صالح شهنی
روز ۱۲بهمن ۱۳۵۷ خمینی بنیانگذار فاشیزم دینی قدم نحس خود را بر سرزمین پاک میهن ما گذاشت.
عده‌ای می‌گویند، جمعیت استقبال کننده از او ۳ تا ۶میلیون نفر بوده است و مردم برای او فرش خون پهن کردند.
اما با این وجود، او با برقراری ولایت مطلقه فقیه، یک استبداد دینی را به مردم ایران تحمیل کرد. آنگونه که الان می‌بینیم این حاکمیت تبدیل به ماشین کشتار و تخریب و چپاول در ۴دهه گذشته شده است. در حالی‌که در جامعه جوان آن روز، این انرژي فوران کرده می‌بایست صرف ساختن ایران می‌شد. اما افسوس که قدم نحس خمینی صرف جنگ و خونریزی و تبدیل به بالاترین بلای ایران زمین شد. جلاد تاریخ و مردم ایران زمین و سپس مردم منطقه شد.
اگر ذره‌یی ملیت ایرانی می‌داشت، با آن در ماه دیده شدن، می‌توانست در جامعه پیشرفت، عدالت و رفاه برقرار کند. از همان روز ورود خمینی ضرب و شتم مردم آغاز شد، کمیته‌های ضدمردمی شکل گرفت و به شکار انقلابیون پرداختند. بنای حجاب اجباری برای زنان میهن که سهم ارزنده‌ای در آن انقلاب داشتند گذاشته شد (یا روسری یا توسری). از همان روز این باند بازی‌هایی که الان می‌بینیم برای سهم‌خواهی از قدرت و غارت و دزدی شکل گرفت.
سقوط در چاه به سادگی نبود
بعد از گذشت ۴۵سال حاکمیت منفور ولایت، این روزها می‌توان دید که آن استقبال میلیونی به کجا رسیده است. اکنون خمینی در پیش چشم مردم ایران در چه نقطه‌ای می‌باشد و چگونه از ماه به چاه سقوط کرد. البته که او به این سادگی‌ها هم دست بردار نبود و تمایلی به سقوط نداشت. او هم‌چنان فکر می‌کرد بعد از آن استقبال گسترده و میلیونی اکنون تبدیل به بت و قابل پرستش شده است. او که اصلا برای آسایش و رفاه مردم نیامده بود، او رؤیای امپراطوری در سر داشت.
دست اندازی خمینی در منطقه از عراق تا سوریه، لبنان، فلسطین و یمن و… بهمین علت بوده است. بهمین دلیل، ساده اندیشی است اگر فکر کنیم خودش در چاه افتاد و این سقوط بستری نداشته است. واقعیت این است که در طول این ۴دهه، از پیکره جوانان ایران زمین در قیام‌های مردمی خون جاری شده است. از پیکره جوانان ایران زمین در زندان‌های این حاکمیت، خون جاری شده است.
باید باور داشت که هر قطره خون، یک گواه تاریخی بر منفوریت او و ولایت ننگینش می‌باشد. اما با این وجود اگر کسی در این باور ذره‌ای تردید دارد، به شعارهای مردم در اعتراضات گذشته نگاهی بیندازد. چگونه مردم بستوه آمده، عکس‌های خمینی و دیگر سران حاکمیت و سرداران دل‌های آن‌ها را به آتش می‌کشیدند.
در همین رمینه
پشت پرده ورود خمینی به ایران در ۱۲بهمن ۵۷!
اعتراف به نابودی نام خمینی در اذهان جامعه
خوب است که در سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ نگاهی به این پلید بیندازیم که چگونه ملعون تاریخ و مردم ایران شد. او در اولین سخنرانی‌هایش بعد از گذاشتن قدم نحس خود به این سرزمین چنین گفته بود. ما نفت را به خانه‌های مردم می‌آوریم، لکن دل‌خوش به این مقدار نباشید، آب و برق مجانی را می‌کنیم. اکنون پس از ۴۵سال حاکمیت ولایت فقیه، نه تنها آب و برق مجانی نیست بلکه قبض‌های میلیونی راهی خانه‌های مردم محروم می‌شود.
نه تنها نفت به خانه‌های مردم آورده نشد بلکه خرج نیروهای گمنام و بدنام در داخل و خارج ایران شد. در این میان، مردم ایران بودند که قیمت سنگین و گزاف دادند و سفره‌‌های آنان از نان هم خالی شد. خامنه‌ای و دیگر سران این رژیم به زبان معکوس از بی‌اثر بودن تلاش‌ها راجع به یاد خمینی داد سخن می‌دهند.
اما کیست که نداند و به خاطر نیاورد که در اعتراضات سال قبل چه گذشت. آن دختر دانش‌آموز راهنمایی را بدلیل پاره کردن عکس خمینی از کتابش شهید کردند. هم‌چنین به یاد داریم که سال گذشته در اعتراضات، خانه خمینی را در استان مرکزی به آتش کشیدند. بله، این نام از یاد مردم ما فراموش نشده است بلکه از این نام با لعن و نفرین یاد می‌کنند. تا ابد لعن و نفرین بر او و اینان باد.
