تجمع اعتراضی کارگران گروه ملی فولاد اهواز امروز دوشنبه ۷ مهر به اوج تازه‌ای رسید. پس از بیش از دو هفته اعتراض در محوطه کارخانه و بی‌توجهی کارفرما و مقامات استانی، صدها کارگر با فراخوان قبلی در برابر استانداری خوزستان گرد آمدند و سپس با راهپیمایی خیابانی به سوی فرمانداری اهواز حرکت کردند.
به گفته کارگران، این تنها آغاز حرکت اعتراضی است. آنان اعلام کرده‌اند پس از تجمع مقابل فرمانداری، به سوی ساختمان مدیریت بانک ملی استان خواهند رفت تا اعتراض خود را ادامه دهند. این انتخاب نمادین است؛ چرا که بانک ملی از سهام‌داران اصلی این مجموعه شناخته می‌شود و کارگران معتقدند مدیریت بانکی، نه تولیدی، ریشه بسیاری از بحران‌های امروز کارخانه است.
مطالبات مشخص اما فراموش‌شده
کارگران فولاد اهواز بار دیگر فهرست مطالبات خود را تکرار کردند:
- پرداخت فوری دستمزدهای معوقه ماه‌های مرداد و شهریور؛
- راه‌اندازی خطوط تولیدی که به حالت تعطیل درآمده‌اند؛
- تأمین بیمه تکمیلی مناسب برای کارگران و خانواده‌هایشان؛
- پرداخت منظم سهم بیمه و جلوگیری از ایجاد وقفه‌های مکرر در حق بیمه.
به باور کارگران، این خواسته‌ها نه امتیازات ویژه بلکه ابتدایی‌ترین حقوقی است که هر نیروی کار باید از آن برخوردار باشد.
سابقه پرتنش اعتراضات فولاد اهواز
این تازه‌ترین فصل از اعتراضات طولانی‌مدت کارگران فولاد اهواز است. در سال‌های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ نیز موجی از اعتصاب‌ها و راهپیمایی‌ها در همین مجموعه رخ داد که با بازداشت و فشار امنیتی گسترده همراه بود. با وجود سرکوب‌ها، کارگران بارها نشان داده‌اند که در برابر بی‌توجهی مسئولان عقب‌نشینی نخواهند کرد.
مشکلات کارگران فولاد در این سال‌ها عمدتاً حول محور تأخیر در پرداخت دستمزد، سوءمدیریت ناشی از واگذاری‌های رانتی و نبود امنیت شغلی چرخیده است. هرچند مسئولان بارها وعده داده‌اند که شرایط بهبود می‌یابد، اما تکرار تجمع‌ها نشان می‌دهد وعده‌ها هیچ‌گاه به مرحله عمل نرسیده است.
در همین زمینه
کارگران فولاد اهواز دیکتاتوری حاکم را دشمن مردم دانستند
راهپیمایی به‌عنوان پیام روشن
تبدیل اعتراض در محوطه کارخانه به راهپیمایی در سطح شهر، پیام روشن کارگران به مسئولان استانی و ملی است: آنان دیگر حاضر نیستند صدایشان تنها در حصار دیوارهای کارخانه خفه شود. حرکت اعتراضی امروز، که از استانداری آغاز شد و به فرمانداری و سپس بانک ملی خواهد رسید، نشان می‌دهد که کارگران قصد دارند به‌طور مستقیم مراکز تصمیم‌گیری و قدرت اقتصادی را هدف بگیرند.
چشم‌انداز مبهم
تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که واکنش مسئولان به اعتراضات کارگری معمولاً ترکیبی از وعده‌های موقت و برخوردهای امنیتی است. با این حال، در شرایط بحرانی معیشت و تورم افسارگسیخته، ادامه بی‌توجهی می‌تواند دامنه این اعتراض‌ها را به دیگر صنایع و شهرها گسترش دهد.
اعتراض امروز کارگران فولاد اهواز تنها یک تجمع صنفی نیست؛ نشانه‌ای است از شکاف عمیق میان کارگران و مدیرانی که سال‌هاست منافع مالی و سیاسی خود را بر حیات هزاران خانواده کارگری ترجیح داده‌اند. فولاد اهواز بار دیگر به کانونی از مقاومت کارگری در ایران بدل شده است.
