رئیسی کمپین آوردن دوزخ! برای سرزمین بی بهشت کمپین «رئیسی بیا» با هدف وارد کردن او به انتخابات ریاست جمهوری نظام مقدس! است، تا زمینه را برای جایگزینی او بعد از مرگ خامنه‌ای فراهم کنند.
کمپینی به راه افتاده است! نه! کمپینی را راه انداخته‌اند با شعار «رئیسی بیا»؛ آنرا بر کاغذی حک کرده و به دست افرادی می‌دهند که در ظاهر تمام طیف‌های اجتماعی را شامل می‌شود؛ فقیر، دستفروش، مرفه، پیر، جوان، کودک، باحجاب، بدحجاب! و هر کس را که بتوانید تصور کنید که مشابه‌اش در جامعه وجود دارد. همه خواهان او هستند! می‌خواهند تا او بیاید و در انتخابات ریاست جمهوری وارد شود!
چنین اجماع شگفت‌انگیزی بر روی او، برای چیست؟!؟!
در حالی که خامنه‌ای به سوی مرگ می‌رود، خلاء او از هم اکنون صاحبان منافع کلان در قدرت را نگران کرده است، برای آنها بسیار طبیعی ست که در پی جایگزینی برای او باشند. در چنین شرایطی است که «بنیاد کرامت امام رضا(ع) وابسته به آستان قدس رضوی» «پس از شناسایی تعدادی از محرومان» در استان خوزستان، «با تهیه بسته‌های اهدایی به توزیع آنها اقدام می‌کنند.»
امیدوارم آن چه که از دلم بر آمده، بر دل تمام جوانانی بنشیند
در حالی که کسی به این پرسش پاسخ نمی‌دهد: چرا مردمی که بر دریای نفت زندگی می‌کنند تا این سان فقیر هستند که نیازمند توزیع بسته‌هایی از طرف ابراهیم رئیسی می‌باشند. او اینک رئیس «آستان قدس» است، بنیادی که به اسم امام رضا ثروتی کلان را در اختیار دارد. مردی قدرتمند با سابقه‌ای درخشان! به میدان آمده است.
بر روی کاغذی که به دست مردم می‌دهند تا آمدن او را خواستار شوند علاوه بر عبارت «رئیسی بیا…» علامت شبکه‌های اجتماعی نیز دیده می‌شوند. شبکه هایی که فیلتر شده‌اند یا مقامات توصیه می‌کنند که به آنها مراجعه نکنیم.
این نوشته گاها در دست افرادی دیده می‌شود که در شرایط عادی به جرم بدحجابی بازداشت خواهند شد، اما رئیسی به این واسطه نشان می‌دهد که او همه را نمایندگی خواهد کرد. او سعه صدری را به نمایش می‌گذارد که رفسنجانی در دوران افول جایگاهش در درون نظام مقدس! آنرا نمایش می‌داد. با این تفاوت که او اکنون درمسیر صعود است! صعود از پله‌های قدرت.
در میان موج تبلیغات و در هنگامه نمایش فراگیر بودن، اما توییتی جلب توجه می‌کند. توییتی که قرار است به یک پرسش پاسخ بدهد. نقش دکتر آیت الله! در کشتار زندانیان سیاسی چیست؟ موضوعی که در تابستان گذشته با نشر صدای منتظری در ملاقات با هیأت مرگ در تابستان ۶۷ دوباره در رسانه‌ها مطرح شد.
بخصوص آنجایی که او آنهایی که رئیسی هم در میانشان بود را مخاطب قرار داده و می‌گوید: در نظر او [منتظری] این بزرگ‌ترین جنایت در جمهوری اسلامی است که از اول انقلاب تا آن زمان انجام شده است.
آیا اتهامات بی‌اساسی به رئیسی زده شده است و او فردی بی‌گناه است؟ اما این توییت چالش را، با پاسخ به این پرسش ادامه نمی‌دهد. در این توییت نقش رئیسی انکار نمی‌شود، از آن دفاع نمی‌شود اما گفته می‌شود: اگر این کار اشکال است، جناح مقابل نیز بیشتر از رئیسی دستش در آن کار بوده است.
با این توییت قلب داستان و ریتم تپش‌های آن خود را آشکار می‌کند. نام او از کشتن انسان‌ها متولد شد و او را تا ریاست «آستان قدس» و مطرح‌شدن بعنوان جانشین خامنه‌ای بالا برد. ریاست جمهوری نیز تکرار یک نمونه تکرار شده است؛ زمانی که خمینی در محاق مرگ فرو می‌رفت، خامنه ای که در مسند ریاست جمهوری وقت بود، آخرین گام را برای تصاحب منصب ولایت برداشت، و اکنون همان الگو برای رئیسی پیش‌بینی می‌شود.
یکسال پیش از مرگ خمینی، رئیسی از گردانندگان صدور احکام اعدام زندانیان سیاسی در ابعاد هزاران نفر در یک دوره زمانی محدود بود. بدون آن اعدام ها خمینی نمی‌توانست با خیالی راحت به سوی گور رهسپار شود. بدون آن اعدام‌ها امکان عزل منتظری وجود نداشت و صاحبان قدرت برای روزهای سخت پیشاروی نمی‌توانستند یکدست! باشند.
بدون آن اعدام‌ها خامنه‌ای نمی‌توانست بر منصب ولایت فقیه بنشیند. ابراهیم رئیسی یکی از صحنه گردان‌ها بود که اینک برای گرفتن حق خودش به صحنه بازگشته است. منصب ریاست جمهوری مقدمه‌ای است برای رویای رهبری.
دوباره به کمپین رئیسی بیا باز می‌گردیم و عکس‌ها را مرور می‌کنیم. عکس او را در کنار سفره هفت سین قرار داده‌اند زیرا شروع نامش با «سید» است. تراکت رئیسی بیا را کودکی در دست گرفته است که حتی هنوز چند سالی مانده است که به دبستان برود اما خواهان آمدن رئیسی است.
عکس او در دست زنی است که حجابش با استانداردها یا اگر دقیق‌تر بگوییم با اجبارهای حکومتی همخوانی ندارد. جالب اما این است که از او می‌خواهند تا «رییس جمهور» بشود عبارتی که در طول ۳۸ سال و در فقدان انتخاباتی آزاد در ایران، بی‌معنی شده است.
مجموعه‌ای از موضوعات عجیب و متفاوت و متناقض در کمپین «رئیسی بیا» دیده می‌شود. اما واقعیت‌ها همان چیزی است که برای پوشاندنش می‌کوشند. واقعیت فقدان دموکراسی، فقدان انتخاباتی واقعی، فقدان آزادی بیان، و عدم محاکمه قاتلان است. قاتلانی که تاریخ جنایت را با احکام ظالمانه‌شان برپا کرده‌اند و امروز به جای پاسخگویی، رقبایشان را متهم می‌کنند که بیشتر از آنها دست داشته‌اند.
