دوران گام به گام عقب راندن دولت و پیشروی مطالبهگری خاتمه یافته است. کف خیابان در انتظار ماست!
دولت و تصمیم سازان تمایلی به اجرای ماده ۹۶ و ۵۴ را ندارند. بر مطالبه گران است ، در کنار قلم ، به کف خیابان پا گذاشته و فنر وار بهجهند .
برما ثابت شد مفاد مذکور از مصوبات ویترینی بوده و فقط برای ارائه به سازمان جهانی کار است و هیچگونه تعهد و ضمانت اجرایی پشت آن نیست. زیرا یک تشکیلات ( حکومتی) مامور تصویب ، نظارت و اجرا می باشد که صد درصد در خدمت حاکمیت ( سرمایه داران) بوده و برای به انقیاد کشیدن کارگران، باز ایستادگان و فرودستان، از به کارگیری هیچ ابزاری فروگذار نمیکنند.
از رئیس تشکیلات اجرائی( که اصطلاحا” رئیس جمهور مینامند ) گرفته تا مدیران کل و روئسای سازمانهای تابعه ، هیچ یک در حوضههای مربوطه تخصص ندارند ؛ و حتی قوانین زیر مجموعه خود را ، برای یکبار هم شده نخواندهاند.
چند سال قبل، صدا وسیما میلی ( در خدمت حاکمیت) در یک برنامه زنده در جشنواره کتاب از مدیر کل کتابخانههای کشور میپرسد آخرین کتابی که خوانده است را نام ببرد ! او با کمی مکث و من و من کردن ، تا بناگوش قرمز شده و پاسخ میدهد: حضور ذهن ندارد ! این درحالیست که زیر دستان آقای مدیر کل، انسان هایی هستند ، علاوه بر اینکه هزاران کتاب خوانده و ترجمه کرده ، نامشان را به یاد دارد ، کتابهایی نیز به رشته تحریر در آوردهاند!
از این سیستم فشل و تشکیلات اجرائی معیوب چه انتظاری میتوان داشت؟ افراد بر اساس دانش، تجربه، کارایی و تحصیلات انتخاب نمیشوند، بلکه بهصورت هیاتی دستچین و گماشته میگردند.
در همین زمینه
ترس و نگرانی از حضور مردم در کف خیابان
کف خیابان و پاسخ نهایی
از رئیس تشکیلات اداری کشور در خصوص ماهیت ماده ۹۶و۵۴ پرسیده شود ، جوابی ندارد. زیرا نمیداند روزگاری همین مفاد برای اجرا شدن تصویب شده است.
شاید گفته شود قرار نیست او همه قوانین را از بر باشد !
بسیار خوب، با یک تبصره این قابل پذیرش هست . اما دو رده پائینتر از مدیرکل و معاونان سازمان تامین اجتماعی پرسیده شود، متاسفانه، پاسخ همان خواهد بود که مدیرکل کتابخانههای کشور داد.
یک تشکیلات هیاتی ، جز فریاد، چیزی را به گوش راه نمیدهد . پس باید به خیابان آمد و با فریاد رعد آسا و پا بر زمین کوفتن، هزینه پرداخت و مطالبات خود را بیان کرد .
کاردها به استخوان رسیده و از آن نیز عبور کرده است. ناله مادرانی که برای تهیه داروی شیمیدرمانی جگر گوشه خود، به هر دست آویزی چنگ می اندازند ، به عرش رسیده است. سفرهها کوچک و کوچکتر شده و میرود بهزودی محو شود .
این مهم نه اینکه مختص گارگران دیروز و امروز است ، بلکه به تمام اقشار تسری مییابد و همه ملت درگیر فقر و فاصله طبقاتی کهکشانی هستند . شعار کشوری، لشکری، فرهنگی و تامین اجتماعی اتحاد اتحاد، خلقالساعه نیست بلکه از پیچ و خمهای فقر عبور کرده و بهعنوان یک ضرورت عینی بر سر زبانها افتاده است.
بهزودی سیل بنیان کن خلق، کف خیابان را فرا میگیرد، وای بر کسی که در کنج خانه نشسته و در انتظار مرحمت خدایان زمینی باشد. وای بر کسی که برای بهتر شدن شرایط در مساجد ،تکایا و امام زادگان دست به راز و نیاز ببرند.
از “ایزد و تقدیر” چیزی نخواهید برپا خیزید و به کف خیابان بیائید ، تقدیر شما در فریاد و مشت گره کرده شماست که حاکمان سخت از آن بیمناک هستند.
یونس آزادبر
اسفند۱۴۰۳
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.







