دسته‌های گل بر مزارهای بی‌نشان!
چند روز قبل فیلمی از تظاهرات شجاعانه مادران انقلاب و خانواده‌های شهدا در خاوران را دیدم. شنیدم که گل‌های خود را بر مزارهای بی‌نشان عزیزانشان گذاشتند.
«گذاشتن گل بر مزار بی‌نشان» بی‌اختیار یاد مرا به چند دهه قبل برد. دقیقا به اسفند سال ۵۷ در حالیکه به اولین بهار آزادی نزدیک می‌شدیم.
به تصور اینکه حکومت جدید به رنج و فقر مردم ایران پایان می‌دهد به همراه گروهی دیگر از دانشجویان به سراغ زاغه‌نشینان تهران می‌رفتیم با فعالیتهای تحقیقاتی و بعد از آن با کمک‌های مختلف درمانی و سوادآموزی و…
همه می‌خواستیم تا زمان حل ریشه‌ای مشکل به آنها کمک‌های عاجلی بکنیم و همچنین با تحقیق و ریشه‌یابی مشکل، حکومت جدید را در حل سریعتر مشکل یاری برسانیم.
سهم مادران انقلاب از حاکمیت شاه و شیخ
آن روز در کوچه‌های تنگ حلبی‌آباد تهرانپارس که به شهر حلب معروف بود دوستانم صدایم زدند گفتند اهالی می‌گویند خانواده شهیدی در اینجا هست برویم با آنها صحبت کنیم.
به خانه که نمی‌شود گفت، به آلونک محقری که با پیت‌های حلبی پر از خاک ساخته شده بود و حیاط کوچکی هم که داشت رفتیم.
یک مادر با سن حدود ۴۰ سال با ما در آستانه در صحبت کرد. با لباس یکپارچه سیاه، عکس جسد پسرش را آورد که در روز ۲۲ بهمن با گلوله مزدوران شاه به شهادت رسیده بود.
مادر گفت: «پسرم کارگربود و بیست سال داشت. عکس را بسمت من دراز کرد و همزمان گفت «با رختشویی بزرگش کردم ».
همین هنگام چشمم به دستان مادر افتاد، مفاصلش در اثر یک بیماری، هر کدام خیلی بزرگتر از معمول بودند.
تعجب مرا فهمید. گفت: «بله آقا مریضی دارم با همین دست‌های مریض درخانه‌های مردم رخت شستم و بزرگش کرده بودم، شهیدش کردند».
پیکرهای بی‌نام و نشان
همه ما مبهوت و ساکت شده بودیم. مادر ادامه داد «دیروز رفتم بهشت زهرا قبرش را پیدا کنم گل گرفته بودم برایش اما خاکش را پیدا نکردم. من هم گلها را برای شهیدان دیگر گذاشتم و آمدم. اشکالی ندارد شهید زیاد بود چه فرق می‌کند همه پسرهای من هستند. گلها را روی خاک آنها گذاشتم».
دوباره با صدایی محزون تکرار کرد « فرقی نمی‌کند آقا همشون پسرهای من بودند».
راستش بقیه حرف‌های او را بعد از این جمله، اصلا نشنیدم. کلیتی را فهمیدم که از ما برای یافتن مزار فرزندش کمک خواست و یکی از دانشجویان قول اینکار را داد.
تا ظهر که در شهر حلب بودم صدها بار این جمله در ذهنم تکرار شد «همه پسرهای من بودند».
در خانه‌ای محقر و کوچک چه قلب بزرگی وجود داشت! و تصویر دست‌های بیمار مادری که نمی‌دانم چگونه با آن رختشویی می‌کرد از ذهنم پاک نمی‌شد.
دردناکتر از تصویر فرزند شهیدش، پیکری که چند تکه یخ در اطرافش گذاشته بودند که تا زمان دفن سالم باقی بماند.
دزدان انقلاب
طی این سال‌ها هیچگاه این خاطره از دلم محو نشد. بخصوص وقتی کاخ‌ها و غارتگری حاکمانی که به اسم انقلاب آمده بودند را در خبرها می‌دیدم.
در حالیکه آن دوره دکان مستضعف‌پناهی آنها خیلی رایج بود و آخوندها و پاسدارها تا این حد وقیح نشده بودند که آشکارا از کاخهای سبزی که ایجاد کرده‌اند بگویند.
فکر می‌کردم که چه کسانی خون دادند و چه کسانی بر سر سفره غارت نشستند به اسم دین و شهید و مظلوم.
و رسیدیم به مادران خاوران و باز هم گل‌هایی بر مزارهای بی‌نشان. سهم مادران این سرزمین از دوران ستمشاهی تاکنون همین بوده است.
اسطوره‌هایی مانند «عزیز» مادر رضایی‌های شهید که خود نیز شجاعانه در زیر شکنجه‌های ساواک شاهنشاهی مقاومت کرد و تا امروز همچنان در صحنه می‌رزمد، تا مادر شهدای آبان 98 که بی‌باک و جسور گفتند: « دستی که در انتخابات فرمایشی رأی به صندوق خامنه‌ای بیندازد دستی در خون فرزندان شهید ماست».
فراخوان مادران شهدای قیام آبان ۹۸ به تحریم انتخابات
بهای سنگین آزادی برای مادران انقلاب
این است بهایی سنگین از حیات فرزندان غیور ایران که امروز حکومت جباران را به آستانه سرنگونی کشانده و ولایت فقیه بی‌آبرو را به ذلت دریوزگی رأی برای نمایش مفتضح انتخاباتی خود نشانده و بالاجبار برای بقای خود در مقابل مفهوم انتخاب که معمولا باید بین دو یا چند قطب باشد وقیحانه می‌گوید تک‌قطبی!
باید گفت وقتی یک قطب است دیگر چه انتخابی! اما تناقض این حکومت شقی بسا سنگین‌تر از این حرف‌هاست.
می‌دانم که خون هیچ آزادیخواه و آه هیچ مادری به هدر نخواهد رفت. ایران در آستانه تحولی بزرگ است و مزدوران حساب یک به یک این جنایات را پس خواهند داد.
خاوران زیارتگاه همه مردم و گلباران خواهد شد. شهیدان خود زیباترین گل‌های مسیر هستی هستند، بی‌نیاز از هر نام و نشان.
خون صبحگاه
«فانوس برگرفته به معبر درآمدم
گشتم میان کوچه‌ی مردم
این بانگ برلب‌ام شررافشان:
آهای!
از پشت شیشه‌ها به خیابان نظر کنید
این خون صبحگاه است گویی به سنگفرش
کاین گونه می‌تپد
دل خورشید در قطره های آن…»
جمال . الف
