قیام ایران و درخشش نسل جوان و کانونهای شورشی . در اعتراضات گرانی بنزین، که سراسر میهن تحت حاکمیت ولایت فقیه را در برگرفت، لرزه براندام نظام آخوندی انداخت و سرنگونی را در پیش رو دید. علیرغم آماده باش ها و توجیهات امنیتی که انجام داده بود نتوانست پیش بینی چنین قیامی راکند.سئوالی که مطرح است اینکه: جوانان وکانون ها ی شورشی چگونه ارزیابی میشوند؟ چه چیزی باعث تشدید تضاد های درونی رژیم بعد از قیام شده است ؟.چرا خامنه‌ای بجای وحدت درنظامش باند روحانی را زیر ضرب گرفته و.. درهمین رابطه آقای پرویز کریمیان در گفتگویی با تلویزیون ایران آزاد به این سئوالات پاسخ میدهد
پرویز کریمیان: یک پدیده جدیدی در جامعه ایران ظهور پیدا کرده که جوانان شورشی و کانونهای شورشی هستند، همان که در قیام آبان‌ماه بر خلاف تصور خیلی ها و با غافلگیر کردن آنها یک قیامی را به منصه ظهور رساندند که هیچ کس تصور نمیکرد
اگر بخواهیم بررسی کنیم باید ارزیابی خوبی از جامعه ایران داشته باشیم، این ارزیابی میتواند حول موضوعات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی باشد و بررسی اینکه رژيم با معضلات جامعه بازتاب این معضلات در درون رژيم و همچنین موقعیت و وضعیت مجاهدین که تنها هماورد یا اصلی ترین هماورد رژيم در عرصه سیاسی در تمامیت ایران هستند. کانونهای شورشی همان پدیده جدیدی هستند که تاثیر مستقیمی در این ارزیابی دارد. کانونهای شورشی از وقتی در ایران شناخته شدند که مجاهدین کانونهای شورشی را در استراتژی صحنه سیاسی ایران تشخیص دادند و آن را جاری کردند، ما با پدیده نو روبرو شدیم، همیشه باید استراتژی با واقعیت جامعه بخواند و آن چیزی نیست که ما تصمیم بگیریم اینکار را بکنیم.
واقعیتهای جامعه به ما میگویند که چکار باید کرد مهم کشف آن است، ما در فاز سیاسی بعد از سقوط شاه اگر درست عمل نمیکردیم مثل خیلی ها که تضاد اصلی را لیبرال‌ها میدانستند، در آن خط میرفتیم نمی‌توانسیتم مسیر درستی را برویم. هنر رهبری مجاهدین این بود که تضاد اصلی که ارتجاع هست را روی آن انگشت گذاشتند و همین مسیر هم طی شد. الان در این دوران که ما با رژيم می‌جنگیم، استراتژی باید با واقعیت جامعه بخواند والا به شکست منجر میشود. از چند سال قبل که استراتژی کانونهای شورشی استارتش زده شد با شرایط جامعه منطبق بود، والا پا نمیگرفت
همین باعث شد در این دور از قیام این کانونهای شورشی و جوانان شورشی بودند که توانستند چنین قیام بزرگی که فی الواقع همه را به شگفتی واداشته، خیلی ها را غافلگیر کرده و فکر هم نمیکردند حتی رژیم هم فکر نمیکرد. این هم ناشی از این بود که کانونهای شورشی در این سالیان کار کردند و به رژيم ضربه زدند و نمادهای رژيم را روزانه در سراسر ایران به آتش کشیدند، در معضلات و مسائل اجتماعی شرکت داشتند، درهمدردی با مردم لحظه‌ای کوتاهی نکردند، اینها آثاری از خودش بجا گذاشت که وقتی شرایط‌ش فراهم شد دیدیم چگونه و بی محابا و با شجاعت و رادیکالیزم حداکثر بر جان سرتا پای رژيم افتادند و زلزله‌ای بپا کردند که رژیم فکرش را هم نمیکرد. گفته بودند نفهمیدیم از کجا خوردیم، که رهبر مقاومت جواب دادند همانجای که فکرش را نمی‌کردید.
