قهرمانان قتلعام ۶۷ سربداران راه آزادی ایران
قتلعام۶۷، برخی از زندانیان با نام مستعار شهید شدند و دشمن هرگز پی به هویت واقعی آنها نبرد.
قهرمانانی که در راه آزادی، از همه چیز، حتی نام و هویت واقعی خودشان هم گذشتند.
آنها چه شرایطی در زندان داشتند و چگونه رنج ها را تحمل کردند.
پیام آن قهرمانان به نسل های بعد از خودشان چیست؟
قتلعام ۶۷؛ شهیدانی که با نام مستعار سربدار شدند
در قتلعام ۶۷، برخی از زندانیان با نام مستعار شهید شدند و دشمن هرگز پی به هویت واقعی آنها نبرد.
قهرمانانی که برای به زانو درآوردن دژخیمان و در راه آرمان آزادی از همه چیز، حتی نام و هویت واقعی خودشان هم گذشتند. [اعدام زنان؛ مأموریت ویژه هیأت مرگ در سال ۶۷]
و درس ایستادگی تا به آخر را درتاریخ این مقاومت به ثبت رساندند.
قهرمانی استوار بر سر پیمان
یکی از این شهیدان، مرتضی تاجیک است.
مرتضی ۱۹ ساله بود که در تظاهرات ۳۰ خرداد۶۰ در تهران دستگیر شد و به خاطر اینکه توسط پاسداران شناسایی نشود و اطلاعاتش لو نرود، خودش را مجتبی هاشم خانی معرفی کرد. او در زندان اوین بارها تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت، اما نه تنها هیچ اطلاعاتی به دژخیمان نداد، بلکه حتی نام واقعی خودش را هم به دشمن نداد و ۷ سال بصورت ناشناس در زندان بود و خانوادهاش هیچ اطلاعی از او نداشتند.
مرتضی که از زندانیان مقاوم در زندان قزلحصار بود. همواره با خائنین و پاسداراها درگیر می شد و یکبار همراه با تعدادی از هم بندانش گوشمالی سختی به خائنین داد. به همین دلیل او را به سلول های انفرادی گوهر دشت بردند.
او بیش از دو سال در سلول انفرادی بود و در این مدت تحت فشار طاقت فرسایی قرار داشت.
پاسدارها روزانه به بهانههای مختلف او را مورد ضرب و شتم قرار میدادند تا تسلیم شود و دست از مقاومت بردارد اما مرتضی خم به ابرو نیاورد و پس از تحمل ۷ سال شکنجه و زندان، بی نام ونشان سربدار شد.
پدر و مادرش پس از ۲۰سال از سرنوشت او اطلاع پیدا کردند.
دلاوری از خطه مازندران
یکی دیگر از این شهیدان، نادر صادق کیا است.
نادر اهل رامسر بود و در تهران فعالیت میکرد. او در سال ۵۹ دستگیر شده بود و خودش را با نام مستعار نادر آقایی معرفی کرده بود تا پاسداران امکان تحقیقات و دستیابی به اطلاعاتش را نداشته باشند.
نادر از سال ۶۰ تا ۶۱ در زندان قزلحصار در سلول هایی بود که تا ماه ها نور آفتاب را نمیدید و به علت تراکم زندانی جای نشستن و خوابیدن هم نداشت و مدت ها بصورت نشسته میخوابید.
پس از آن به سلول انفرادی در زندان گوهردشت منتقل شد و بیش از دو سال در سلول های انفرادی این زندان بود.
شرایط در آن سلول ها طوری بود که گاه تاریخ و شب و روز را هم تشخیص نمیدادند.
نادر قهرمان حدود ۸ سال با نام مستعار در زندان بود و خانوادهاش از او بی اطلاع بودند و سرانجام پس از حدود ۸ سال تحمل زندان و شکنجه، بی نام و نشان سربدار شد.
قتلعام ۶۷؛ شیفته دیگری سرفراز و استوار قامت
شهید بی نام و نشان دیگر داود اسفندیاری است.
داود متولد ۱۳۴۱ و دانش آموز بود. او هفت سال با نام مستعار داور جعفری در زندان بود. رفتارش در زندان طوری بود که کسی از همبندانش تصور نمیکرد که نامش مستعار است.
داود در هر مراسمی در زندان، با اصرار جمع دوستان، ترانه «یاد کودکی» دلکش را میخواند.
داود قهرمان سرانجام پس از تحمل هفت سال زندان و شکنجه، در مرداد ۶۷ بی نام و نشان سربدار شد.
هر چند که آن قهرمانان قتلعام ۶۷، گمنام شهید شدند و حتی نشانی دقیقی از مزارشان هم در دست نیست، اما نام و یادشان در تاریخ ایران زنده و جاودان خواهد ماند.
آن فروریخته گلهای پریشان در باد کز مٍیِ جام شهادت همه مدهوشانند
نامشان زمزمه نیمه شب مستان باد تا نگویند که از یاد فراموشــــانند






