مادر شهیدان مسعود و سعید خلیل‌زاده جاودانه شد
با تاسف و تاثر خبر رسید که مادر دادخواه انور افتخارزاده پس از عمری رنج و اندوه و زندان و اسارت در زندان خمینی جلاد، غروب روز پنجشنبه ۲۴آبان در مشهد بدرود حیات گفت. مادر انور افتخارزاده مادر شهیدان مجاهد سعید خلیل زاده و مسعود خلیل زاده پس از ۴۳ تحمل داغ فرزندان برومندش و دادخواهی از خون پاک شهیدان به آنان پیوست.
مادر انور افتخارزاده، مادر دلیر سبزواری بود که دو پسر زیبا و دلیرش را تقدیم آزادی مردمش کرد. مادری که در سال۶۰ بعد از شهادت دو پسر جوانش به‌همراه پسر سومش مدتی به زندان افتاد.
وقتی مادر انور افتخارزاده در سال ۶۰ به جرم هواداری از مجاهدین به زندان افتاد؛ پسرش مسعود در شهریور همان سال در سن ۱۸سالگی تیرباران شده بود و در آرامستان روستای ابارش سبزوار به‌خاک سپرده شده بود.. پسر دیگرش سعید خلیل‌زاده هم که در درگیری با پاسداران، در مهر۶۰ در قوچان به شهادت رسیده بود، در آرامستان عمومی قوچان در گوشه‌ای دور افتاده به خاک سپرده شده‌بود.
پدر شهیدان همراه با دو دختر خردسال خود مجبور شد از سبزوار به خانه مادریش در جوین پناه بیاورد. روزگار سختی بود. روزگار تنهایی‌ها و شنیدن خبر داغ عزیزان درکنار وحشی‌گری پاسداران و حزب‌‌اللهی‌های آن روزگار.
مادر انور وقتی از زندان آزاد می شود تک و تنهاست. تنها نقطه آرامش او مزار پسران دلیر اوست که با تیر شقاوت پاسداران برخاک افتاده بودند.
دوست و آشنایی که در آن روزها مادر را دیده بود می گوید:
«وقتی او را دیدم هم‌چنان استوار و قوی و پر از کینه به قاتلان فرزندانش! بود. زنی قوی بنیه، فهمیده و سیاسی. »
مادر افتخار زاده که از آرمان آزادی‌خواهی فرزندانش سرشار شده بود، هرگز طی ۴۳ سال گذشته به راه و آرمان فرزندان شهیدش شک نکرد بلکه هر روز از یقین و ایمان سرشارتر می شد.
نحوه شهادت سعید و مسعود خلیل زاده
مسعود خلیل زاده ۱۸ساله ۱۰شهریور۶۰ در سبزوار توسط دژخیمان در كوه‌هاي سليماني سبزوار به‌همراه ۸تن ديگر از مجاهدين تيرباران شدند. عکس تیرباران شده مسعود در اسناد یافت می شود و گواهی پزشکی قانونی هم ثبت شده است.
سعید خلیل‌زاده ۲۱ساله دانشجو در یک درگیری سه و نیم ساعته در بازار قوچان با پاسداران در تاریخ۶مهر ۶۰ همراه با مجاهد شهید محمد ملاعلی به‌شهادت رسید.
سعید در۳مهر۶۰ نامه‌ای خطاب به مادرش نوشت و در آن از شهادت مسعود با مادر سخن گفت و از این‌که نتوانست آخرین بار مسعود را در آغوش بفشارد اظهار ناراحتی کرد. اما خود او تنها سه روز پس از نوشتن این نامه در درگیری با پاسداران به‌شهادت رسید.
قسمتی از نامه سعید خلیل زاده به مادرش پس از شهادت برادرش مسعود
به‌نام خدا و به‌نام خلق قهرمان ایران و به‌نام تمام شهدای گلگون کفن ایران
پدر و مادر، روزهای خونینی را پشت سرمی‌گذاریم، روزهایی که هر شامگاه و هر سحرگاه دسته دسته جوانان پاک و انقلابی این میهن را به جوخه‌های تیرباران می‌سپارند و پیکرهای پاکشان را درخون می‌غلطانند، جوانانی که هرکدام به‌حق استعدادهای شکوفای این میهن بودند و هرکدام به‌تنهایی سمبل و نشانه یک مکتب، در هیچ کجای دنیا سابقه نداشته است که بدین‌گونه قساوت بار و جلادانه، دست به اعدام‌های دسته جمعی بزنند و گروه گروه جوانان و نوجوانان را فقط و فقط به جرم اعتراض به سیاست‌های فاشیستی و اعدام‌های جنایتکارانه و وحشیانه، از بین ببرند.
