فقر کوچه و خیابان‌های ایران را آماده نبرد نهایی کرد
چندی بود که به کوچه‌پس‌کوچه‌های ایران سر نزده بودیم. موجود ابلهی به نام آخوند تصور کرد که می‌تواند با قطع اینترنت، مردم ما را از حق ارتباطات‌شان محروم کند. اما روزنه‌ها در دنیای ارتباطات امروز، به‌سرعت به پنجره تبدیل می‌شوند. حالا دوباره ما آمده‌ایم.
ما در کوچه‌پس‌کوچه‌ها، پاشنه کفش‌مان را می‌خوابانیم و به هر دری در شهرهای ایران سر می‌زنیم. حالا در روزهای پایانی بهار ۱۴۰۵ هستیم. جنگ و سرکوب نتوانسته مردم دلیر ما را زمینگیر کند.
حالا دیگر، در نبود خامنه‌ای، برای مردم ما روشن شده که فصل آخوندها تمام شده است. آن‌ها مثل مرغ «نیم‌بسمل» هستند و بی‌خود سخت‌جانی می‌کنند. اما همین سخت‌جانی‌شان برای مردم مصیبت ایجاد کرده است. ما در کوچه‌پس‌کوچه‌ها پای درد مردم می‌نشینیم:
در کوچه پس کوچه های ۲۹ خرداد
اعتراف تلخ یک هموطن
وضعیت بحرانی اقتصاد و افزایش بی‌سابقه قیمت ارز در ماه‌های اخیر، موج بزرگی از ناامیدی و پشیمانی را حتی در میان حامیان و رأی‌دهندگان به دولت مسعود پزشکیان ایجاد کرده است. بررسی مواضع شهروندان نشان می‌دهد که بخش زیادی از جامعه به دلیل بدتر شدن شدید اوضاع معیشتی، احساس سردرگمی و فریب‌خوردگی می‌کنند. یکی از شهروندان ،در اظهارنظری تکان‌دهنده اعتراف کرد: «من با رأی دادن به پزشکیان، به زن و بچه‌ام خیانت کردم؛ چون به کسی رأی دادم که با بی‌تدبیری‌اش کشور را وارد جنگ کرده، اقتصاد را به فنا برده و همه را سردرگم کرده است.
بیشتر بخوانید
اقتصادِ سرکوب: مکانیزم‌های مالی نظام در خفه کردن موسیقی مستقل و رپ ایران
جهش بی‌سابقه قیمت دلار از مرز ۷۰ هزار تومان در ابتدای دولت به رقم نجومی ۱۶۰ هزار تومان، نماد بارز فروپاشی اقتصادی کشور در این دوره توصیف شده است.
مردم کارد به استخوانشان رسیده، اوضاع به‌قدری وحشتناک شده که بسیاری از خانواده‌ها حتی محتاج شام شب خود شده‌اند و دیگر هیچ امیدی به آینده ندارند.
شما که نمی توانید مشکل مردم را حل کنید برای چی درقدرت قرار گرفته اید جمع کنید وبروید
بحران معیشت بازنشستگان تامین اجتماعی؛ سفره‌هایی که خالی‌تر از همیشه شدند
با گذشت بیش از سه ماه از آغاز سال جدید، وضعیت زندگی و معیشت بازنشستگان تامین اجتماعی به مرحله بحرانی رسیده است. در حالی که تورم و گرانی قیمت‌ها در بازار روز به روز بیشتر می‌شود، این قشر زحمتکش هنوز دارند با حقوق ناچیز سال قبل زندگی سخت و مشقت‌باری را می‌گذرانند. بازنشستگان با اعتراض به این وضعیت، از سازمان تامین اجتماعی و کانون‌های بازنشستگی کشوری می‌خواهند که هرچه زودتر به این وضعیت رسیدگی کنند و تاکید دارند که این ظلم و بی‌عدالتی در حق آنان نباید بی‌پاسخ بماند.
بررسی‌ها نشان می‌دهد که تبعیض شدید در پرداخت حقوق‌ها، صدمه روحی و روانی بزرگی به این خانواده‌ها زده است. در شرایطی که کف حقوق بازنشستگان برخی شرکت‌ها و نهادهای دیگر بالای ۵۰ میلیون تومان است، حقوق یک بازنشسته تامین اجتماعی تنها حدود ۱۵ تا ۱۷ میلیون تومان است؛ رقمی که حتی پول دارو و درمان آن‌ها هم نمی‌شود. این در حالی است که با توجه به قیمت‌های سرسام‌آور بازار، خط فقر و پایه حقوق واقعی باید حداقل ۴۰ میلیون تومان باشد.
