انتقال اجباری و ازدحام مرگ‌بار، زندان ایرانشهر را به کانون بحران تبدیل کرده است.
بحران سلامت زندانیان در زندان ایرانشهر وارد مرحله‌ای خطرناک شده است. روز یکشنبه ۱۶ آذرماه ۱۴۰۴، روند انتقال اجباری زندانیان رأی‌باز به زندان مرکزی زاهدان ادامه داشت. در همین روز صدها زندانی را در یک سوله بسته و فاقد تهویه جمع کردند. ازدحام شدید، آلودگی هوا و نبود رسیدگی درمانی، شرایطی مرگ‌بار ایجاد کرده است که هر لحظه امکان تبدیل آن به یک فاجعه گسترده وجود دارد. مسئولان زندان همچنان نسبت به هشدارهای زندانیان بی‌تفاوت مانده‌اند و بحران سلامت زندانیان را تشدید کرده‌اند.
بی توجهی نسبت به سلامت زندانیان توسط عوامل سرکوب در زندان ایرانشهر
در یک هفته گذشته، هر روز صدها زندانی رأی‌باز را در این سوله بزرگ، بسته و بدون امکانات ابتدایی جمع می‌کنند. بسیاری از زندانیان با علائمی مانند تب، سرفه، درد بدن، سرماخوردگی و آنفلوانزا دست و پنجه نرم می‌کنند. برخی نیز دچار مشکلات تنفسی شده‌اند. سطح بهداشت پایین است و جریان هوا وجود ندارد. در چنین محیط آلوده‌ای، بیماری‌ها با سرعتی حیرت‌انگیز منتقل می‌شوند. با وجود این شرایط، هیچ‌گونه رسیدگی درمانی برای کنترل اوضاع انجام نشده است. بی‌توجهی کامل به سلامت زندانیان، عملاً راه را برای گسترش بیماری باز گذاشته است.
شیوع بیماری زندان را به کانون عفونی تبدیل کرده است
منابع مردمی گزارش داده‌اند که شیوع سرماخوردگی، آنفلوانزا و بیماری‌های فصلی هر روز بیشتر می‌شود. تجمع طولانی‌مدت زندانیان در یک فضای بسته، این محل را به یک کانون عفونی بزرگ تبدیل کرده است. این وضعیت جان صدها نفر را تهدید می‌کند. فشار، اضطراب و استرس ناشی از انتقال اجباری بر وخامت اوضاع افزوده است. رفتار مسئولان زندان آشکارا نشان می‌دهد که هیچ ارزشی برای سلامت زندانیان قائل نیستند. زندانی بیمار و زندانی سالم را بدون تفکیک کنار هم نگه می‌دارند و حتی از ارائه ماسک هم خودداری می‌کنند.
نقض سیستماتیک سلامت زندانیان
هم‌زمان روند انگشت‌نگاری و تکمیل پرونده انتقال با اجبار و تهدید ادامه دارد. زندانیان باید ساعت‌ها در این سوله بمانند و منتظر ثبت اطلاعات باشند. وضعیت جسمی افراد هیچ اهمیتی برای مسئولان ندارد. هدف اصلی، تسریع انتقال به زاهدان است و سلامت افراد قربانی این روند شده است. انتقال‌های اجباری و شرایط مرگ‌بار سوله، نقض آشکار حقوق اساسی است. این رفتار شدیداً مغایر با کنوانسیون‌های بین‌المللی، موازین حقوق بشر و اصول حق برخورداری از درمان است. آنچه در ایرانشهر رخ می‌دهد نقض سیستماتیک سلامت زندانیان و نمونه‌ای روشن از بی‌ارزش بودن جان انسان در ساختار سرکوبگر حکومت است.
نابودی تدریجی سلامت زندانیان الگوی سرکوب
در چنین فضایی، اعتراض زندانیان نیز نادیده گرفته می‌شود. فشار روانی بالا، تهدید مداوم و بی‌توجهی به درد و بیماری، مجموعه‌ای از شرایط غیرانسانی را شکل داده است. زندانیان نه امکان استراحت دارند و نه دسترسی به دارو. این وضعیت بار دیگر نشان می‌دهد که حکومت برای کنترل و تحقیر افراد حتی از جان آنان نیز می‌گذرد. نابودی تدریجی سلامت زندانیان بخشی از همان الگوی سرکوب گسترده است. الگویی که سال‌ها است بر تمام زندان‌های کشور سایه انداخته و اکنون در ایرانشهر به اوج خود رسیده است.
بدیهی است ادامه چنین شرایطی، تهدید جدی برای جان افراد است. افزایش شمار بیماران، انتشار سریع ویروس‌ها و غیبت کامل خدمات درمانی، شرایطی مشابه یک فاجعه بهداشتی را رقم زده است. این بحران ساختاری نتیجه ناکارآمدی، فساد و بی‌کفایتی سیستم زندان‌داری در حکومت است. هر روز تأخیر در رسیدگی، خطر مرگ را بیشتر می‌کند. زندانیان بارها اعلام کرده‌اند که در برابر این فشارها درمانده شده‌اند. اما مسئولان همچنان همان روند کشنده را ادامه می‌دهند. نادیده گرفتن سلامت زندانیان بخشی از سیاست کلان حکومت برای شکستن جسم و روان افراد است.
زندان ایرانشهر نمودی از فروپاشی اخلاق و انسانیت نیروهای سرکوبگر حکومت خامنه ای
این بحران باید سندی روشن از عمق بی‌رحمی ساختار حاکم قلمداد شود. زندان ایرانشهر تنها یک نمونه از صدها زندان کشور است که در آن شرایط غیرانسانی بر مردم تحمیل می‌شود. تداوم این وضعیت، معنایی جز بی‌ارزش بودن جان انسان نزد حکومت ندارد. امروز سوله ایرانشهر نمادی از فروپاشی اخلاق و انسانیت در ساختار دیکتاتوری حاکم است. گسترش این فاجعه، بار دیگر ضرورت پایان دادن به این چرخه سرکوب خشونت‌آمیز را یادآوری می‌کند. وقتی سلامت زندانیان چنین آشکار قربانی می‌شود، هیچ امیدی به اصلاح باقی نمی‌ماند و تنها راه، رهایی کامل مردم از این ساختار سرکوبگر است.
