مولوی کوهی خطاب به‌مردم گفت نسبت به‌تعرض به‌مساجد و حوزه‌های علمیه خود سکوت نکنید. من اگر باشم یا نباشم، من اگر بودم یا نبودم نگذارید کسی به‌مساجد و مدرسه شما تعرض کند. با نگاه اجمالی به گذشته همیشه بنا به‌مصلحت و خویشتن داری نسبت به‌ظلم‌وستمی که بر بلوچستان شده بود سکوت کرده بودیم.
آیا سکوت نتیجه داد؟
مولانا فضل‌الرحمان کوهی در ادامه گفت از اعتراضات سال ۷۲ که به‌خاطر تخریب مسجد شیخ فیض مشهد شروع شد و حکومت با خشونت مردم و مناره‌های مسجد مکی رو به‌رگبار بست ما سکوت کردیم.
وقتی علمای تراز اول ما در خارج و داخل کشور و در جاده ترور شدند ما سکوت کردیم.
زمانی که جوانان ما را به بهانه گروهک در خیابان امیرالمومنین زاهدان به‌دار آویختند، گفتیم ظلم پایدار نمی‌ماند، بیگناه پای چوبه‌دار می رود اما بالای دار نه! اما وقتی نعش‌ها از زندان بیرون آمد ترجیح دادیم صبر پیشه کنیم و سکوتی مرگبار که مبادا وضع بدتر شود!
کشتار سوختبران در شمسر سراوان
مولوی کوهی ادامه داد در اسفند ۹۹ جوانانی که چندین روز تشنه و گرسنه منتظر بودند مرز شمسر باز شود تا لقمه نانی برای زن و فرزندان خود ببرند. اما توسط سلاح‌های سبک و سنگین سپاه به‌خاک‌و‌خون کشیده شدند. برای حفظ امنیت نداشته استان باید سکوت می‌کردیم و چشم به این توحش می‌بستیم.
زندانیانی که به‌خاطر سیاست‌های حاکمیت اعدام شدند و جوانان سوختبری که توسط نیروهای جمهوری اسلامی زنده در آتش سوختند. ما باید در سکوت اخبار می‌خواندیم و هشتک‌های اعتراضی و توقف اعدام می‌زدیم.
در سال ۱۴۰۱که سرهنگ متجاوز به خواهر بلوچمان دست درازی کرده بود، مردم معترض بودند فریاد اعتراض سر دادند. نمازگزارن ما جانماز بر دوش به رگبار بسته شدند که بالای صد نفر به شهادت رسیدند و بالای سیصد نفر مجروح شدند.
در همین زمینه
افزایش سرکوب در استان سیستان و بلوچستان
مولوی کوهی: گفتند سکوت خودش یک فریاد است!
دروغ می‌گفتند، سکوت یک تسلیم بود، یک سازش بود به پیشواز مرگ رفتن بود، که ما رفتیم…
اما امروز باز هم علمای ما ترور می‌شوند، جوانان ما در زندان شکنجه و اعدام می‌شوند. سوختبران ما به‌خاطر لقمه نان در آتش می‌سوزند. مدارس و مساجد ما شاهد یورش نیروهای یاغی جمهوری اسلامی می‌شوند. زنان و پیران ما حتک حرمت می‌شوند و ما نمی‌توانیم بگوئیم چرا؟ نمی‌توانیم بپرسیم کجا باید اعتراض کنیم؟ یک مترمربع در این سرزمین بزرگ نشان‌مان بدهید که بشود اعتراضی کرد و در امان بود. چون ما سکوت کردیم و باور کردیم سکوت یک پاسخ به بی‌عدالتی است !
مولوی کوهی: سکوت دیروز ما، مشکلات بیشمار امروزمان را ساخت
مولوی کوهی از مردم پرسسید، آیا باز هم قرار است سکوت کنیم؟ باز هم منتظر بمانیم؟ کی اجازه می‌دهند چیزی بگوئیم؟ آیا باز هم در سکوت نگاه کنیم اعدام کنند ترور کنند تعرض و تجاوز کنند؟.
قرار است با سکوت امروزمان، فجایعی به نسل‌های آینده هدیه بدهیم!؟
ما مسئول آینده‌ایم، و سکوت ما شراکت است، در هر آنچه برای فردا می‌ماند و رخ می‌دهد
