اومایره سانچز چگونه به یک اسطوره تبدیل شد؟
اومایره سانچز قلبی که دنیا را تکان داد. در ۱۳ نوامبر ۱۹۸۵، آتشفشان نوادو دل رویز در کلمبیا فوران کرد. سیلی از گل، لاي و سنگ، شهر آرمرو را مدفون کرد. تنها در عرض چند دقیقه، نزدیک به ۲۳۰۰۰ نفر جان باختند. در میان آنها دختری ۱۳ ساله بود که شجاعتش برای همیشه در یادها خواهد ماند، اومایره سانچز.
وقتی امدادگران به خرابه‌ها رسیدند، اومایره را تا کمر در آب یخ‌زده و گِل و لاي یافتند. پاهایش زیر آوار خانه‌اش گیر کرده بود و زیر آنها جسد عمه‌اش قرار داشت. با وجود درد شدید، دختر به طرز چشمگیری آرام بود. به مدت ۶۰ ساعت، تمام دنیا نظاره‌گر این کودک بودند که با وقاری باورنکردنی این مصیبت را تحمل می‌کرد.
اومایره سانچز با چشمانی تیره و قدرت خارق العاده
اومایره سانچز آرام با امدادگران صحبت می‌کرد، غذا، نوشابه می‌خواست و حتی در مورد مدرسه‌اش صحبت مي‌كرد. گاهی آواز می‌خواند. گاهی دعا می‌کرد. چشمان تیره‌اش هم ترس و هم قدرت خارق العاده او را نشان می‌داد.
داوطلبان همه تلاش خود را کردند تا آب را تخلیه کنند، او را گرم کردند، سعی کردند پاهایش را از زير آوار بيرون بیاورند، اما آوار خیلی سنگین بود. پزشکان می‌دانستند که اگر او را در وضعیتی که قرار داشت به سختی بیرون بکشند، از خونریزی جان خود را از دست خواهد داد. در تمام این مدت، روزنامه‌نگاران تقلا و تلاش و نبرد او را برای بقا ثبت کردند.
تکان دهنده ترین تصویر از رنج بشر
عکس فرانک فورنیه از اومایره سانچز، با چشمانی باز، صورتی رنگ‌پریده و انگشتانی متورم، به یکی از تکان‌دهنده‌ترین تصاویر از رنج بشر تبدیل شد. این عکس بعداً جایزه عکس سال مطبوعات جهان را از آن خود کرد، نه به خاطر هنرش، بلکه به خاطر حقیقتش.
آخرین کلمات اومایره سانچز سرشار از عشق بود. او از امدادگران به خاطر كمك تشکر کرد، از مادرش خواست گریه نکند و گفت که آماده استراحت است.
صبح روز ۱۶ نوامبر ۱۹۸۵، پس از ۶۰ ساعت گرفتاری در آب، چشمانش را اومایره سانچز برای همیشه بست. شجاعت او همچنان نمادی از تاب‌آوری انسان در مواجهه با خشم طبعيت است و یادآور قدرت و شهامت و ایستادگی يك انسان در برابر هر سختی حتی اگر در نهایت به سرانجامی دردناک منتهی شود. ارزش خلق شدن ایستادگی و تا به آخر جنگیدن و نبرد است، نبرد در برابر همه ناملایمات که در مقابل انسان قرار می‌گیرد. با شهامت به همه سختی‌ها پاسخ می‌دهد. به سرنوشت خود نمی‌اندیشد، در لحظه به این فکر می‌کند که هرچه بیشتر مرزهای مقاومت و ایستادگی بیشتری را در نوردد. این است سیمای راستین یک انسان که قدرت درونی اش را بارز می‌کند.
