درس‌هایی از قیام مردم ایران (قسمت چهاردهم)
یکی از روش‌های رایج عوامل سرکوب در برخورد با اعتراضات، استفاده گسترده از لباس شخصی‌هاست.
لباس شخصی به مزدورانی گفته می‌شود که برای اجرای مأموریت‌شان از لباس‌های مشابه مردم و لباس معمولی استفاده می‌کنند.
اینها دو مأموریت مشخص دارند:
اول: کسب اطلاعات و مشخصا شناسایی لیدرها و نفرات فعال و تهیه عکس و فیلم از آنان.
دوم: منحرف کردن مسیر و شعارهای تظاهرات.
برای اینکه بتوانیم با آنها مقابله کنیم، ابتدا باید آنها را شناسایی کنیم
اما چگونه می‌توانیم لباس شخصی ها را از خودی‌ها تشخیص بدهیم؟
اول اینکه لباس شخصی ها لباس ساده می‌پوشند و پیراهن‌شان را روی شلوار می‌اندازند برای اینکه در زیر پیراهن خودشان، سلاح یا تجهیزاتی که دارند را مخفی کنند
دوم اینکه در تظاهرات بجای اینکه با جمع همراهی کنند دنبال شناسایی افراد هستند.
سوم: برخی از آنها مأموریت دارند که از چهره افراد عکس بگیرند در صورتی که خودی‌ها از کل صحنه فیلم‌برداری می‌کنند.
بیشتر بخوانید
تشکل‌های محله محور؛ ضرورت این مرحله قیام
اما چگونه با ماموران لباس شخصی مقابله کنیم؟
از آنجا که رژیم به شکل گسترده‌ای از لباس شخصیها استفاده می‌کند
ما هم باید حداقل یک تیم ضربت برای شناسایی و گوشمالی دادن آنها بکار بگیریم.
در صورتی که تظاهرات گسترده باشد، نیازمند یک تیم شناسایی و مراقبت و یک تیم ضربت هستیم.
کار تیم شناسایی و مراقبت این است که افراد مشکوک را شناسایی کند و به تیم ضربت معرفی کند تا آنها را گوشمالی بدهند.
یکی از مأموریت‌های مزدوران لباس شخصی شناسایی لیدرهاست
بنابراین ما باید مراقبت لازم را از لیدرها بکنیم. این چند رهنمود را باید درباره لیدرها رعایت کرد:
اول: لیدرها مطلقا نباید تک نفره در تظاهرات شرکت کنند، بلکه باید در قالب تیم کار کنند.
دوم: لیدرها باید از لباس‌هایی با رنگ مات و مرده استفاده کنند تا در ذهن باقی نماند.
سوم: وضعیت ظاهری ویژه نداشته باشند کاملا منطبق با محیط باشند.
چهارم: بطور خاص موبایل به همراه نداشته باشند
پنجم: به وضعیت خیابان‌های منطقه مسلط باشند.
ششم: مسیر حرکت اعتراضی باید از قبل مشخص شده باشد.
چون یکی از مأموریت‌های لباس‌شخصی‌ها منحرف کردن مسیر تظاهرات است تا جمعیت را به کمین نیروهای سرکوبگر بکشانند. به این نکته باید فوق‌العاد توجه کرد.
تهاجم به خودروهاي گشتي دشمن
رژیم از خودروهای گشت برای ایجاد ناامنی در بین مردم بطور گسترده استفاده می‌کند، استفاده از خودروهای گشتی محسوس و نا محسوس است.
در مقابل، تاکتیک مناسب برای ضربه زدن به این گشتی‌ها کمین ثابت است
برای کمین ثابت به ۳ تیم نیاز داریم.
تیم دیده‌بان: تیم ضربت و تیم پشتیبان
تعداد این تیم‌ها بسته به ابعاد کمین مشخص می‌شود. اما هرجایی برای کمین گذاشتن مناسب نیست،
محل مناسب برای کمین گذاشتن باید این مشخصات را داشته باشد:
اول: انطباق با محیط: یعنی محلی باشد که وقتی منتظر سوژه هستیم حضور ما در آنجا عادی باشد.
دوم: تسلط به نقطه آتش: یعنی کمین در محلی باشه که روی سوژه دید و تیر خوبی داشته باشیم!
سوم: دید متقابل: یعنی تیم ضربت و دیدبان باید همدیگر را ببینند و ارتباط داشته باشند که تیم دیده‌بان بتواند علامت بدهد.
چهارم نقطه کاهش سرعت: یعنی کمین در محلی باشد که سرعت خودرو کم بشود و یا کلا متوقف بشود مثل پیج خیابان، چراغ قرمز، و …. از موانع مصنوعی هم می‌شود استفاده کرد.
پنجم: راه عقب‌نشینی: کمین باید در محلی باشد که بتوان بعد از تهاجم بسرعت از محل خارج شد.
برای حمله به گشتی‌ها از هر وسیله قابل دسترس می‌توان استفاده کرد.
از سلاح تا سنگ و کوکتل و سه‌راهی تا نارنجک‌های صوتی.
روش کار:
اول: باید محل مناسب که گشتی از آنجا تردد می‌کند را شناسایی کنیم
دوم: متناسب با زمان تردد گشتی، از قبل در محل کمین مستقر بشویم و منتظر علامت دیده‌بان بمانیم.
با علامت که از قبل بین خودمان مشخص کرده‌ایم آماده می‌شویم.
سوم: وقتی خودرو به نقطه مشخص شده رسید تیم ضربت تهاجم می‌کند. اگر چند خودرو بود باید به آخرین خودرو تهاجم کنیم
در آخر هم به سرعت از مسیر مشخص شده عقب‌نشنی میکنیم.
در این مرحله لباس‌های خودمان را بلافاصله تعویض میکنیم که شناسایی نشویم
اگر موتور سیکلت داشته باشیم بهتر است قبل از انجام کار در مسیر عقب نشین پارک کنیم.
