روز سه‌شنبه ۳مهرماه، در روزهای سال‌گرد قیام ۱۴۰۱، ایرانیان میهن‌پرست و هواداران مقاومت ایران در اعتراض به پذیرش و حضور پزشکیان رئیس‌جمهور رژیم ایران در اجلاس مجمع عمومی ملل متحد، تظاهرات گسترده‌یی را در مقابل مقر ملل متحد در نیویورک برگزار کردند. در این تظاهرات هزاران نفر شرکت داشتند.
یکی از سخنرانان این گردهمایی که توجه حاضران را به خود جلب نمود؛ خانم گلی رستگار بود که با ریسک‌پذیری فوق‌العاده اخیرا ایران را ترک کرده است. وی سخنان پرشوری داشت و به‌طور مکرر مورد تشویق حضار قرار گرفت.
این خانم که در ایران به پرستاری اشتغال داشته ضمن معرفی خود طی سخنانی پرشور گفت:
«من گلی متولد زمان انقلاب (۱۳۵۷) هستم. از جوانی شاهد سلطه استبداد بر جان و مال و حقوق مردم سرزمینم بودم. به چشم دیدم که نقض حقوق بشر در ایران تحت حاکمیت آخوندها بی‌داد می‌کند کشت‌و‌کشتار و به بند کشیدن هر آن کس که زمزمه آزادی و نجات از دست حاکمان ظالم را داشته باشد روح و روانم را آزرده می‌ساخت. کودکان کار و زندگی مردم در کپرها و فقر اقتصادی و در رأس آن‌ها نبودن آزادی مرا به نبرد با دژخیمان در حد تواناییم برانگیخت…»
نقش پرستار در قیام
وی که به‌دلیل شغلش از نزدیک شاهد کشته‌ها و مجروحین قیام مهسا (شهریور۱۴۰۱) بوده است در بخش دیگری از سخنانش گفت:
«من شاهد بودم که گاز اشگ‌آور و گلوله‌های جنگی پاسداران قادر به عقب راندن مردم و جوانان پرشور قیام نبود. در جریان این قیام شاهد هم‌کاری حیرت انگیز مردم با یک‌دیگر بودم. بسیاری درِ خانه‌هایشان را باز می‌گذاشتند تا معترضین بتوانند در آن‌جا از دید مأموران رژیم مخفی شوند. عده‌ای به زخمی‌ها کمک می‌کردند تا دستگیر و روانه زندان و شکنجه‌گاه نشوند.
یکی از این نمونه ها خودم هستم که در روزهای اول قیام به کمک عده‌ای دیگر از کادرهای درمان و با کمک مردم انساندوست در یکی از خیابان‌های اطراف میدان انقلاب تهران، که یکی از مراکز فعال قیام بود، خانه‌ای را به یک مرکز درمانی کوچک با حداقل امکانات تبدیل کردیم. این مرکز درمانی کوچک شامل پزشک عمومی، متخصص عفونی و یک جراح و چند پرستار بود. ما پرستاران طوری برنامه ریزی کردیم که در تمام شبانه‌روز حد اقل یک پرستار در محل حضور داشت.
در این خانه هر کس مسئول قسمتی از کارها بود. عده‌ای مسئول تهیه تدارکات و دارو و تجهیزات پزشکی و مواد غذایی بودند. عده‌ای کمک مالی جمع می کردند تا بتوانیم این مرکز را با کمک‌های مردمی اداره کنیم. بزرگترین چالش ما تهیه دارو و کار بسیار سختی بود.
در همین زمینه
قیام ۱۴۰۱-؛ دانشگاه تمام قد در مقابل استبداد ایستاد!
شجاعت زنان در صحنه
این خانم پرستار که در قیام فعالانه شرکت داشته در رابطه با شجاعت و نقش زنان در تظاهرات خیابانی می‌گوید: من از شجاعت زنان برای استمرار مأموریتم انگیزه می گرفتم. قیام کنندگان با برنامه ریزی از محله‌ای به محله‌ای دیگر تغییر مکان می دادند تا مأموران رژیم را گمراه کنند.
وی در بخش دیگری از سخنانش گفت: «احساس کردم علاوه بر کمک پزشکی، قادر هستم که به قیام کنندگان به اشکال دیگری نیز کمک کنم و مسئولیت‌های بیشتری به عهده بگیرم. لذا با کمک چند نفر از دوستانم توانستیم چاپخانه‌ای پیدا کنیم که صاحب آن با قبول ریسک پذیرفت اولین سری از عکس‌های خانم مریم رجوی را، که برای قیام کنندگان سمبل شورش بود، چاپ کند.
وقتی تیم ما برای اولین بار برای توزیع عکس‌های مریم رجوی اقدام کرد برایمان واضح بود که اگر دستگیر شویم برایمان قیمت زیادی به‌همراه خواهد داشت به همین خاطر ترس و دلهره زیادی داشتیم. ولی توانستیم بر این ترس غلبه کرده و اولین مأموریت‌مان را با موفقیت به انجام برسانیم. پس از آن انگیزه بیشتری کسب کردیم و با کمک همان چاپخانه اقدام به چاپ طرح ده ماده‌ای خانم مریم رجوی نمودیم و سپس در محله‌های مختلف با کمک جوانان جسور اقدام به توزیع آن‌ها کردیم».
هرگز نخواهید توانست آتشی که در قلب جوانان ایران زمین شعله‌ور است را خاموش کنید
وی بعنوان حُسن ختام در پایان سخنانش با شور و احساسات وصف‌ناپذیری گفت: اکنون افتخار دارم که در جمع شما و در مقابل سازمان ملل متحد به عنوان شاهدی که اتحاد و دینامیسم مردم ایران را در قیام سراسری ۱۴۰۱ به چشم دیده و با گوشت و پوست همه مشکلات و رنج‌های آن را لمس کرده به پزشکیان و اربابان او در تهران بگویم که هرگز نخواهید توانست آتشی که در قلب تک تک جوانان ایران زمین شعله‌ور است را خاموش کنید. هرگز نخواهید توانست با سرکوب و تهمت و افترا و شیطان‌سازی جوانان و زنان ایران را از اهدافشان برای نیل به جمهوری دموکراتیک و مبتنی بر جدایی دین از دولت منصرف کنید. »
