۲۵آبان ۱۴۰۱
در روزهای منتهی به ۲۵ آبان ۱۴۰۱، فضای دانشگاه رازی کرمانشاه پر از صدای اعتراض و فریادهایی بود که دیگر نمی‌شد آن‌ها را نادیده گرفت. نزدیک به دو ماه، ما دانشجویان سکوت را کنار گذاشته بودیم و با تمام قدرت فریاد می‌زدیم؛ « این دیگه اعتراض نیست. ما انقلاب کردیم.» این شعارها از عمق جان‌مان برخاسته بود و به نمادی از مقاومت و ایستادگی در برابر ظلم تبدیل شده بود. ما دیگر حاضر نبودیم در برابر ناعدالتی‌ها ساکت بمانیم.
اما شب ۲۵ آبان، وقتی مأموران اطلاعات و سپاه به خوابگاه‌های دانشگاه رازی کرمانشاه حمله کردند، ما با خشونتی که پیش از این تنها در کتاب‌های تاریخ خوانده بودیم، مواجه شدیم. آن‌ها به طرز وحشیانه‌ای به داخل خوابگاه‌ها هجوم آوردند و بسیاری از دانشجویان را ربودند. این حمله بی‌رحمانه، سکوت شب را با فریادهای ترس و وحشت شکست، اما در عین حال شعله‌های خشم و مبارزه را در دل ما برافروخت.
در همین زمینه
چگونه می‌توانیم در سالگرد قیام ۱۴۰۱ زمینه ساز خیزشی دیگر باشیم؟
حمله به خوابگاه دانشجویان دانشگاه رازی کرمانشاه
آن شب، درگیری مستقیم با مأموران و بسیجی‌ها نداشتیم، اما دل‌های ما درگیر مبارزه‌ای عظیم بود. ما به یاد آورده بودیم که طی دو ماه گذشته، هیچ‌کس حاضر به عقب‌نشینی نبود. هر فریادی که از حنجره‌هایمان بیرون می‌آمد، هم‌چون تیری در قلب ظلم بود. ما از مبارزه‌مان دست نکشیدیم، حتی وقتی که دوستان‌مان یکی پس از دیگری ربوده شدند.
این رویدادها باعث شد که دانشگاه دیگر تنها محلی برای تحصیل نباشد؛ بلکه به جبهه‌ای برای جنگیدن و دفاع از آرمان‌هایمان تبدیل شود. ما تصمیم گرفته بودیم که سکوت نکنیم، که تا آخرین نفس برای آزادی و حق زندگی مبارزه کنیم. هرچند در آن شب ما را غافلگیر کردند و تعدادی از دوستان‌مان را ربودند، اما این حمله تنها ما را مصمم‌تر کرد.
ما می دانستیم که ایران دیگر مثل قبل نیست. تاریخ به دو بخش “قبل از قیام مهسا” و “بعد از قیام مهسا” تقسیم شده است. ما می‌دانیم که مبارزه ما تازه آغاز شده است. ما تصمیم گرفته‌ایم که “می‌جنگیم، می‌میریم، ایران را پس می‌گیریم”. این شعارها دیگر فقط کلمات نبودند؛ آن‌ها نماد روحی است که در تک‌تک ما زنده است، روحی که برای آزادی، زندگی و ساختن آینده‌ای بهتر می‌جنگد.
