قهرمان فراموشی ناپذیر و فروغ جاودان آزادی از خطه آزادی ستانهای «کرمانشاه» همیشه سرفراز
دکتر نعیم عبداللهی ۳۴ ساله، فوق دکترای حقوق و علوم سیاسی، استادیار دانشگاه تهران، فرمانده کانونهای شورشی سازمان مجاهدین خلق ایران در ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در نازی آباد تهران با شلیک گلولههای مستقیم نیروهای سرکوبگر و خونخوار حکومت جلاد خامنه ای قهرمانانه به شهادت رسید. او فقط یک اندیشمند آکادمیک نبود؛ وجدان مبارز و بیدار دانشگاه بود. او فقط یک مبارز نبود؛ فرمانده آگاه نسلی بود که تسلیم و سازش را نمیشناسد.
تبلور آگاهی در عصر اختناق بود
دکتر نعیم عبداللهی فقط مبارز نبود؛ فرمانده کانون شورشی فرهیخته و آگاه نسلی بود که زانو زدن، تسلیم و سازش را برای همیشه از قاموس خود حذف کرده است. در قیامهای ۱۳۹۶، ۱۳۹۸و ۱۴۰۱، نه در حاشیه که در صف نخست ایستاد؛ با دستانی خالی، اما با ایمانی پولادین با قلبی سرشار از عشق به مردم و با باوری انقلابی به حقیقت و آزادی. اسارت در زندان اوین، اخراج از دانشگاه، حذف از جایگاه علمی، تهدید، تعقیب و فشار بی امان، هیچ کدام نتوانست اراده سترگ او را درهم بشکند.
حکومتی که از چنین اندیشه هایی می هراسد، نخست مغزها را نشانه میگیرد
اما حکومت آدمخوار نفهمید و هرگز نخواهد فهمید که هر اندیشه آگاه، هر ذهن بیدار، هزاران شعله در دل جامعه می افروزد و هر شهید، ارتشی از قیام کنندگان را به میدان می آورد. گلولهای که سینه فراخ دکتر نعیم عبداللهی قهرمانمان را شکافت، هرگز پایان راهش نبود؛ اعلام آغازی دیگر بود،آغاز فصلی نو که در آن دانشگاه سنگر قیام است و دانشجو پیشتاز بیبازگشت آزادی.
خون دکتر نعیم عبداللهی، تهران را به سوگ ننشاند؛ تهران را به خشم، به خیزش، به میدان نبرد برای رهایی بدل کرد. او نیفتاد؛ بلکه برافروخت. او خاموش نشد؛ که روشنی بخش راه و ادامه مسیر شد. او رفت تا ما بمانیم، تا راه را ادامه دهیم تا پرچم را بر زمین نگذاریم. او جان داد تا مقاومت برای رهایی ایران از چنگال عفریت پلید ارتجاع هار زنده بماند و پیش برود.
وصیتنامه اش دکتر نعیم عبداللهی
در قسمتی از وصیت نامه شهید خلق آمده است: «من چقدر خوشبختم كه می توانم قطره ای از دريای اين فداكاری باشم جان ناجيزترين دارایی من است در زندگی. هيج تضمينی برای بقای ابدی نیست ولی چقدر مرگ لذت بخش است وقتی با آرمان آزادی پیوند میخورد. زندگی هر قدر که کوچک است اما مرگ آنگاه جاودانه میشود که با عشق برای آزادی پیوند بخورد».
نامش فریاد ما خواهد بود و راهش پر رهرو. این حکومت انسان ستیز با هر شهیدی که در خاک میغلتد یک گام بلند دیگر به سقوط حتمی و نهایی خود نزدیکتر میشود. با تعظیم و تکریم به روان پرفتوح دکتر نعیم عبداللهی و به یاد همه شهیدان بیشمار قیام سرخ فام دیماه ۱۴۰۴ که تاریخ را با خون خود نوشتند و آزادی را تضمین کردند.
برگرفته: از صفحه فیسبوک دکتر حمیدرضا طاهرزاده
