روایت‌سازی‌های شیخ و شاه دیگر خریدار ندارد و جامعه آگاه، فاصله دروغ تا واقعیت را به‌روشنی می‌بیند.
می‌گویند روزی ملانصرالدین برای سرگرمی و شاید هم مردم‌آزاری، سر گذری ایستاد و به رهگذران گفت: «در انتهای این کوچه غذای نذری می‌دهند.» مردم روستا، این خبر را دهان‌به‌دهان چرخاندند. کم‌کم عده‌ای قابلمه به دست به سمت محل مزبور که ملا آدرس داده بود راه افتادند. جمعیت هر لحظه بیشتر شد. ملانصرالدین که این صحنه را دید، لحظه‌ای مکث کرد، بعد با خود گفت: «نکند واقعاً خبری هست که من بی‌خبرم؟» و سرانجام خودش هم قابلمه‌ای برداشت و دوان‌دوان به همان آدرس دروغین رفت.
حالا حکایت امروز حاکمیت غصب شده مملکت ما نیز شبیه این داستان است. در فضایی که زیر سایه سانسور قرن واقعیتها سرکوب می‌شوند و روایت‌سازی جای حقیقت را می‌گیرد، دروغ‌ها به‌مرور شکل «واقعیت» به خود می‌گیرند. یکی مدعی است «همه مردم مرا می‌خواهند و نام مرا فریاد میزنند و از ۵۰ هزار نیروی سپاه پاسداران مریدش دم میزند»، دیگری از «میلیون‌ها طرفدار جان‌فدا» سخن می‌گوید که هر روز هم رو به افزایش است.
اما تفاوت مهمی میان آن حکایت و واقعیت امروز وجود دارد. اگر در داستان خیالی ملانصرالدین، مردم ساده‌دل به‌راحتی فریب شایعه را خوردند، در جامعه واقعی امروز، مردم میهنمان از چنان آگاهی بی برخوردارند که نه تنها هرگز این‌گونه روایت‌سازی‌ها را نمی‌پذیرند بلکه واقعیتها را به چشم میبنند و فاصله میان «آنچه گفته می‌شود» و «آنچه هست» بر کسی پوشیده نیست
«دلسردی» و «نا امیدی» بچهٔ شاه از آتش بس در جنگ آمریکا و رژیم آخوندی !
حال بگذریم که تشنگان قدرت سر خود را در برف فرو کرده و کار خود را میکنند؛ یکی برای حفظ حکومت نکبت بار خود و دیگری برای تصاحب قدرت، هر دو در تلاش‌اند تصویری بزرگ‌تر و اغراق‌آمیزتر از پایگاه اجتماعی نداشته خود ارائه دهند و رسانه های داخلی و خارجی استیجاری شیخ و شاه نیز به آن دامن میزنند.
ولی این بار برخلاف حکایت ملانصرالدین، مسیر ماجرا به همان سادگی پیش نمی‌رود. جامعه‌ای که تجربه اندوخته و آگاه شده، به‌راحتی به سوی «کوچه‌های خیالی» حرکت نمی‌کنند. مردم امروز بیش از همیشه قضاوت منصفانه و مستقل‌تری دارند.
واقعیت، دیر یا زود، خود را تحمیل می‌کند و فاصله میان ادعا و حقیقت را آشکار می‌سازد این بار مردمی نظاره گر میدانند که ، فروریختن دیوار توهم بخصوص بعد از جنگ ویرانگر را دیده و به هر هیاهو برای هیچ اعتماد نمی کنند چرا که جانفشانی بی نام و نشان دیگرانی را دیده اند که سالیان سال است برای سعادت و آزادی مردم از همه چیزشان گذشته اند و اینچنین است که طبق سنت محتوم تکامل، شب را سحر خواهد شکست.
ی . یزدی
