مصطفی شعبانی از فرزندان بوکان با بیماری ویژه بود که مزدوران خامنه‌ای در جریان قیام۱۴۰۱ حتی به اون‌هم رحم نکردند و با شلیک چند گلوله اون را به شهادت رسوندند. گناه مصطفی چه بود که روز۲۶آبان۱۴۰۱، روز خونین بوکان هدف گلوله‌های آدمکشان حکومتی قرار گرفت؟
مصطفی اهل محله مجبورآباد بوکان بود. تقریبا کل شهر می‌شناختنش. شهروند ساده‌ای با بیماری ویژه بود. اما علی‌رغم بیماری، روحی زلال داشت. قانع بود و ساده. با همه اهل بوکان دوست بود.
قبل از این‌که با تیر شقاوت مزدوران حکومت در بوکان برای همیشه آرام و قرار بگیره، قرار بود که برادراش ببرنش به اداره بهزیستی بوکان و از آنجا هم به یکی از مراکز درمانی تحویل داده بشه.
اما، اما گویی سرنوشت چیز دیگری برایش رقم زده است و او بجای مرکز درمانی، باید در کنار شهیدان قیام۱۴۰۱ در آرامستان بوکان برای همیشه آرام بگیرد.
روز۲۶آبان۱۴۰۱ روز خونین بوکان بود. روزی که مردم شهر برای خاکسپاری جوان دلاور، محمد حسن‌زاده به آرامستان بوکان رفته بودند. محمد هم یکی از دوستان مصطفی بود که هر وقت مصطفی رو تو خیابان می‌دید با رویی باز، یک نخ سیگار و هزار تومان بهش می‌داد.
زندگی مصطفی آن‌چنان ساده بود که به همین قانع بود. اگه کسی بیشتر از هزار تومان می‌داد بر می گرداند و خیلی جدی می‌گفت: «بچه کوچیک داری، بده به بچه‌هات.»
صبح روز۲۶آبان، مصطفی مثل هر روز دیگه‌ای، پا تو خیابان گذاشت. همه جا خلوت بود. اما ساعتی بعد چهره شهر عوض شد. مردمی که برای خاکسپاری محمد به آرامستان رفته بودند، بر گشتند. جمعیت خشمگین در محله مجبورآباد با مزدوران سرکوبگر درگیر شدند.
در همین زمینه
نگاهی به سرگذشت شهید قیام قم مهران زند
به یاد مصطفی شعبانی که قلبی سرشار از محبت داشت
سرکوبگران مردم را به گلوله بستند. شهریار محمدی هم که شب قبل تا صبح در کنار پیکر دوستش محمد بیدار مانده بود، حالا با گلوله‌ی مزدوران حکومت به‌خون نشسته و به محمد پیوسته بود.
مصطفی شاید که علت اعتراضات را متوجه نمی‌شد اما کشتار بیرحمانه جوانان شهرشان در مقابل چشمانش را خوب می‌فهمید. خم شد و سنگی برداشت. قبل از آن که سنگش را به سمت سرکوبگران پرتاب کند، با گلوله ساچمه‌ای مزدوران موتوار سوار بر سینه‌اش به زمین افتاد. بلند شد و دوباره تلاش کرد تا در دفاع از همهشریانش با سرکوبگران درگیر شود. موتورسواران نقاب دار برگشتند و اینبار با شلیک چند گلوله کلاشینکوف بر سینه‌اش مصطفی را کشتند!
مصطفی که هیچ کینه و نفرت را نمی‌فهمید و قلبش سرشار از محبت بود تا آخرین دقایق حیاتش می خندید. او خنده بر لب، با سینه‌ای پرخون، ظهر۲۶آبان۱۴۰۱ به‌شهادت رسید.
