رضا کودکی که فرصت آرزوکردن پیدا نکرده بود خودکشی کرد. این داستان رضای کوچولوست که چند سال پیش در برنامه تلویزیونی حکومتی ایران حاضر شده بود. او در برنامه‌یی موسوم برنامه ماه عسل در پاسخ به مجری که پرسیده بود چه آرزویی داری گفت؛ «من هیچ آروزیی ندارم، چون وقت نکردم آرزو کنم». حالا همان رضایی که فرصت نکرده بود آرزو کند درسن ۱۸سالگی خودکشی کرد.
فرصت نکردم به آرزویم فکر کنم
این خبر انعکاس وسیعی در فضای مجازی داشت. رضا در همان برنامه گفته بود: «از صبح تا شب سرکار بودم، وقت نکردم به آرزویم فکر کنم». بعد در پاسخ به اصرار مجری تلویزیون گفت: شاید اگر زورش را داشتم می خواستم به دیگران کمک کنم. به دیگران کمک کنم.
جوانان و کاربران فضای مجازی که از شنیدن خودکشی رضا بر انگیخته شده‌اند، حکومت را مسئول خودکشی او می دانند. برنامه ماه عسل که او در آن حاضر شده بود سوژه‌های این چنینی را برای بالا بردن مشتریان خود پیدا می کند. اما بعد از برنامه آنها را به حال خود رها می‌کند.
رضا تنها یک نمونه از هزاران نوجوانی است که در سایه یک حکومت غارتگر، هیچ آینده‌یی را برای خود متصور نمی‌بینند. همان حکومتی که چند روز پیش محمد حسن رضایی کودک مجرمی را که در ۱۶سالگی دستگیر کرده بود بعد از ده سال اعدام کرد، مسئول مرگ رضا هم هست. هزاران کودک کار و کودک بی سرپرست در خیابان‌های ایران به حال خود رها شده‌اند. حکومت با وقاحت و بی شرمی آنها را به سمت خودکشی و اعتیاد سوق می دهد. رضا کودکی که فرصت آرزوکردن پیدا نکرده بود خودکشی کرد.
