سهم بلوچ در یک هفته چنین بود
شاید شنیدن طنین فریاد و رنج هموطنان بلوچ دیگر به امری عادی تبدیل شده باشد. چهره‌های تکیده و آفتاب سوخته مردان. لبخندهای مرده و به حسرت تبدیل شده زنان. آرزوها و امیدهای پرپر شده کودکان بلوچ که در گودال‌‌های تشنگی جان می‌دهند. همه اینها گویی به یک روایت تکراری از هموطن بلوچ تبدیل شده است.
اما این بار قصه کمی متفاوت است. پاسداران تنها در یک هفته، حداقل جان ۷ هموطن بلوچ را با شلیک گلوله گرفتند.
کودکی که هنوز آرزو کردن را نمی دانست
– یکی از آنان کودک ۵ساله‌یی بود که درآغوش مادرش جان باخت. او حتی هنوز به سن آرزو کردن نرسیده بود. روز ۲۰اردیبشهت او به همراه پدر و مادر در حال عبور از جلوی پاسگاه بودند که آماج رگبار گلوله قرار می‌گیرند. میثم نارویی در جا جان می‌دهد و پدر و مادرش مجروح می شوند.
– رضا حسینی یک استاد دانشگاه است که درحال برگشتن به روستای محل زندگی خود بود که هدف شلیک پاسداران قرار گرفت. او با اینکه خودرویش پنچر و کاملا متوقف شده بود، اما تیراندازی متوقف نمی‌شود و سر و روی او را مورد هدف قرار می دهد.
– بازهم در روز ۲۰ اردیبهشت در میناب یک سوختبر زحمت‌کش بلوچ به نام مسلم حیدری در تعقیب و گریز پاسداران خودرویش واژگون می‌شود و جان می بازد.
– روز ۱۸ اریبهشت، محمد امین شه بخش در محدوده بم مورد هدف رگبار نیروی انتظامی قرار گرفت و جان باخت. او صاحب یک دختربچه سه ساله بود.
آیا بازهم باید به نظاره نشست؟
– عصر روز ۱۲ اردیبهشت ماه ۱۴۰۰، مأموران لباس شخصی مواد مخدر در کیلومتر ۳۰ جاده خاش محدوده پیگل، با شلیک مستقیم سه شهروند بلوچ را هدف قرار دادند. بر اثر این تیراندازی هر سه شهروند جان باختند. اسامی آنها حمید گمشادزهی ۴۵ ساله، “نظیر گمشادزهی” ۲۰ ساله و “عثمان گمشادزهی” ۲۰ ساله عنوان شده است.
تصور کنید حکومتی که باید حافظ جان و اموال مردم باشد، تنها در یک هفته ۷ نفر از همین مردم را بکشد، در یک سال سهمش از همه مردم ایران چه عدد هولناکی خواهد شد؟
آیا بازهم باید نشست و به نظاره نشست که نوبت ما کی می رسد؟
