هم‌زمان با روز جهانی معلولان، ده‌ها معترض با پرتاب تخم‌مرغ و شعارهای صریح، بی‌عملی مقامات حکومتی و مستمری ناچیز را به چالش کشیدند.
اعتراض گسترده معلولان در مقابل مجلس هم‌زمان با روز جهانی معلولان، بار دیگر شکاف عمیق میان نیازهای جامعه و بی‌اعتنایی مقامات حکومتی را آشکار کرد. روز جهانی معلولان که از سال ۱۹۹۲ به ابتکار سازمان ملل تعیین شد، هدفش افزایش آگاهی عمومی درباره حقوق معلولان، تقویت برابری و یادآوری تعهد دولت‌ها نسبت به رفع تبعیض است. این روز به‌طور ویژه برای برجسته‌کردن وضعیت میلیون‌ها فردی در سراسر جهان ایجاد شد که همچنان با موانع ساختاری، تبعیض و سیاست‌گذاری‌های ناکارآمد مواجه‌اند. اما در ایرانِ زیر سایه حکومت کنونی، این روز بیش از هر چیز به نمادی از فراموش‌شدن حقوق یک جامعه بزرگ و محروم تبدیل شده است.
صبح چهارشنبه ۱۲ آذر ۱۴۰۴، هم‌زمان با این روز جهانی، ده‌ها تن از معلولان مقابل مجلس گرد آمدند تا صدای اعتراض خود را بلند کنند. معترضان با اشاره به اینکه قانون حمایت از معلولان طی سال‌ها عملاً اجرا نشده، تأکید کردند که مقامات حکومتی تنها به دادن وعده‌های بی‌سرانجام بسنده کرده‌اند. آنان وضعیت معیشتی خود را «اسف‌بار» توصیف کردند؛ وضعیتی که به گفته‌شان نتیجه مستقیم بی‌اعتنایی حکومت و انکار حقوق پایه‌ای آنان است.
موج سراسری اعتراضات در ایران؛ از خراسان تا خوزستان و هرمزگان
اعتراض‌ها زمانی شدت گرفت که جمعی از معترضان با پرتاب تخم‌مرغ به ساختمان سازمان برنامه و بودجه، نارضایتی خود را از مستمری ناچیز یک‌میلیون و ۴۰۰ هزار تومانی نشان دادند؛ رقمی که به باور آنان حتی پاسخگوی حداقلی‌ترین نیازهای روزمره نیست. شعارهای سر داده‌شده نیز بازتابی شفاف از عمق خشم و فرسودگی آنان بود: «ای معلول بپاخیز برای رفع تبعیض»، «نه صدقه نه منت، حق رو می‌خوایم با عزت»، «مجلس شریک دولته، معلول بی حمایته» و «معیشت شایسته حق مسلم ماست».