این همان چیزی بود که رژيم تشخیص نداد و نمی‌توانست تشخیص بدهد چنین پدیده‌ای در صحنه ایران جاری شده و تمامیت رژيم را زیر ضرب میبرد. قیام آبان ماه با تمام قوای خودش ادامه دارد، ممکن است شما شورشی در یک نقطه را نبینید، ولی این یک روحی و فرهنگی و منش و روشی است که الان در قلب و ضمیر هر جوانی و مردم که ضد رژيم هستند و میفهمند رژيم عامل بدبختی ها و نا بسامانی‌ها و فقر و فساد و همه معضلات اجتماعی است باید به جان این افتاد.
پرویز کریمیان: وقتی ما صحبت از تغییر فاز میکنیم منظور این است یک گام کیفی به سرنگونی نزدیک شدیم، نمودهایش یکی این است که سگ دعواهای رژيم در تمامیتش به اوج رسیده و نکته دوم هر دو جناح وحشیانه به جان مردم افتادند و کارها و جنایاتی که برای ادامه حیات نیاز داشتند را ایجاد کردند. ، منطق حکم میکرد وقتی رژيم با چنین پدیده‌ای مواجه شد، با همدیگر وحدت کار کنند، بخصوص خامنه‌ای در شروع روز دوم قیام به صحنه آمد و بر خلاف سال ۹۶ که بعد از دو هفته آمد، با رفتن پشت سیستمی که تصمیم به گرانی بنزین گرفته بود و حمایت کرد و در حقیقت فرمان کشتن را داد، که این عجیب به نظر میرسید ولی اینکار را کرد. قاعدتا باید پشت او می‌آمدند در حالیکه رئیسی آمد و گفت من موافق این طرح نبودم و روحانی که مسئول تمام اجرائیات کشور است گفت من خبر نداشتم و مثل شما خبردار شدم.
البته این خیلی وقاحت هست برای کسی که خودش را مسئول اجرایی کشور میداند، حرف دجالگرانه و خودش نمادی از وضعیت رژيم است. رئيس مجلس و قوه مقننه هم همیشه خودش را بی تقصیر میداند، پس همه سران سه قوه خودشان را بی تقصیر جلوه کردند، اگر نگاه کنیم چرا اینکار را کردند؟ علتش این است که واقعیتهای جامعه آنقدر سرسخت است که نمیتواند در این لایه ها و جناح های مختلف خودش به تفاهم برسد.
یعنی بحرانها به جای رسیده که مجبور هستند چنین مواضعی را اتخاذ کنند. حتی سرگرانی بنزین که چرا کردند این هم از آن مواردی است که نمی‌توانند نکنند، ولی دلیلش این است که میخواهد سرپوشی بر روی تضادها و بحرانها بگذارند، از جنبه دیگری میتوانیم ببینیم، در صحنه درگیریها هم وقتی نیروی انتظامی به صحنه آمد خیلی از نیروهای انتظامی به مردم شلیک نکردند نه اینکه وجه انسانی داشتند!! دقیقا ترس از اینکه فردای سرنگونی اینها همه مورد انتقام قرار میگیرند و مثلا طرف اهل شهریار، تهران، اصفهان است به مردم که شلیک میکند مردم می‌شناسند و فردا زیر تیغ مردمی که شهید دادند و فرزندان‌شان و برادر و یا خواهرشان زیر گلوله قرار گرفتند.
لذا رژيم مجبور شد برای سرکوب از استانهای دیگر به استانهای دیگر نیرو بفرستد که بتوانند سرکوب بکنند و اینها همه علائم این است در هیچ کجای آن وحدت برقرار نمیشود. جواب هم در نسلی از جوانان شورشی و کانونهای شورشی که بروز کردند و در صحنه ایران ظاهر شدند، توانستند طومار رژيم را در هم بپیچند، آن لرزه سرنگونی هم به جان رژيم بینیدازند، این تبدیل به یک روش و منش و رویه شده است. که در روح و قلب تک به تک جوانان ریشه دوانده و در درون جامعه ایران عمل میکند.
پرویز کریمیان: موارد متعددی هست، که روزنامه رسالت نوشته بود اصلا پشیمان هستیم که رای دادیم، پروانه سلحشوری یک جور حرف زده، غلامرضا حیدری نماینده اصلاح طلبها گفته طبق اعلام رسمی دولت ۷۵ درصد از مردم نیاز به کمک دارند، آدم احساس شرم میکند البته شرم تان باد!! احساس شرمی در کار نیست.
