شامگاه پنجشنبه ۱۰ مهر ۱۴۰۴، دانشجویان خوابگاه دانش دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی برای سومین شب پیاپی، فریاد عدالت‌خواهی سر دادند. این تجمعات که از حیاط بین خوابگاه‌های ۱ و ۲ آغاز شد و به راهروهای خوابگاه دانش ۱ کشیده شد، واکنشی به سیاست‌های نئولیبرالی، پولی‌سازی خدمات و سرکوب امکانات رفاهی دانشگاه بود. دانشجویان با شعارهای کوبنده‌ای چون «نه پادگان نه بنگاه / درود بر دانشگاه»، «تا حقمو نداده / هر شب همین بساطه»، «دانشگاه پولکی / شهریه زورکی» و «دانشجو می‌میرد / ذلت نمی‌پذیرد»، خشم خود را نسبت به هیئت رئیسه دانشگاه و تصمیمات غیرعادلانه‌اش ابراز کردند.
اعتراضات ریشه در مسائلی چون افزایش تعرفه‌های غذای نوبت دوم، حذف سرویس‌های ایاب‌وذهاب خوابگاه دخترانه اندیشه، تخصیص غیرمنطقی واحدها و مشروط کردن خدمات به ثبت‌نام دارد. دانشجویان این سیاست‌ها را نمادی از فساد و تحقیر می‌دانند و خواستار بازنگری فوری در آن‌ها هستند. آن‌ها با نصب هولوگرام بر کارت‌های دانشجویی و مقدمه‌چینی برای پولی‌سازی کامل خدمات، به شدت انتقاد کردند و اعلام داشتند تا رفع کامل این مشکلات، تجمعات شبانه ادامه خواهد یافت.
این جنبش دانشجویی، یادآور نقش پیشگامانه دانشجویان در مبارزات مدنی ایران است. صدای متحد دانشجویان خواجه نصیر پیامی روشن به سیاست‌گذاران آموزشی فرستاده: دانشگاه جای عدالت است، نه سودجویی. این اعتراضات نه‌تنها در تهران، بلکه در شبکه‌های اجتماعی بازتاب گسترده‌ای یافته و حمایت بسیاری را جلب کرده است.
در همین زمینه
شعله‌های خشم در دانشگاه خواجه نصیر؛ دانشجویان علیه ستم بپا خاستند
شعله‌های مقاومت در خواجه نصیر
اعتراضات دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر از شامگاه ۸ مهر ۱۴۰۴، همزمان با سالگرد جمعه خونین زاهدان آغاز شد، دانشجویان خوابگاه دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی با شعارهای کوبنده‌ای چون «دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» و «سلف و خوابگاه نداره، دزدی ادامه داره»، خشم خود را علیه سیاست‌های سرکوبگرانه و پولی‌سازی خدمات دانشگاه فریاد زدند. این اعتراضات که جرقه‌اش با اخراج یک دانشجوی آزادی‌خواه زده شد، پاسخی به گرانی غذا و خوابگاه، حذف سرویس‌های دانشجویی و محدودیت‌های تحمیلی وزارت علوم است. دانشجویان این سیاست‌ها را نمادی از فساد و تحقیر می‌دانند و خواستار بازنگری فوری آن‌ها هستند.
دانشگاه، همواره خاستگاه انقلاب و مقاومت بوده و دانشجویان به‌عنوان پیشگامان آزادی‌خواهی، هیچ‌گاه در برابر ستم سر خم نکرده‌اند. تاریخ ایران شاهد فداکاری هزاران دانشجوی مبارزی است که قربانی سرکوب دیکتاتوری شدند، اما خون آن‌ها بذر امید و مبارزه را در دانشگاه‌ها کاشته است. اعتراضات اخیر، انعکاس شکاف عمیق میان دانشجویان و مدیریت‌های دانشگاهی و حکومتی است که با اخراج، محدودیت‌های تحصیلی و معیشتی سعی در خاموش کردن صدای عدالت‌خواهی دارند، اما این فریادها رساتر شده است
دانشگاه همواره سنگر آزادی باقی خواهد ماند
دانشجویان خواجه نصیر نشان دادند که دانشگاه سنگر آزادی باقی خواهد ماند. این جنبش، نه‌تنها علیه مشکلات رفاهی، بلکه علیه ساختار ظالمانه‌ای است که معیشت و آزادی مردم را به تاراج برده. با پشتوانه تاریخی قیام‌های مردمی، از جمله قیام ۱۴۰۱، دانشجویان پرچم مبارزه را برافراشته‌اند و با شعارهای ضدحکومتی، نقش پیشتاز خود را در مسیر سرنگونی ستم به نمایش گذاشتند. دانشگاه هرگز با سرکوب خاموش نمی‌شود؛ این مشعل آزادی‌خواهی همچنان شعله‌ور است و راه را برای رهایی مردم هموار می‌کند.
