اخبار حاکی است که جیره‌بندی آب در تقدیر کارنامه حکومت به دنبال قطعی برق است. در حالی که مردم ایران زیر بار فشارهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی حکومت فاسد خامنه‌ای کمر خم کرده‌اند، حالا خبر جیره‌بندی آب نیز همچون زخمی تازه بر پیکر رنج‌دیده این ملت فرود آمده است. کاهش شدید بارش باران و برف در سال جاری، همراه با سوءمدیریت منابع آب توسط حکومتی که سرمایه‌های ملی را صرف سیاست‌های بنیادگرایانه خود در منطقه می‌کند، شرایط را به نقطه بحرانی رسانده است.
حسام خسروی، معاون بهره‌برداری و توسعه آب شرکت آبفای تهران، هشدار داده که اگر مردم در مصرف آب صرفه‌جویی نکنند، جیره‌بندی آب در پایتخت اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. این هشدار حسام خسروی در رسانه حکومتی دیدار در تاریخ ۱۳اسفند ماه درج گردیده است.
زنگ خطر جیره‌بندی آب در تهران
بر اساس اظهارات خسروی، میزان بارندگی در سال جاری ۴۶درصد کمتر از میانگین بلندمدت و ۲۵ درصد پایین‌تر از سال گذشته بوده است. این کاهش چشمگیر، ذخایر سدهای پنج‌گانه تهران را به حدود ۶ درصد رسانده و زنگ خطر را برای تأمین آب این کلان‌شهر به صدا درآورده است.
در این میان، افزایش مصرف آب در آستانه نوروز و ایام خانه‌تکانی، فشار مضاعفی بر شبکه آبرسانی وارد کرده؛ به‌گونه‌ای که تأمین آب تنها تا طبقه دوم ساختمان‌ها ممکن است و ساکنان طبقات بالاتر ناچار به استفاده از مخازن و پمپ‌های آب شده‌اند. حال برای حل مشکل حکومت آخوندی قصد دارد که دست به جیره بندی آب بزند. برق مردم که به دلیل ناترازی انرژی و ناترازی بی لیاقتی در حکومت امان از مردم بریده است اکنون کمبود آب هم به جیره‌بندی آب منتهی می شود.
در همین زمینه
آسایش و رفاه مردم فدای سیاست های مخرب حکومت خامنه ای
اما این بحران تنها به طبیعت و رفتار شهروندان محدود نمی‌شود. حکومتی که سال‌هاست منابع کشور را به جای آبادانی ایران، صرف پروژه‌های نظامی و دستگاه‌های آب‌شیرین‌کن برای پیشبرد اهداف ایدئولوژیک خود در منطقه کرده، حالا مردم را در برابر تبعات این سوءمدیریت تنها گذاشته است به نحوی که جیره‌بندی آب هم در دستور کار حکومت قرار می گیرد. در حالی که میلیاردها دلار از سرمایه‌های ملی ایران در مسیر بنیادگرایی و حمایت از گروه‌های نیابتی هزینه شده، زیرساخت‌های حیاتی کشور مانند مدیریت آب به حال خود رها شده‌اند. اینجاست که می‌توان گفت حکومتی که سلامت و آسایش مردم را فدای سیاست‌های خود می‌کند، نه تنها از سلامت سیاسی برخوردار نیست، بلکه اساساً ماهیتی ضد مردمی دارد.
چرا مردم بهای ناکارآمدی یک حکومت را از رفاه شان بپردازند؟
خسروی از شهروندان تهرانی خواسته است تا با کاهش ۲۰درصدی مصرف آب، به بهبود وضعیت کمک کنند. او تأکید کرده که در صورت تداوم کاهش بارندگی و عدم همکاری مردم، جیره‌بندی آب به‌عنوان آخرین راهکار اعمال خواهد شد. اما پرسش اینجاست: چرا بار این ناکارآمدی بار دیگر بر دوش مردمی گذاشته می‌شود که خود قربانی سال‌ها غارت و بی‌تدبیری‌اند؟
شاعر ایرانی می‌گوید: «خرابی چون ز حد بگذرد، آباد می‌گردد.» شاید این خرابی‌ها که امروز در جیره‌بندی آب، فقر و سرکوب نمایان شده، همان نقطه‌ای باشد که مردم را به قیام وادارد؛ قیامی برای سرنگونی ظلم و بازسازی میهنی که شایسته مردمانش باشد. تاریخ نشان داده که وقتی فشارها از حد بگذرد، صبر ملت نیز به سر می‌آید و اینجاست که تغییر رقم می‌خورد. آیا جیره‌بندی آب، جرقه‌ای برای این تحول خواهد بود؟ زمان پاسخ خواهد داد.