مصطفی کواکبیان میگوید به گونه‌ای اوضاع وخیم شده است بنده به عنوان نماینده مردم خجالت میکشم از اینکه بگویم از این دولت حمایت کردم، صادق زیباکلام که تا چند ماه پیش میگفت اگر زمان به عقب برگردد باز از روحانی حمایت میکنم میگوید باور کنید رویم نمیشود درد چشمان کسانی که با تشویق من به روحانی رای دادند نگاه کنم، شرمنده آنها هستم، البته شرم بر همه شمایان باد!!
غلامحسین کرباسچی و یا حسین مرعشی سخنگوی کارگزاران یک جور حرف زده است، همینطور جلو برویم اظهار نظرهای از سردمداران رژيم می‌بینیم، رژيم جای برای تفاهم در میانشان باقی نمانده است و اینها محصول بحرانی است که در آن گیر کردند. اولا باید این را خوب فهمید که ضربه به راس رژيم خورده است، اگر خامنه‌ای واکنش های نشان میدهد چون ضربه به خودش رسیده است، اینجا جای است که در نظام چیزی وجود ندارد که کسی دیگری را حفظ کند و یا وقتی کارد به استخوان میرسد کارهای دیگری میکنند،
خامنه‌ای چون ضربه راس رژيم خورده به این وادی افتادند. این هم به میزان دهشاهی و یک قرآن نیست به میزان زیادی رژيم در این دستگاه است، مثالی بزنم در زمان شاه وقتی مردم قیام کردند و شاه دید راه چاره‌ای نیست ابتدا گفت من پیام انقلاب شما را شنیدم، همین جمله معلوم شد بوی الرحمن رژيم‌ش بلند شده، چه کار کرد؟ نخست وزیر و رئيس ساواک ارتشبد نصیری هر دو را دم تیغ داد، با قربانی کردن آنها میخواست مدتی برای خودش بقاء بخرد.
الان رژيم در این دستگاه حرکت میکند، الان خامنه‌ای دو خطای بزرگ کرده، یکی فرمان قتل عام داد، در سال ۹۶ بی محابا به صحنه نیامد و گذاشت مدتی گذشت و بعد آمد و حرفهای را زد، ولی این بار همان روز فرمان کشتار داد، الان کاری که با روحانی میکند، که پز باصطلاح رافت اسلامی داده که البته سیاست خائنانه دجال منشی است که باید توضیح داد، ولی اینکه یکبار فرمان کشتن داد و الان روحانی را دم تیغ میدهد، این خطرناکتر از آن یکی است، یعنی پشمی به کلاه ولی فقیه باقی نمانده و باقی نخواهد ماند.
الان دوران سرنگونی است و طبعا رژيم پا در چنین بازیهای میگذارد، در این زمینه چند نکته را بگویم، تشدید تضادها و شک دعواها یکی از علائم تغییر فاز و دوران است، علامت دیگری که آثارش در درون رژیم انفعال و ریزش است، این واقعیتی است که با آن مواجه میشود و شده است، به همین دلیل راه به این چیزها برده است. ریزش رژيم مثلا علم الهدی نماینده خامنه‌ای در مشهد است، به مسئله دار شدن نزدیکترین لایه های نفرات رژيم تحت عنوان کسانی که عشق آنان نسبت به خامنه‌ای جای تردید ندارد، اعتراف کرد، گزارشی داشتیم که مقرات بسیج خالی است، یا در همان موقع که بسیج را برای کشتار فراخواندند، خیلی ها نیآمدند.
الان طوری شده سپاه دست به جمع کردن بسیجی ها در شهرها کرده که در خدمتش نیستند، به همین دلیل سوار بر روی سپاه وظیفه شده، یعنی عناصر وظیفه را استفاده میکند، الان انتخابات رژیم در مسیر باصطلاح نزدیک شدن است، علی لاریجانی از اینکه در انتخابات شرکت کند اعلام انصراف کرده است، حتی گفته برای انتخابات ریاست جمهوری هم وارد نمیشود، همچنین عناصر شاخص مثل فلاحت پیشه که سابقا رئیس کمیته امنیت مجلس بوده، عارف که سردمدار باندهای اصلاح طلب بوده، این اعلام انصراف آن هم از سوی چنین آدمهای خودش پیام دارد.
