در سالگرد سقوط شاه در ایران ، مردم خواستار سقوط رژیم آخوندی هستند!
به قلم عبدالرحمن گورکی، نویسنده و تحلیلگر سیاسی
محمدرضا پهلوی، شاه دیکتاتور حاکم بر ایران، یک سال قبل از سقوطش به دست مردم در ۱۱فوریه ۱۹۷۹ توسط حامیان غربی‌اش «محبوب مردم ایران» خطاب شد و ایران تحت حاکمیتش نیز «جزیره ثبات» نامگذاری شد.
این القاب از زبان رئیس جمهور وقت امریکا، جیمی کارتر در ضیافت شام مربوط به عید کریسمس ۱۹۷۸ در کاخ نیاوران در تهران بیان می‌شد.
چند روز بعد زنجیره‌یی از تظاهرات ضددولتی سراسر ایران را فراگرفت. در بحبوحه تظاهرات‌های مردمی در ایران، در سال ۱۹۸۰ انتخابات ریاست جمهوری امریکا برگزار و کارتر به دور دوم راه نیافت و رونالد ریگان جایگزین وی گردید. در مبارزات انتخاباتی «حقوق بشر» جایگاه محوری یافت و این امر سقوط شاه را تسریع نمود! شاه روز ۱۶ ژانویه ۱۹۷۹ از ایران گریخت و مردم ضمن استمراربخشیدن به قیام این پیروزی را جشن گرفتند و در خیابانها به رقص و پایکوبی و پخش شیرینی پرداختند. چهار روز بعد یعنی روز ۲۰ ژانویه، آخرین دسته از زندانیان سیاسی ایران و در پیشاپیش آنها مسعود رجوی به همت قیام مردم آزاد شدند.
روز اول فوریه ۱۹۷۹ خمینی با یک جمبوجت فرانسوی به ایران آورده شد و ۱۰ روز بعد یعنی در ۱۱ فوریه، در جریان یکی دو روز درگیری مسلحانه خیابانی، رژیم سلطنتی شاه برای همیشه به دست مردم و نیروهای انقلابی سقوط کرد.
و اما بعد،
با سقوط دیکتاتوری شاه، خمینی یک دیکتاتوری بدتری را بر مردم ایران حاکم کرد. این بار تحت نام مذهب که مهیب‌ترین نوع دیکتاتوری در تاریخ است!
از این رو به سرعت آزادی و آزادیخواهان را سرکوب و هرگونه آزادیخواهی را ممنوع کرد. برای سرپوش گذاشتن بر آن نیز، جنگی برافروخت که هشت سال به طول انجامید که دو میلیون قربانی و هزاران میلیارد خسارات بر جای گذاشت. دستگیری و شکنجه و اعدام و کشتار و قتل عام مخالفان تبدیل به یک امر روزانه شد و تروریسم و دخالت در امور داخلی کشورها و به ویژه کشورهای منطقه خاورمیانه نیز بخش لاینفک سیاست خارجی رژیم آخوندها گردید. همزمان با این دو خط ِجنایت و در جهت پیشبرد خط صدور ارتجاع و بنیادگرایی و گسترش توسعه‌طلبی و به گروگان گرفتن جامعه جهانی، تا یک قدمی دستیابی به بمب اتم پیش رفت که اگر نقش بی‌بدیل مقاومت ایران در افشای این جنایات نبود شاید فقط خدا بود که می‌دانست چه سرنوشت دردناکی در انتظار جامعه بشریت معاصر است!
آری یک رژیم دیکتاتوری سقوط کرد و رژیم دیکتاتوری دیگری جایگزین آن شد و اکنون ۴۱سال از آن روز به‌یادماندنی می‌گذرد! در این مدت اگرچه مردم ایران پیکری خسته و زخمی دارد و قلبی شکسته و قدی خمیده. و اگرچه لبی تشنه و شکمی گرسنه و دلی داغدار و روحی دردمند دارد، اما یک واقعیتی که در این میان درخشش و جلوه‌یی خاص دارد، مقاومت به هر قیمت برای ساقط کردن این یکی دیکتاتور بدتر از دیکتاتوری سابق است. مردم ایران همانگونه در قیام‌های مستمر خود و به ویژه در سالهای اخیر نشان دادند خواستار سرنگونی این رژیم بوده و خواستار برقراری یک حاکمیت ملی و مردمی هستند.
مردم ایران، مقاومت سازمانیافته‌یی را پشتوانه خود دارند و به آن امید بسته‌اند که علیه دو دیکتاتوری شاه و آخوندها بی‌وقفه در میدان نبرد بوده و هرگز از سرنگونی رژیم آخوندی و وفای به عهد و پیمان با مردم و میهن خود فاصله نگرفته و در هر زمین و زمان و شرایطی که بوده‌اند، جنگ با این رژیم را رهنمای عمل روزانه خود کرده‌اند. رنج و شکنج و کشتار و توطئه‌های دشمن و سختی‌های راه را به جان خریده و از اصول خلل‌ناپذیر خود تخطی نکرده‌اند!
در داخل مرزهای ایران علیه خمینی و پس‌مانده‌هایش ایستادند و تسلیم نشدند. در جوار غربی خاک میهن‌شان جنگیدند و حماسه‌ها آفریدند. در عراق پایداری پرشکوه کردند و در هرکجای این زمین که بودند و هستند جز به رهایی خلق و میهن خود از چنگال رژیم دیکتاتوری و تروریستی آخوندها نیاندیشیده و هر ثانیه با قیام مردم ایران را رهنمای عمل خود کرده و راه تثبیت و آینده‌داری را در چهار دهه اخیر بر این رژیم بسته و اکنون سنگ بنای شرایطی شده‌اند که سقوط این دیکتاتوری در خاک میهن‌شان نزدیک و نزدیک شده و از نظر جامعه بین‌الملل قالب «قریب‌الوقوع» به خود گرفته و جهانی را به حمایت از خود برانگیخته‌اند!
بی‌جهت نیست که یکی از برجسته‌ترین شعارهای مردم شجاع ایران در جدید‌ترین اعتراضاتشان علیه رژیم آخوندها عبارت بود از «مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر». این مرز سرخ ترسیم شده توسط مردمی است که به تبعیت از مقاومت و آلترناتیو دمکراتیک شورای ملی مقاومت ایران عزم جزم کرده است که این یکی دیکتاتوری را نیز مانند دیکتاتوری شاه به زباله‌دانی تاریخ بیاندازد.
این شعارها و شعارهای مشابه آن توسط مردم قیام‌کننده در داخل ایران در عین حال نهایت هوشیاری آنها را در مقابل دسیسه‌های دیکتاتوری حاکم در ایران و پس‌مانده‌های دیکتاتوری شاه در خارج را نشان می‌دهد که بسیار ارزشمند است. زیرا در نگاهی به تاریخ انقلابات جهان می‌بینیم که یک قیام یا انقلاب در آستانه پیروزی‌اش، همواره از جوانب مختلف مورد تهدید قرار می‌گیرد تا از مسیر راستین خود به انحراف کشیده شود! به این دلیل است که شعار «مرگ بر ستمگر چه شاه باشد چه رهبر» نقطه پایانی بر این بازیهای فریبکارانه رژیم آخوندی و متحدان بالقوه و بالفعل آن است.
اکنون برای نخستین بار است که جامعه جهانی قیام مردم ایران علیه رژیم آخوندی را ارج نهاده و به خواسته مشروع مردم ایران برای تغییر رژیم با دیده احترام می‌نگرد.
بیشتر بخوانید:
شاه در رفت خاطره‌ای از۲۶ دی و عبرت دیگر
