دانشجویان از هشت سال فرسایش آموزشی خسته شده‌اند و خواهان حق بدیهی خود هستند.
کمبود امکانات آموزشی در واحد دانشگاه آزاد پردیس پلان چابهار، بار دیگر موجی از خشم و اعتراض را میان دانشجویان برانگیخت. روز سه‌شنبه هجدهم آذرماه سال ۱۴۰۴، نزدیک به هزار دانشجو در این واحد دانشگاهی تجمع کردند و فریاد زدند که پس از گذشت هشت سال، هنوز در فضایی شبیه یک اردوگاه پراکنده تحصیل می‌کنند. این دانشجویان در میان مدارس، اتاق‌های خالی و فضاهای نامناسب سرگردان شده‌اند. آنان می‌گویند این وضعیت ارتباطی با شأن دانشگاه و حداقل استانداردهای آموزش عالی ندارد و کرامت دانشجو را نقض می‌کند. نبود امکانات آموزشی پایه مانند میز، صندلی، آزمایشگاه و کتابخانه، محیطی بی‌ثبات و ناایمن ایجاد کرده است.
دانشجویان روایت می‌کنند که هر ترم باید منتظر بمانند تا مشخص شود کلاس‌ها در کدام مدرسه برگزار می‌شود. گاهی کلاس در یک دبیرستان برپا می‌شود و گاهی در اتاقی بدون نیمکت. برخی دانشجویان زن می‌گویند: «برای حضور در کلاس مجبور شده‌اند صندلی از خانه یا مدرسه‌ای دیگر حمل کنند». نبود سرویس بهداشتی مناسب نیز مشکل روزمره بسیاری از دانشجویان شده است. این وضعیت نشان می‌دهد که امکانات آموزشی در این واحد دانشگاهی تنها یک مطالبه ساده نیست، بلکه یک حق پایمال‌شده است.
فساد و ناکارآمدی ساختاری در حکومت خامنه ای
در ادامه این اعتراض‌ها، دانشجویان به زمین اهداشده توسط بومیان اشاره کردند؛ زمینی که قرار بود در آن ساختمان دانشگاه ساخته شود. مجوز ساخت صادر شد، اما در هشت سال گذشته تنها یک تابلو در محل نصب شده است. هیچ عملیات عمرانی آغاز نشده و هیچ برنامه مشخصی برای تکمیل زیرساخت‌ها وجود ندارد. این تأخیر، نماد روشن بی‌اعتنایی مدیران حکومتی به حق دانشجویان برای برخورداری از امکانات آموزشی استاندارد است. بسیاری از دانشجویان بر این باورند که این بی‌توجهی عامدانه و ناشی از فساد و ناکارآمدی ساختاری است.
در میان اعتراض‌ها، برخی نیز به رفتار نامناسب برخی اساتید و نبود نظارت آموزشی اشاره کردند. به گفته دانشجویان: «کیفیت آموزش به‌شدت کاهش یافته و کلاس‌هایی بدون تجهیزات و بدون فضای مناسب، امکان یادگیری مؤثر را از آنان گرفته است». بی‌نظمی در برنامه‌ریزی و نبود نظارت بر فرآیندهای آموزشی، تنش‌های متعددی میان دانشجویان و بخش آموزشی ایجاد کرده است. این شرایط نشان می‌دهد که بحران تنها مربوط به نبود ساختمان نیست، بلکه بحران فراگیر نبود امکانات آموزشی و مدیریت درست است.
وضعیت خوابگاه‌های دانشجویی بحرانی، نمادی از بی‌توجهی به جان دانشجویان
نبود امکانات آموزشی استاندارد در دانشگاه پلان چابهار
استانداردهای آموزش عالی تأکید دارند که هر واحد دانشگاهی باید دارای کتابخانه، آزمایشگاه‌های تخصصی، کلاس‌های مجهز، فضای عملی و محیطی امن باشد. اما در پردیس پلان، هیچ‌یک از این معیارها رعایت نشده است. ادامه تحصیل در چنین فضایی سلامت روانی و تحصیلی دانشجویان را تهدید می‌کند و آینده علمی آنان را زیر سؤال می‌برد. در فضایی که امنیت آموزشی وجود ندارد، عدالت تحصیلی نیز نابود می‌شود. این اعتراض‌ها نتیجه سال‌ها بی‌توجهی به امکانات آموزشی و بی‌اعتنایی آشکار به حقوق طبیعی دانشجویان است.
دانشجویان تأکید دارند که رسیدگی فوری به وضعیت و آغاز ساخت ساختمان دانشگاه حداقل خواسته آنها است. آنان می‌دانند که حکومت به جای سرمایه‌گذاری در دانشگاه، در زندان‌سازی و خرید تجهیزات سرکوب هزینه می‌کند. در منطقه‌ای که جوانان آزادی‌خواه تحت فشار دائمی قرار دارند، اولویت حکومت خامنه‌ای حفظ قدرت است نه توسعه علمی. منابع مردم صرف وارد کردن خودروهای سرکوب و ساخت مراکز امنیتی می‌شود، اما برای فراهم کردن حداقلی‌ترین امکانات آموزشی هیچ اقدامی صورت نمی‌گیرد. این واقعیت بر خشم دانشجویان افزوده و آنان را به ادامه اعتراض مصمم‌تر کرده است.
اعتراض حق طبیعی دانشجویان است
دانشجویان پردیس پلان می‌گویند: «اعتراض حق طبیعی آنهاست. آنها آینده این کشور هستند، اما حکومتی که به‌جای توسعه، سرکوب را انتخاب کرده، هیچ برنامه‌ای برای حمایت از آنان ندارد. آنچه امروز در چابهار رخ می‌دهد تصویری شفاف از سیاست کلی حکومت خامنه ای است؛ حکومتی که دانشجو، علم و آموزش را تهدید می‌بیند و برای آن ارزشی قائل نیست. بحران امکانات آموزشی در پردیس پلان تنها یک نمونه از تخریب سیستماتیک آموزش عالی در سراسر کشور است؛ تخریبی که تا زمانی که این ساختار سرکوبگر پابرجا است ادامه خواهد داشت.