انفعال و ریزش و دور شدن را نشان میدهد. محمود صادقی عضو مجلس گفته کلیه عامران و مباشران خون بیگناهان باید پاسخگوی خونها و آسیب های جانی و مالی مردم باشند، پروانه سلحشوری گفته تصمیم سازان و تصمیم گیران کشور نمیدانند در بستر اجتماع چه میگذرد، ما باید پاسخگوی مادران داغدار باشیم، البته بله باید همه شماها پاسخگوی این جنایتها باشید، مادران داغدار از وحشیگریهای شما داغ بر دل دارند، ابراهیمی میگوید فشار اقتصادی آستانه تحمل مردم را به حداقل رسانده است، علی مطهری میگوید شورای هماهنگی اقتصادی که تصمیم گرفته بود بنزین را گران کند که دولت و خامنه‌ای پشت آن آمده بودند باید منحل شود چون نشان دادن نبض جامعه در دستشان نیست.
پرویز کریمیان: البته از این رژيم انتظاری جزء این هم نیست، بدتر از این را گفته و میگوید، این دجالگری از سوی رژيم و خامنه‌ای است، بعد از اینکه دید اوضاع خیلی بی ریخت است موضوع رافت اسلامی را طرح کرد در حالیکه خودش فرمان کشتار را داد، در حالیکه در نظامش هر شهیدی را با ۴۰ میلیون و ۶۰ میلیون دادند که خاکشان کنند، این طوری از مردم باج میگیرند و دم از رافت اسلامی میزنند این یک حرف مطلقا دجالگرانه و جنایتکارانه است که رژيم تا عمق وجودش به آن آلوده است. بعد از چند روز شمخانی گفت اینها شهید هستند و خانواده ها اینطوری هستند.
پاسدار شمخانی به خانواده برخی از این شهداء سر زده و حرفهای مزخرفی را گفته، بیش از ۸۵ درصد از جانباختگان وقایع اخیر در شهرستانهای تهران در هیچ یک از تجمعات اعتراضی حضور نداشتند با سلاح های غیر سازمانی کشته شدند، لذا اجرای پروژه کشته سازی از سوی معاندین در این منطقه قطعی است، به منطقه قدس رفته بوده و ادعاهای سخیف و دجالگرانه‌ای است که رژيم و همه سردمدارانش بکار میبرند که دست آغشته و خونین خودشان را پاک کنند. والا این ادعادی مزخرفی است که بیش از ۸۵ درصد با سلاح غیر سازمانی کشته شدند، مگر مردم به چشم ندیدند که گلوله را کی به آنان شلیک کرده؟ مگر در ماهشهر ندیدند در یک برکه چند صد نفر با دوشکا قرار دادند. مگر در خیلی از فیلم ها که بعد از وصل شدن دیدیم.
شگفت انگیز است جنایتکاران با قساوت هر چه تمام تر به مردم شلیک کردند و البته افتخار آمیز است که جوانان و کانونهای شورشی با شجاعت هر چه تمام تر ایستادگی کردند و نگذاشتند رژيم کار خودش را پیش ببرد، بعد از اینکه هنوز اسامی را منتشر نکردند و بهانه آوردند مشخص کنیم کی‌ها جزء مردم بودند و کی‌ها جزء اغتشاشگران به حساب میآیند. شمخانی در اوج جنایتکاری و سراسیمگی میگوید اعتراض مردم، مبتنی بر مشکلات اقتصادی قابل استماع برای ما که مخلص و نوکر مردم هستیم، یک جمله هست ولی همه کلماتش دروغ است، نه مخلص مردم و نه نوکر مردم و نه مشکلات مردم را می‌شنوید، نه اعتراض و مشکلات معیشتی مردم را می‌فهمید.
اسم اعتراض مردم را آشوب و اغتشاش می‌نامید، بعد میگوید شهید و رافت اسلامی واقعا دجالگری حد و حدودی ندارد، آنچه برای من وظیفه بود برای دغدغه رهبری و دغدغه مسئولین اسلامی بیایم و با این مردم صحبت کنم و آنچه که از این به بعد باید صورت بگیرد بدون فوت وقت و با سرعت عمل و با توجه به وضع زندگی مردم مورد رسیدگی قرار بدهیم، هر کس این حرف را گوش کند فقط به حرفهای این آدم پلید و کثیف و آتش بیار معرکه را بازی میکند، میخندد.
