پزشکیان و اعتراف به تلفات جاده ای
تصادفات جاده‌ای در ایران سال‌هاست به یکی از مرگبارترین فجایع خاموش تبدیل شده‌اند. فاجعه‌ای که هر روز جان ده‌ها نفر را می‌گیرد و خانواده‌های بی‌شماری را داغدار می‌کند. اکنون پزشکیان، رئیس‌جمهور حکومت خامنه‌ای، ناخواسته پرده از ابعاد این کشتار برداشته است. او در سخنانی که روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های حکومتی از جمله اقتصاد آنلاین و خبرگزاری مهر در تاریخ ۲۹ آذرماه ۱۴۰۴ منتشر کردند، گفت: «هفده هزار کشته تصادفات در جاده قابل قبول نیست؛ مثل این است که هر روز یک هواپیمای مسافربری سقوط کند.»
این جمله، بیش از آنکه نشانه دلسوزی باشد، اعترافی صریح به عمق فاجعه تصادفات جاده‌ای در ایران است. اعترافی که پرسش‌های جدی‌تری را پیش می‌کشد. اگر هر روز یک هواپیما سقوط می‌کند، چه کسی مسئول این کشتار روزانه است؟
در حکومت آخوندی، پرگویی و شعار دادن به یک رویه ثابت تبدیل شده است. مقام‌های حکومتی از تریبون‌ها آمار می‌دهند، ابراز تأسف می‌کنند و سپس همه چیز به فراموشی سپرده می‌شود. اما هیچ‌گاه به ریشه‌های واقعی تصادفات جاده‌ای پرداخته نمی‌شود. مردمی که هر روز در جاده‌ها جان می‌بازند، داوطلب مرگ نیستند. هیچ خانواده‌ای فرزند خود را برای کشته شدن به جاده نمی‌فرستد. پس عوامل این فاجعه جای دیگری است.
نقش جاده‌ها و ارابه‌های مرگ در تصادفات جاده‌ای
جاده‌های ایران سال‌ها است به «جاده‌های مرگ» شهرت پیدا کرده‌اند. مسیرهایی فرسوده، ناایمن و فاقد استانداردهای اولیه که با حجم بالای تردد همخوانی ندارند. اتوبان‌های بین‌شهری کافی وجود ندارد و همان مسیرهای موجود نیز بدون نگهداری رها شده‌اند. در کنار این وضعیت، خودروهای تولید داخل به «ارابه‌های مرگ» معروف شده‌اند. خودروهایی ناایمن، با فناوری فرسوده، که در تصادفات ساده نیز جان سرنشینان را می‌گیرند. تصادفات جاده‌ای در چنین شرایطی، نه یک اتفاق، بلکه نتیجه‌ای قابل پیش‌بینی است.
اولویت‌های حکومت؛ مرگ در جاده، موشک در کارخانه
حکومت خامنه‌ای درگیر بحران‌های متعدد اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است. با این حال، هیچ‌گاه به خدمات‌رسانی واقعی به مردم اولویت نداده است. نوسازی جاده‌ها، ایجاد مسیرهای استاندارد، توسعه اتوبان‌ها و ارتقای ایمنی حمل‌ونقل، سال‌هاست از دستور کار خارج شده‌اند. در مقابل، سرمایه‌های هنگفت کشور صرف پروژه‌هایی می‌شود که هیچ نسبتی با رفاه مردم ندارند.
تولید انبوه موشک، هزینه‌های نجومی پروژه‌های اتمی و ماجراجویی‌های منطقه‌ای، در صدر اولویت‌های حکومت قرار دارند. در این معادله، جان مردم ارزشی ندارد. تصادفات جاده‌ای هر سال هزاران قربانی می‌گیرد، اما برای حاکمیت، این اعداد فقط آمار هستند. آماری که گاه برای سخنرانی‌های نمایشی مورد استفاده قرار می‌گیرد و سپس کنار گذاشته می‌شود.
دولت پزشکیان؛ هر سه ماه یک بار قیمت بنزین را گران خواهیم کرد
پزشکیان وقتی تصادفات جاده‌ای را به سقوط روزانه یک هواپیمای مسافربری تشبیه می‌کند، از بیان علت‌ها طفره می‌رود. او نمی‌گوید چرا جاده‌ها ناایمن هستند. او نمی‌گوید چرا خودروهای داخلی استاندارد ندارند. او نمی‌گوید چرا بودجه کشور صرف جان مردم نمی‌شود. این سکوت، خود گویاتر از هر اعترافی است.
حکومتی مرگ‌زا، جامعه‌ای قربانی
واقعیت این است که تصادفات جاده‌ای در ایران بخشی از یک الگوی بزرگ‌تر هستند. الگویی که در آن، جان انسان‌ها هیچ جایگاهی در تصمیم‌گیری‌های کلان ندارد. از مرگ در جاده‌ها تا سرکوب در خیابان‌ها، از فقر تا ناامنی، همه نشانه‌های یک ساختار مرگ‌زا هستند. حکومتی که بقای خود را بر هر چیز دیگری مقدم می‌داند، نمی‌تواند حافظ جان مردم باشد.
وقتی رئیس‌جمهور این حکومت از کشتار روزانه در جاده‌ها سخن می‌گوید، پرسش اصلی باقی می‌ماند: خطاب او با چه کسی است؟ آیا این حکومت مردمی است یا ساختاری ضد مردم که باید کنار زده شود؟ واقعیت‌های جامعه ایران پاسخ را روشن کرده‌اند. تا زمانی که این فاشیسم مذهبی بر سر کار است، تصادفات جاده‌ای، فقر، سرکوب و مرگ، همچنان بخشی از زندگی روزمره مردم خواهند بود.
راه رهایی از این چرخه مرگ و تباهی، در اصلاح این ساختار نیست. تجربه دهه‌ها حاکمیت نشان داده است که جان مردم هرگز در اولویت این نظام نبوده و نخواهد بود، لذا سرنگونی این حاکمیت تنها راه حل برای رهایی از همه بحران‌ها و فجایعی است که مردم ایران هم اکنون درگیر آن هستند و رنج سخت آن را تحمل می‌کنند.
