صحبت های پزشکیان با اصحاب رسانه را تلویزیون شبکه خبر حکومتی در تاریخ ۱۷مرداد ماه ۱۴۰۳پخش کرد. او در قسمتی از صحبتهایش میگوید: «میدونید چرا مردم از ما ناراضیاند؟ ما از عدالت حرف میزنیم نا عادلانه عمل میکنیم. ناعادلانه استخدام میکنیم ناعادلانه پست میدیم. ناعادلانه ارزش قائل میشیم مشکل ماییم مشکل ماییم مشکل کسی دیگه نیست».
رهنمود پزشکیان؛ دست از اختلاف برداریم!
پزشکیان در ادامه صحبتهایش از وضعیت آشفته حکومت میگوید: «دست از اختلافها برداریم این که نمیدونم این مال رئیسی است آن مال روحانی است این مال فلان هست. نکنیم از اینکارا هر کدوم از این ها مزیتهایی داشتن و معایبی دستاوردهایی داشتند و اشکالاتی همه ما. ولی گیر ما اون وحدت و انسجامی که باید(داشته باشیم) اگه بخوام براتون مشکل بشمارم که شاید خیلیهاتون ناامید بشوید. ما هی به هم گیر میدهیم هی دنبال این هستیم عیبی پیدا کنیم و بعد بگوییم تو اینجایت کج است».
مشکل این است که راه را غلط انتخاب میکنیم
پزشکیان از قرار معلوم برای انتخاب کابینه با چالشهای زیادی روبرو میباشد. او در این رابطه میگوید: «من توی این مدتی که حالا داریم تلاش میکنیم با مشورت با نمیدانم این روند هیئت وزیران رو شناسایی بکنیم معرفی کنیم. این که نمیدونم این دولت است اون دولت است همین حرفهایی که میزنند ما گفتیم وفاق دلم میخواد از همه دولتها باشند. مشکل ما این نیست که آدمها بد هستند مشکل این است که راه را غلط انتخاب میکنیم».
شما بهتر از من میدانید چقدر مشکل داریم
پزشکیان که روی ریل شکوه و عجز به سرعت پیش میرفت از ایدهآلهای خود گفت. اما اعتراف کرد که مشکل گم کردن این ایدهآلها است. او در ادامه گفت: «مشکل این است این را گم میکنیم بعد مینشینیم توی این گفتهها توی این حتی پیامهایی که حالا چه تنفیذ چه تحلیف برای ما نوشته بودند نقد کنید. شما بهتر از من میدانید چقدر مشکل داریم من میتوانستم خیلی از این مشکلات رو بگم. ولی به خودم اجازه ندادم در مقابل دیدگان کسانی که خارجی هستند نشستند بلند بشوم عیبهایمان را بگم».
شما همین امروز اعلام کنید، گفتید گرفتاری دارید در معیشت در حقوق در مسکن در آب. نه تنها شما نگاه کنید خیلیها الان تو این وضعیت هستیم و گرفتار هستیم و مشکل داریم. اگه بخوام براتون مشکل بشمارم که شاید خیلیهاتون ناامید بشوید».پزشکیان اعتراف به بیعدالتی میکند اما مواردی از بیعدالتی را توضیح نمیدهد که چیست؟
در همین زمینه
صدای خون؛ فریاد خانوادههای داغدار در ایران
روز پنجشنبه ۱۸مرداد ماه ۱۴۰۳حکومت خامنهای با دولت پزشکیان نزدیک به ۳۰نفر را کشتار کردند. اما پزشکیان این جنایت را نادیده میگیرد. او حرفهای کلی و بیمحتوا از مشکلات باندهای حکومتی و جنگ وجدالهای باندی میزند.
او حرفی از این که نزدیک به ۳۰خانواده را داغدار و بیسرپرست کردند نمیزند. او با فریبکاری و عوامفریبی از امام علی صحبت میکند از خطبههای امام علی میخواند. اما در پس این خطبهها صدای خون را نمیشنود. صدای خون فرزندان ایران که به دست حکومتی که او رئیس دولتش است برزمین میریزد.
مگر میشود از علی گفت و کشتار هم کرد؟. مگر میشود از نهج البلاغه خطبه خواند و حکم اعدام را هم در پای چوبه دار خواند؟ مگر میشود از عدالت صحبت کرد وضجههای خانوادههای داغدار را نشنید!.
پزشکیان عنصر بیخاصیت چارهای ندارد که خود را به عبای ولایت فقیه بیاویزد. مگر میشود با چوبههایدار و کشتار فرزندان ایران زمین، بهترین کشور در منطقه بود؟. آنچه که این روزها اثبات میشود این است که وقتی جنایتکاران حکومتی حرف میزنند، سنگ را آب میکنند اما در عمل خون مردم را مینوشند.
پزشکیان و خامنهای برای رونمایی از کابینه دزدان و جانیان، فرزندان ایران را قربانی میکنند. این خون دامن تک تک سرکوبگران را خواهد گرفت. همانطور که آه مادران شهدای تابستان ۶۷دامن رئیسی را گرفت و خدا چه انتقام سختی از جنایتکاران و ظالمان میگیرد. باشد که درس عبرتی برای خامنهای و همه ارکان حکومتش باشد.