واقعا کارد به استخوان رسیده ، در سن و سالی که باید در آسایش و آرامش باشیم، مجبوریم برای گرفتن حقمان در خیابان‌ها آواره شویم. از دزدیدن و خالی کردن صندوق تامین اجتماعی خسته شده‌ایم. چرا وقتی نوبت به حقوق ما می‌رسد پول نیست، اما بودجه‌های کلان کشور خرج غزه، لبنان و… می‌شود؟ ما اعلام میکنیم که تا زمان رسیدن به حقمان، دست از اعتراض و تجمعات خیابانی برنخواهیم داشت. فقط کف خیابان بدست میاد حقمان
صحبت های یک باغدار
این روزها سفره‌های ما در ایران شاهد یک سقوط آزاد بی‌سابقه است؛ وضعیتی که در آن نه‌تنها اقلام اساسی مثل گوشت و مرغ از دسترس خارج شده‌اند، بلکه ساده‌ترین دلخوشی‌های غذایی نیز به ارقامی نجومی رسیده‌اند. مثلا قیمت یک کیلوگرم گوشت قرمز به مرز سرسام‌آور یک میلیون و ۷۰۰ هزار تومان رسیده و هر کیلو مرغ نیز با قیمت‌های نجومی نزدیک به یک میلیون تومان داد و ستد می‌شود. حتی نون دولتی با قیمت ۶۵۰۰ تومان و یک بطری نوشابه ساده که روزگاری ارزان‌ترین پای ثابت سفرهها بود، اکنون به قیمت تکان‌دهنده ۱۰۰ هزار تومان رسیده است؛ ارقامی که خرید یک شانه تخم‌مرغ یا چند قلم میوه ساده را برای بخش بزرگی از جامعه به یک رویای دست‌نیافتنی تبدیل کرده است.
اما این تمام ماجرا نیست؛ بحران اقتصادی اکنون به لایه‌های امنیتی تولید نیز سرایت کرده است. من خودم شاهد هستم مردم به دلیل فقر مطلق و گرانی شدید ارزاق، محصولات باغداران وکشاورزان هم هیچ امنیتی ندارند. سارقان محصولات را روی روی زمین ودرختان درو می‌کنند و می‌برند و دسترنج یک‌ساله تولیدکننده را به غارت می‌برند. در این شرایط، شهروندان کارد به استخوان رسیده با اعصابی ویران، مسببان و باعث و بانیان این وضعیت را لعنت می‌کنند؛ وضعیتی که در آن حتی طبقه متوسط نیز دیگر توان خرید میوه را ندارد و سفرهها روز به روز خالی‌تر و بی‌رمق‌تر می‌شوند.
فضای اجتماعی مردم بعد از مذاکره
اینجا در تهران شرایط عجیبی حاکم است، ترکیبی از مسخره بودن اوضاع و یک جریان اجتماعی راکد. توده مردم درگیر روزمرگی‌های خودشان هستند. یک عده به دنبال کار و کسب می‌دوند، عده‌ای کافه‌ها را پر کرده‌اند و بخشی هم مشغول تدارکات محرم هستند. اما اگر دقیق نگاه کنید، هیچ نشاط واقعی در میان مردم نیست؛ حتی آن‌هایی که خودشان را خوشحال نشان می‌دهند، در عمق وجودشان افسرده‌اند.
در بازار، قیمت طلا و دلار پیِ اخبار مربوط به “تفاهم‌نامه” افت شدیدی داشت، اما این ریزش دوامی ندارد. برآیند افکار عمومی و تحلیل‌های بازار نشان می‌دهد که این فقط یک مکث کوچک و موقتی است و موج ابرتورم به زودی دوباره بازار را خواهد گرفت. این تفاهم‌نامه از نظر مردم صرفاً یک بازی برای گرفتن اورانیوم است و با توجه به ماهیت حکومت، بسیاری منتظر درگیری‌های بعدی هستند و معتقدند حتی اگر جنگی رخ ندهد، جنگ مردم با این سیستم همچنان پابرجاست.
امسال با اینکه دو روز از محرم گذشته، اما در سطح خیابان‌های تهران هیچ خبری از آن جمعیت‌های سابق نیست. ایست‌های بازرسی چند شبه که به طور موقت برچیده شده‌اند و موکب‌های حکومتی هم که با شروع محرم در خیابان‌ها بودند، کم‌کم دارند جمع می‌شوند. حقیقت این است که مردم به خاطر رفتارهای این سال‌ها، به شدت زده شده‌اند. حکومت تمام تلاشش را می‌کند تا از این ایام برای جمعیت‌سازی استفاده کند و حتی از چهره‌های خودشان مایه بگذارند، اما جمعیت اصلیِ موکب‌ها یا نوچه‌های خودشان هستند یا کسانی که ناآگاهند و صرفاً برای غذای نذری یا دیدن رفقایشان می‌روند. عقل و وجدان جمعی مردم بیدار شده و ترس از شکنجه و اعدام جوانان، دل مردم را داغون کرده است.
