پیوند سر با بدنه در کانونهای شورشی متجلی شده است. این نتیجه‌گیری یکی از سخنگویان جامعه اطلاعاتی نظام است. آنچه او تجویز می‌کند معرفی این پدیده به بدنه‌ی نظام برای کسب آمادگی ذهنی جهت مقابله با قیام است.
نظام می‌تواند قیام را در داخل کشور مهار کند اما به شرط آنکه موفق شود پیوند کانونهای شورشی به‌مثابه قلب و موتورمحرکه قیام را از ملاء و محیط قیام قطع کند. قیام بدون کانونهای شورشی به «تظاهرات سکوت» و اضمحلال فوری تبدیل خواهد شد.
برای پیش بردن این پروژه و رسیدن به هدف نهایی سرکوب قیام پیش از هرچیز بدنه‌ی نظام و به طور مشخص نیروهای بسیج و سپاه باید بدانند که در صحنه قیام با چه چیزی مواجه هستند. دقیقا به همین دلیل است که رسانه‌های نظام بر روی معرفی فعالیت‌های مجاهدین در پهنه‌ی قیام و به طور مشخص کانونهای شورشی متمرکز شده‌اند. [به‌عنوان نمونه: آپارات ۱۴ مرداد ۹۷]
یکی از آسیب‌شناسی‌های مقابله با قیام در مطلبی تحت عنوان «آتش‌افروزی و آشوب طلبی، ماموریت کانونهای شورشی» مجاهدین، منتشر شده است. هدف از این مطلب هوشیاری دادن بر سر نقش کانونهای شورشی‌ست و از سیلی خبر می‌دهد که اگر اکنون نظام در برابر آن ایستادگی نکند در آینده، دیگر کاری از دستش بر نخواهد آمد. آنچنان که در توصیف اضطرار وضعیت پیش رو می‌نویسد:
«سرچشمه شاید گرفتن به بیل
چو پر شد نشاید گذشتن به پیل»
با این همه چند نتیجه‌گیری از وضعیت نظام در این مطلب بارز می‌شود که یا نتیجه فعالیت مجاهدین است یا مجاهدین از آن بیشترین بهره را می‌برند.
حرمت بر باد رفته
نویسنده تصریح می‌کند که طی قیام «حرمت و منزلت نظام» شکسته شد. از نظر نویسنده که به دار و دسته‌ی اصول‌گرا تعلق دارد، این حرمت شکنی نتیجه تصادم «سنگ آسیاب توده‌های مردم مطالبه‌گر و عصیانی» و «سنگ ناکارآمدی دولت نجومی بگیران بی‌دغدغه» یعنی دولت روحانی‌ست. به عبارت دیگر نویسنده می‌پذیرد که قیام دارای زمینه‌های کاملا عینی‌ست. از یک طرف مردم پذیرای ادامه‌ی حکومت به شکل سابق نیستند و از سوی دیگر حکومت با اعمال خود شعله‌های خشم مردم را شعله‌ورتر می‌کند.
پیوند سر با بدنه در کانونهای شورشی
در چنین نقطه‌ای‌ست که به گفته نویسنده، عامل سوم از راه می‌رسد. این عامل سوم که همان مجاهدین با کانونهای شورشی‌شان می‌باشند «به صحنه وارد می‌شود و در جلو چشمهایمان محوری‌ترین سرمایه و اسباب اقتدار نظام یعنی «پشتوانه مردمی»مان را از ما می‌ربایند».
نویسنده به این ترتیب تایید می‌کند که مردم معترض به عنصر پیشتاز پیوند یافته‌اند. اگر همین گواهی نویسنده نظام را مورد استناد قرار بدهیم می‌توانیم تایید کنیم که به این ترتیب مهمترین حربه‌ی نظام یعنی جدایی سر از بدنه که برای چند دهه بر روی آن سرمایه‌گذاری کرده بود، با استراتژی کانونهای شورشی در قیام ایران در هم شکسته شده است و سازمان رهبری کننده با توده درگیر در قیام پیوند یافته است.
شعارها
تجلی کانونهای شورشی در قیام همچنین به مفهوم بارز شدن شعارهای آن نیز می‌باشد. تهران پرس در ادامه می‌نویسد: آنها «نه اصول‌گرا را می‌شناسند و نه اصلاح‌طلب را» که یادآور شعار «اصلاح‌طلب اصول‌گرا دیگه تمومه ماجرا» می‌باشد. که در ۹ دی از سردر دانشگاه تهران سر داده شد. [از سر در دانشگاه تهران تا #رو_به_میهن_پشت_به_دشمن] اما مهمتر از این شعار، شعار «وای به روزی که مسلح شویم» می‌باشد که از نقاط مختلف کشور به گوش می‌رسد [به‌عنوان نمونه: مردم کازرون در «نماز جمعه» می‌گویند: «وای به روزی که مسلح شویم»] و به قول نویسنده نظام، شعاری «عجیب و ناهنگام» می‌باشد. شعاری که بسیج نسل جوان برای مقابله با نظام را نشانه گرفته است.
