شهرهای مختلف ایران شاهد اعتراضات مردمی بود
هم‌زمان با تشدید بحران معیشتی و افزایش نارضایتی‌های اجتماعی در ایران، اعتراضات معیشتی در حال افزایش است. بازنشستگان تأمین اجتماعی در شوش و رشت، فرهنگیان و ساکنان منطقه رزجرد با برگزاری تجمع‌های اعتراضی، نسبت به فقر، گرانی، وضعیت نامناسب خدمات عمومی، سرکوب مطالبات صنفی و تخریب منابع طبیعی اعتراض کردند. هم‌زمان، گزارش‌ها از کمبود شدید پرستار در مشهد، ابعاد دیگری از بحران نظام سلامت را آشکار می‌کند.
روز یکشنبه ۱۹ مهر ۱۴۰۵، بازنشستگان تأمین اجتماعی در شوش بار دیگر به خیابان آمدند و علیه وضعیت وخیم معیشتی، کاهش قدرت خرید، گرانی، بیکاری و گسترش فقر اعتراض کردند. معترضان همچنین نسبت به پولی شدن خدمات درمانی و آموزشی، نبود حمایت‌های اجتماعی کافی و برخوردهای امنیتی با اعتراضات صنفی انتقاد داشتند. بازداشت و زندانی کردن معترضان، صدور احکام اعدام و محدودیت فعالیت تشکل‌های مستقل کارگری نیز از جمله محورهای نارضایتی آنان بود.
بازنشستگان خواستار افزایش متناسب حقوق و دستمزدها، مهار تورم، تثبیت قیمت‌ها، ایجاد فرصت‌های شغلی، کنترل هزینه‌های مسکن و دسترسی همگانی و رایگان به آموزش و خدمات درمانی شدند. آنان همچنین بر حق اعتراض، اعتصاب و تشکیل تشکل‌های مستقل تأکید کردند.
در رشت نیز بازنشستگان تأمین اجتماعی و فرهنگیان تجمع اعتراضی برگزار کردند. آزادی معلمان زندانی، به‌ویژه مسعود فرهیخته، از مطالبات برجسته این تجمع بود.
بیشتر بخوانید
اسامی و مشخصات ۱۲ تن از بازداشت‌شدگان هوادار مجاهدین خلق اعلام شد!
در همین روز، ساکنان رزجرد در اعتراض به تخریب منابع طبیعی و تصرف زمین‌های کشاورزی دست به اعتراض زدند. این نخستین تجمع اعتراضی آنان در این زمینه گزارش شده است. معترضان همچنین از پخش نشدن اعتراضشان در تلویزیون استانی انتقاد کردند؛ موضوعی که بار دیگر محدودیت انعکاس صدای معترضان در رسانه‌های حکومتی را برجسته می‌کند.
از سوی دیگر، حمید نخعی، عضو هیئت‌مدیره سازمان نظام پرستاری مشهد، از کمبود ۲۵۰۰ پرستار در دانشگاه علوم پزشکی مشهد خبر داد. به گفته او، نسبت پرستار به تخت بیمارستانی ۱.۰۵ است، در حالی که استاندارد مورد اشاره ۱.۸ است. دستمزد و مزایای پایین، بلاتکلیفی چندساله درباره قانون مشاغل سخت و زیان‌آور و مشکلات اجرای تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری، فشار بر کادر درمان را افزایش داده است.
شعارهای معترضان
شعارهای مطرح‌شده در این اعتراضات، پس از حذف موارد تکراری، عبارت‌اند از:
«فقط کف خیابون، به دست میاد حقمون!»
«خیابان، خیابان، سنگر زحمت‌کشان!»
«نه جنگ می‌خوایم، نه کشتار؛ رفاه می‌خوایم ماندگار!»
«با داروهای آزاد، درمان شده مکافات!»
«نابود باد بندگی، زنده باد زندگی!»
«معلم زندانی آزاد باید گردد!»
«زمین‌هایمان را می‌گیرند، صدایمان را هم پخش نمی‌کنند!»
مجموع این اعتراضات نشان می‌دهد که نارضایتی‌ها به یک قشر یا یک مطالبه محدود نیست؛ از معیشت بازنشستگان و آزادی معلمان زندانی تا بحران نظام سلامت و حفاظت از زمین‌های کشاورزی، طیف گسترده‌ای از مطالبات اجتماعی در برابر رژیم ایران قرار گرفته است.
