به یاد نوجوان شهید قشقایی، ایلیاد (امیرمحمد) رحمانی‌پور
من ایلیاد رحمانی پور تو این شهر خوش آب و هوا بدنیا آمدم. اینجا فیروزآباد فارسه و من تمام عمر کوتاهم رو اینجا گذروندم.
نوجوانی بودم از ترکهای قشقایی و ۱۶سال بیشتر نداشتم. کلی برای خودم آرزو داشتم که پرپر کردند!
از کوچکی دنبال ورزش بودم. کلاس تکواندو می‌رفتم و کلی هم مدال قهرمانی استانی و کشوری داشتم.
کلاس یازدهم بودم و تو رشته برق درس می‌خوندم. پسری آرام و سربه زیر بودم ولی مثل خیلی از نوجوونا سیاسی هم بودم. داستان مرگ من، نمونه‌ای از جنایت‌های این حکومت در حق نسل ماست.
تو اعتراضات۱۴۰۱، منم مثل همه نووجونای شهرمون وقتی دیدم جوونا تظاهرات می‌کنن رفتم تظاهرات. خیلی پرانرژی بودم.
در همین زمینه
به یاد سه قهرمان مردم اصفهان؛ مجید کاظمی،صالح میرهاشمی و سعید یعقوبی
ایلیاد جوانی سرشار از شور و شوق برای رسیدن به آزادی
برای تظاهرات شوروشوق زیادی داشتم و خیلی فعال بودم. تو پیچ اینستاگرامم پست و استوری اعتراضی می‌ذاشتم. حتی یه بار که خواهرم گفت پست نذار برات مشکل تولید میشه از دستش ناراحت شدم و بهش گفتم اگه از پست‌های اعتراضی من ناراحت بشه بلاکش می‌کنم.
روز ۷آذر۱۴۰۱ بود. من بدجوری سرما خورده بودم. با مامانم رفتیم دکتر. دکتر بهم «پنی سیلین» داد و یه آمپول هم زد. نزدیک خونه‌مون که شدیم من که آمپول زده بودم کم کم داشت حالم خوب می‌شد. از مامانم جدا شدم و رفتم که برم پیش دوستام. دلم همش پیش دوستام بود که با هم تظاهرات می رفتیم.
ایلیاد نوجوانی مقاوم که دژخیمان و شکنجه‌هایشان را به سخره گرفت
اما بین راه منو دستگیر کردن و بردند. من دیگه هرگز پیش مامانم برنگشتم. مامورای حکومت سه روز منو شکنجه کردند. من زیر شکنجه شهید شدم.
روز ۱۱آذر مامورا پیکر بی‌جون منو بردن تو زمین خالی پشت ترمینال مسافربری شهرمون ول کردن. اونا برای صحنه سازیِ خودکشی، چند ورق خالی قرص هم کنارم گذاشتن و رفتند.
مامورای حکومت که می‌خواستن کشتن منو خودکشی نشون بدن به خانواده‌ام فشار آوردن که خودکشی رو قبول کنند.
من روز دوشنبه۱۴آذر۱۴۰۱ در آرامستان فیروزآباد به‌خاک سپرده شدم. درسته که آنروز من با همه آرزوهای قشنگم زیر خاک رفتم؛ اما بچه‌ها من نمردم. ایلیاد همیشه در آرزوهای شما برای رسیدن به روزی که هیچ ظلمی نباشه زنده و در کنار شماست.