دوم خرداد و کانونهای شورشی
اما موضوع به همینجا پایان نمی‌یابد. تحلیل‌گر تهران پرس بر این باور است که شکاف‌های درونی نظام یکی از مهمترین دلایل از دور خارج شدن بخش قابل توجهی از بدنه نظام است. اشاره او به طور مستقیم به پروژه امنیتی دوم خرداد است که با هدف بقای نظام و بازگرداندن نگاه‌ها از آلترناتیو دموکراتیک در بیرون نظام، به درون نظام در سال ۷۶ اجرایی شد.
پروژه امنیتی دوم خرداد هرچند در کوتاه مدت توجهات بسیاری را معطوف به امکان اصلاح نظام کرد اما در عمل نیروهای نظام را در تناقض شعارهای تازه برآمده از درون دستگاه خلافت اسلامی! و واقعیت آن قرار داد؛ امری که به گفته نویسنده تهران پرس فروپاشی اعتقادی بخشی از بدنه نظام را به همراه داشت.
نویسنده اصول‌گرای تهران پرس با اشاره به شعار اصلاح‌طلبان که می‌گفتند می‌خواهیم «برانداز مسلح» را به «مخالف نظام» و «مخالف نظام» را به «منتقد نظام» تبدیل کنیم، نتیجه می‌گیرد که «آنها با همین ادعا سالها چون موریانه پایه‌های اعتقادی همین جوانان را خوردند و نه تنها کسی را به‌سمت نظام و ارزشهای آن نکشاندند، بلکه فرزندان جوان خودمان را به «طعمه مجاهدین» و کانونهای شورشی آنها تبدیل کردند.»
در روشنای روز
به این ترتیب می‌توان نتیجه گرفت مسیری که مجاهدین در طول ۴ دهه گذشته در برابر نظام ولایت فقیه پیموده‌اند با همه فراز و فرودهایش چگونه به بار می‌نشیند. در حالی‌که روزگاری از طرف نظام این گونه تبلیغ می‌شد که در پروژه امنیتی دوم خرداد، مجاهدین سوخته و تمام شده‌اند، اکنون خود نظام اعتراف می‌کند که این پروژه امنیتی که برای مقابله با مجاهدین به راه افتاد موجب ریزش بخشی از جوانان نظام و جذب آنها توسط مجاهدین شده است. نتیجه آنکه الان مجاهدین و کانونهای شورشی آنها «در روشنای روز، در هر گوشه‌ای از این مملکت، جولان» می‌دهند و «هر کاری که» می‌خواهند می‌کنند.
هشدار دادن
نویسنده تهران پرس یا به بیان دقیق‌تر یکی از سخنگویان جامعه اطلاعاتی نظام راه مقابله با کانونهای شورشی را در قدم نخست هشدار دادن در درون نظام درباره‌ی آنان می‌داند. او به روشنی می‌داند اگر خطر واقعی و اصلی در درون نظام شناخته نشود از آن ضربه خواهند خورد. او می‌نویسد: «تا دیر نشده آژیر خطر را در هر مناسبتی و در هر مقاله و مطلبی» باید «به صدا» درآورد زیرا
«سرچشمه شاید گرفتن به بیل
چو پر شد نشاید گذشتن به پیل».
با این همه او نتیجه می‌گیرد که «ضرورت هوشیاری و بصیرت نیروهای امنیتی و انتظامی ما حرف آخر را می‌زند. چرا که می‌توانند نقش خود را در شناسایی کانونهای آتش‌افروز» مجاهدین «ایفاء کنند و صفوف جوانان احساساتی و البته غیرهوشیار را از دسترسی دسیسه‌های «کانونهای شورشی » دور نمایند.»
اگر نظام بتواند…
اگر نظام بتواند کانونهای شورشی را از ملاء قیام جدا کند، می‌تواند آنها را سرکوب کند. برای همین تمرکز بخش رسانه‌ای، سخنگویان و مقامات نظام بر روی معرفی کانونهای شورشی برای بدنه نظام است. به موازات این خط، دستگاه‌های امنیتی نظام و به طور مشخص اطلاعات سپاه و وزارت اطلاعات در پی شناسایی و دستگیری اعضای کانونهای شورشی هستند.
اما اگر نظام نتواند کانونهای شورشی را سرکوب کند و در عوض کانونهای شورشی گسترش پیدا کنند آنگاه معادله چیز دیگری خواهد شد. روند پیموده شده در حدود ۸ ماهی که از قیام می‌گذرد نشان می‌دهد که کانونهای شورشی تا اینجا برنده میدان بوده‌اند. [به‌عنوان نمونه: درس‌های قیام گوهردشت کرج؛ کانونهای شورشی میانداری می‌کنند]
