سیاست آمریکا در برابر حکومتی که با سرکوب زنده مانده است
در حالی که حکومت ایران تلاش می‌کند با قطع اینترنت، اختلال در ارتباطات و خاموشی‌های گسترده واقعیت را پنهان کند، نشانه‌های یک بحران عمیق‌تر آشکار شده است. اظهارات اخیر مایک والتز، نماینده آمریکا در سازمان ملل، بار دیگر توجه افکار عمومی را به وضعیت وخیم حکومت ایران و مسیر پیش روی سیاست واشنگتن جلب کرده است. موضوع اصلی، ادامه و تشدید فشار حداکثری علیه حکومتی است که بقا را در سرکوب جست‌وجو می‌کند.
کشتار گسترده شهروندان توسط حکومت ایران
مایک والتز در گفت‌وگو با شبکه فاکس نیوز به مجموعه‌ای از تحولات نگران‌کننده اشاره کرد. او از قطع اینترنت، اختلال در استارلینک و هم‌زمانی آن با خاموشی‌های سراسری سخن گفت. این اقدامات در شرایطی رخ داده که گزارش‌ها از کشتار گسترده شهروندان حکایت دارد. به گفته او، این سرکوب، اقدامی حمایت‌شده از سوی ساختار حاکم است و ابعاد آن فراتر از آمارهای رسمی اعلامی است.
بر اساس ارقام منتشرشده از سوی سازمان ملل، شمار قربانیان به حدود ۱۸,۰۰۰ نفر رسیده است. والتز تأکید کرد که این رقم ممکن است بسیار بیشتر باشد. او از نبود شفافیت و سانسور شدید اطلاعات گفت. قطع ارتباطات، ابزار همیشگی حکومت ایران برای پنهان‌سازی جنایت‌ها توصیف شد. در این فضا، فشار حداکثری به‌عنوان پاسخ اصلی آمریکا مطرح می‌شود.
در همین زمینه
فشار حداکثری و محاسبات امنیتی آمریکا
نماینده آمریکا توضیح داد که دولت ترامپ گام‌هایی حساب‌شده برمی‌دارد. او گفت اولویت واشنگتن، حفاظت از پایگاه‌های نظامی و نیروهای خودی است. آمریکا با متحدانش و کشورهای منطقه وارد تعامل شده است. به گفته والتز، تجهیزات لازم در منطقه مستقر شده تا تصمیم‌گیری نهایی بر پایه ارزیابی دقیق انجام شود. این رویکرد، بخشی از چارچوب گسترده فشار حداکثری علیه حکومت ایران است.
والتز همچنین به فرمان اجرایی دوم ترامپ اشاره کرد که با هدف تشدید فشار اقتصادی علیه تهران صادر شد. این فرمان، ادامه همان سیاستی است که اقتصاد حکومت ایران را به مرز فروپاشی کشانده است. سقوط ارزش پول ملی، گسترش فقر و ناتوانی حکومت ایران در تأمین نیازهای اولیه، پیامدهای مستقیم این مسیر بوده‌اند. فشار حداکثری در این روایت، ابزاری برای مهار یک حکومت سرکوبگر معرفی می‌شود.
اقتصاد فروپاشیده، حکومت بی‌پاسخ
والتز تصریح کرد که وضعیت اقتصادی حکومت ایران رو به وخامت بیشتر می‌رود. او گفت نشانه‌ای وجود ندارد که این شرایط برای حکومت خامنه ای بهبود یابد. در گزارش‌های رسمی، کاهش تولید، فرار سرمایه و افزایش نارضایتی اجتماعی دیده می‌شود. حکومت ایران، به‌جای پاسخ‌گویی، سرکوب را تشدید کرده است. در چنین وضعیتی، فشار حداکثری به‌عنوان عاملی تشدیدکننده شکاف میان مردم و حاکمیت عمل می‌کند.
قطع برق و اینترنت، تنها ابزارهای کنترل نیستند. این اقدامات، زندگی روزمره میلیون‌ها نفر را مختل کرده‌اند. هم‌زمان، نیروهای امنیتی با خشونت خیابان‌ها را کنترل می‌کنند. گزارش‌ها از بازداشت‌های گسترده و تیراندازی مستقیم حکایت دارند. این صحنه‌ها، تصویری روشن از ماهیت حکومتی ارائه می‌دهند که والتز آن را فاسد و سوءرفتارگر توصیف کرد.
آرامش قبل از طوفان
عبارت «آرامش قبل از طوفان» در تحلیلها تکرار می‌شود. سکوت ظاهری، نتیجه سرکوب است نه رضایت. سیاست فشار حداکثری در این میان، به‌عنوان عامل بیرونی فشار بر حکومت ایران عمل می‌کند. اما آنچه تغییرناپذیر توصیف شد، ماهیت این حکومت سرکوبگر است. والتز تأکید کرد که فساد و سوءرفتار حکومت ایران تغییر نخواهد کرد.
در پایان، واقعیت روشن است. حکومتی که حیات خود را بر کشتار و سانسور بنا کرده، در برابر بحران‌های انباشته ایستاده است. اقتصاد در حال سقوط است و مشروعیت از میان رفته است. فشار حداکثری شاید ابزار سیاست خارجی باشد، اما عامل تعیین‌کننده، مردمی هستند که دهه‌ها سرکوب را تجربه کرده‌اند. این وضعیت، نه ثبات، بلکه انتظار یک انفجار اجتماعی را تداعی می‌کند.
