «اورتاکند» بهمراه خواهر دوقلویش «هیرو» بدنیا آمد. بعدها او بهمراه خانواده‌اش به بوکان مهاجرت کرده و در محله «مجبورآباد» ساکن شدند.
هژار تا کلاس یازدهم در رشته مکانیک درس خواند و سپس برای تامین معیشت خانواده به‌همراه پدرش به کشاورزی مشغول شد. مدتی هم با آرایشگری کمک درآمد خانواده بود.
هژار قهرمان از همان کودکی با روحیه‌ای جنگنده بزرگ شد. نزدیکان و دوستانش از او چهره پسری را به یاد دارند که همیشه دستش را به علامت پیروزی بلند می‌کرد.
او جوانی خوش اخلاق و خونگرم بود و اخلاقش زبانزد همه آشنایانش. هژار در زندگی کوتاهش دو آرزوی بزرگ داشت. اول اینکه مادرش که با زحمت و رنج بسیار او را بزرگ کرده بود همیشه سلامت باشد و دوم اینکه ایران آزاد بشود.
او با شروع قیام سراسری، محقق شدن آرزویش که آزادی ایران بود را در تداوم قیام دید و به قیام پیوست. هژار می گفت: « خون ما که از بچه‌های مردم رنگین‌تر نیست. چرا آنها بیرون باشند و ما در خانه؟» و به هر بهانه‌ای که شده از خانه خارج شده و به تظاهرات می‌پیوست.
در همین زمینه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام زربی بی اسماعیل زهی
روز ۲۶آبان که بوکان تمام قد بپا خاسته بود هژار با همان روحیه جنگنده کوکتل بدست در صف اول تظاهرات شرکت داشت.
درست در لحظه‌ای که قصد حمله به محل یکی از مزدوران رژیم را داشت، یکی از جاش‌های رژیم در بوکان بنام «قاله‌ره‌ش» او را هدف قرار داد.
هژار زخمی و خون‌چکان از چنگ پاسداران گریخته و خود را به خانه‌ای رساند اما زخم گلوله دژخیمان و خونریزی شدید امان نداد و او آنشب ساعت۱۱ در بیمارستان به دوستان و همشهریان شهیدش پیوست.
ماموران سرکوبگر حکومت ساعت ۳صبح در سحرگاه ۲۷آبان پیکرش را به خانواده‌اش تحویل دادند اما اجازه برگزاری مراسم ندادند و این جوان دلیر کرد در سکوت و بی‌خبری در آرامستان بوکان در کنار دیگر شهیدان قیام بخاک سپرده شد.
روز ۲۳دی خانواده و دوستانش بر مزارش حاضر شده و سالروز ۲۱سالگیش را جشن گرفتند و با او برای ادامه راهش تجدید عهد کردند.
بله! درست است که هژار از میان ما رفت اما بی تردید او را در روز پیروزی در لبخندهای کودکانی که دستهایشان را به علامت پیروزی بلند می‌کنند، خواهیم دید.