سلاح مجاهد بر زمین نمی‌ماند
ولی علی‌رغم تمام این اعدام‌ها و شکنجه‌ها و دستگیری‌ها و زندان‌ها الان فقط و فقط یک‌صدا است که در ایران طنین انداخته و فریاد آزادی سرداده است و آن‌هم صدای «مجاهد» و به‌راستی که هر جوان و نوجوان، هر خواهر و برادر و هر هم‌رزم و هم‌سنگر ما که بر زمین می افتد ده‌ها و بلکه صدها «مجاهد» دیگر اسلحه وی را برداشته و با عزمی آهنین راهش را کوفته و جلو می‌روند. امروزدیگر ثابت شده است که چه کسی«پیروز» و چه کسی«مغلوب» است.
امروز دیگر بر تمام مردم ثابت شده است که چه کسی«جلاد» است و چه کسی«مظلوم» و امروز ثابت شده است که چه کسی«مجاهد» است و چه کسی«منافق». صحبت از این حرف‌ها هم گذشته است، صحبت از سحرگاهانی است که قهرمانان و دلیران، با چشم بسته در برابر مزدوران خمینی قرار گرفته اند و خنده کنان و تکبیرگویان، گلوله ها را در سینه هایشان می پذیرند.
امروز صحبت از پیکرهای پاک به‌خون خفتگانی است که هم‌چون سرو، ایستاده به‌شهادت رسیدند و با خون خود به تمام جهان وجهانیان نشان دادند که «مجاهد» را می‌توان گرفت، می‌توان اسیر کرد، می‌توان شکنجه کرد، می‌توان کشت ولی محال است که از عقیده مقدسش برگردد.
هیچ قدرتی مجاهد را سرنگون نمی کند
مجاهد شهید سعید خلیل‌زاده در قسمت دیگری از نامه‌اش با اشاره به اعدام برادر دلیرش مسعود خلیل‌زاده توسط جلادان خمینی می‌نویسد:
ولی پدر و مادر! در باره مسعود گفتنی زیاد دارم که بنویسم ولی مجال فرصتش نیست. مسعود قهرمان، مسعود دلیر، مسعود شجاع، مسعود شهید، بهترین چیزی که از خود به‌جای گذاشت نامش بود وبس – مسعود با ایستادگی قهرمانانه‌اش در برابر دژخیمان خمینی ثابت کرد که هیچ قدرتی و هیچ مسئله‌ای یک «مجاهد» را سرنگون نمی کند و «مجاهد خلق» هم‌چنان استوار و محکم بر سر «جهاد فی سبیل الله» ایستاده و در صفوف محکم و فشرده پیکار مقدسش را ادامه می‌دهد.
در باره مسعود و مسعودها، در باره شهدای خلق، قلم من قادر به نوشتن نیست و زیباترین کلمات را خداوند در قرآن مجید آورده است. «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون- کسانی را که در راه خدا کشته شدند مرده مپندارید. مسعود نمرده است، مسعود زنده است، مسعود در کنار ما است و خونش و یادش و راهش مشعلی فرا راه پیکار ما – اینان را مرده مپندارید که زندگانند و نزد خدای‌شان روزی می‌خورند.
در همین زمینه
گرامیداشت یاد شهیدان قیام آبان ۹۸ در شهرهای ایران
سیمای پاک یک شهید
در قسمت دیگری از نامه‌اش می نویسد:
پدر و مادر
قدر شهید مظلوم و معصوم و جان و دلاور و قهرمان خود را بدانید، یادش را در هر لحظه و هر جا زنده نگاه‌دارید. وسایلش را، یادگارهایش را عکس‌هایش را، کتاب‌ها و نوارها و پرونده‌های دبیرستان و خلاصه هرچیزی که بوی مسعود می‌دهد و هر چیزی که نشانی از مسعود عزیز است نگاه‌دارید، نمی‌دانید که چقدر دلم از این‌که نتوانستم برای آخرین بار هیکل تنومندش را در آغوش بگیرم و صورتش را ببوسم و خداحافظی کنم، خون است، شما سعادت این راداشتید که توانستید سیمای پاک، خدایی و زیبایش را که گویی هنوز زنده است ببینید و ببوسید ، شما سعادت داشتید که جای گلوله‌هایی را که هم‌چون ستاره‌های سرخ رهایی خلق، بر سینه‌اش می‌درخشید ببینید ولی من نه ….».
سعید سه روز بعد از نوشتن این نامه به پدر و مادرش در درگیری با پاسداران وحشی خمینی به شهادت رسید و به برادر عزیزش پیوست.
«ایران آزادی» وظیفه خود می داند پرواز مادر دادخواه انور افتخارزاده مادر شهیدان سرفراز مسعود و سعید را که از جمع دادخواهان بی شمار این میهن خون‌چکان، پرکشیده است به همه مردم ایران و مردم دلیر سبزوار و جوین و خانواده سرفراز این مادر دلیر، تبریک و تسلیت بگوید.
