بازی هم‌میهن ـ کیهان و روحانی ـ شریعتمداری
به فاصله چند روز از اظهارات روحانی، رئیس دولت پیشین خامنهای، شریعتمداری کیهان، روحانی را آماج حملات خود قرار داد. ماهیت این جنگ و چرایی آن چیست؟
در روزهای آغازین آذر ۱۴۰۲، رسانه‌های ملایان، سخنان حسن روحانی، رئیس پیشین دولت ملایان را بازتاب دادند . او در روزهای پایانی آبان، در جمع وزرای کابینه‌ی خود، پیرامون شرکت در نمایش انتخابات مجلسین حرف زده بود.
پیش از این در ۲۰ آبان ۱۴۰۲، روحانی با حضور در وزارت کشور، برای ششمین دوره نمایش انتخابات «خبرگان رهبری» نام‌نویسی کرده بود.
این نقطه شروع یک سناریو و جنگ صوری بود که در روزهای آتی، که چند ماهی به نمایش مجلسین ملایان باقی مانده، باید گر می‌گرفت.
چرا روحانی؟!
روزنامه‌‌هایی چون جماران و هم‌میهن و… اظهارات روحانی را بازتاب دادند که یک‌سویه بر طبل شرکت در نمایش مجلسین خامنهای می‌کوبید و «صندوق را تنها راه» «فلاح و رستگاری»! می‌دانست؛ همچون دیگران در جناح مغلوب حاکمیت از قبیل اصلاح‌طلبان قلابی و اعتدال‌گرایان پوشالی. [انتخابات در ایران بی معناست؛ وقتی خودی‌ها اعتراف میکنند!]
خود این مقوله یعنی به میدان آمدن روحانی پس از غیبت تقریبا طولانی بعد از ترک پاستور، در سر بزنگاهی که خامنهای نیاز به خرید و نمایش مشروعیت دارد، در نزد تحلیل‌گران، به پابوسی وی در آستان خامنهای تعبیر شد.
اما این تنها، ابتدای ماجرا بود، نمی‌شد انتظار داشت که قاطبه افکار و افواه عمومی که دیگر از کلیت حاکمیت ملایان رویگردان شده‌اند، با به روی استیج‌‌آمدن شیخ بنفش، قرار از کف داده و شناسنامه‌به‌دست به سوی صندوق شتابان شوند!
می‌بایست تنوری تدارک دیده می‌شد و ظاهر امر آرایش و پنهان‌سازی می‌شد تا جنگ زرگری روی پرده، ماهیت دست دوستی و تفاهم پشت پرده را پنهان سازد.
روحانی و شریعتمداری رودررو یا دست‌در‌دست هم؟
کیهان و شریعتمداری روزی چند صبر کرده، سپس به میدان آمدند و روحانی و هم‌میهن را آماج حملات خود قرار دادند. (مطلب کیهان: آخر خط روحانی به روایت خبرآنلاین و سردبیر هم‌میهن)
حال آنکه برای اولین بار اظهارات روحانی را وب‌سایت جماران نشر داده بود. اما از آنجا که جنگ باید بین طرفین جناح غالب و مغلوب در می‌گرفت تا تنور برای شرکت در نمایش انتخابات داغ شود، لاجرم کیهان و شریعتمداری پای روحانی را به واسطه مطلب روزنامه هم‌میهن به میان کشیدند.
روحانی به صراحت دعوت به صندوق و شرکت در انتخابات کرده که خواست و نیاز مبرم خامنهای و کیهان است، اما کیهان در مطلب خود با تاختن به روحانی، وی را در ظاهر امر هدف حملات خود دارد.
در فراسوی دعوای زرگری کیهان و هم‌میهن، شریعتمداری و روحانی، باید این نکته را به عنوان یک قانون سرسخت در نظر داشت و از مقابل دیده دور نکرد که این دعوا به روشنی و صراحت، برگی از سیستم مهندسی حکومت ملایان برای کشاندن، افکار عمومی و مردم جامعه به پای صندوق می‌باشد.
بدین معنا که طرفین دعوا، در یک دعوای صوری و در حالی که در پشت پرده دست‌اندردست و امعاء و احشاء! یکدیگر دارند، برای بازار انتخابات مجلسین تنور داغ میکنند.
سرانجام انتخابات در دیکتاتوری
ادله آن که در پایان تمامی نمایشاتی که تحت عنوان انتخابات در حکومت ملایان برگزار می‌شود، در پایان کار خامنهای که به میدان می‌آید تا بگوید که مهم نیست مردم به کدام جریان و حزب و… رای می‌دهند. مهم این است که در انتخابات شرکت میکنند. این به منزله مشروعیت‌بخشیدن به نظام ملایان است که از ابتدای استقرارش، هیچ مشروعیتی نداشته و ندارد.
اگر تاکنون نیز بر اریکه قدرت و خلافت باقی مانده، ماحصل مماشات در خارج و سرکوب و قهر عریان در داخل می‌باشد.
به دیگر بیان خامنهای و شرکاء، که روحانی نیز در تحلیل نهایی در چارچوب حاکمیت ملایان محسوب و «امنیتی‌ترین آخوند» به شمار می‌رود، چاره‌یی ندارند جز این که کشتی حاکمیت ملایان را به پیش ببرند.
هر گونه سکون به معنای توقف نخواهد بود، به معنای غرق و فرو رفتن خواهد بود. خاصه آن که مردم ایران از سال ۱۳۹۶، به وضوح تمام دسته‌بندی‌های مختلف ملایان و تمامی سناریو‌های نخ‌نمای اتاق‌‌های فکر امنیتی و اطلاعاتی ملایان را تجمیع کردند. مردم با شعار کوتاه، محوری و اصولی «اصلاح‌طلب، اصول‌گرا، دیگه تمومه ماجرا» غرق‌شدن کشتی ملایان را نوید دادند.
اکنون بحث فقط بر سر زمان است، نه داشتن و نداشتن مشروعیت و مشروعیت‌سازی.
