قبل از تولد پسرم کسری روزی پدرم (که با رنج زندان و اعدام فرزندانش سالها سرکرده بود) با من درد و دل میکرد که به ناگاه با چشمانی اشکبار و گرفتگی در گلو رو بمن کرد و گفت «تو و همسرت پدر و مادر نشدید تا بفهمید که من و مادرت چه میکشیم.»
من میدانستم که وی چه میگوید ولی حسی را که وی میخواست منتقل کند درک نمیکردم.
پسرمان متولد شد و اولین تکان به من و همسرم روزی اتفاق افتاد که وی برای اولین بار بعد از گرفتن گواهینامه رانندگی به تنهایی به منزل یکی از دوستانش رفت.
تلفن کرد که در راه بازگشت میباشد و ما بیست دقیقه تخمین زده بودیم که به منزل می رسد. بیست دقیقه شد نیم ساعت و از کسری خبری نبود. نگران شده بودیم ولی به روی خود نمیآوردیم. نیم ساعت شد 45 دقیقه و هردو به خیابان رفتیم و نگران و منتظر. تا بعد از یک ساعت نور ماشین کسری را دیدیم و خوشحال که بالاخره آمد. او را در اغوش گرفتیم و علت دیرکرد را پرسیدیم؟ با خنده جواب داد که راه را گم کرده بود و طول کشید که پیدا کند. منزل ما در حومه شهر است و تمام جاده ها شبیه هم.
با این مقدمه همانطور که در پست قبلی نوشته بودم هفته گذشته مادرم فوت کرد و به پدرم ملحق شد.
اعدام بهروز ترشیزی
در مهرماه سال ۶۰ روزی بهروز برادر کوچکم از منزل بیرون میرود و شب به خانه بر نمیگردد. پدر و مادرم نگران بودند و نمیدانستند که چه بلایی بر سر بهروز آمده است. هر دو با تمام جاهایی که فکر میکردند میتوانند اطلاعی از بهروز بگیرند تماس گرفتند. مانند بیمارستانها، کلانتریها، کمیتهها و حتی زندانها ولی خبری از بهروز نبود. به مدت ۱۷روز تمام به کمک تمامی فامیل و دوستان و آشنایان تمام سطح تهران را جستجو کردند ولی خبری از بهروز نبود. تا اینکه یکی از اقوام تیتر روزنامه کیهان را دید مبنی بر اعدام ۷۳نفر و با تعجب بهروز در میان اعدام شدگان بود!
جانیان جمهوری اسلامی خبر دستگیری بهروز را به پدر و مادرم اطلاع نداده بودند و من نمیتوانم تصور کنم که ایشان چه شکنجهای کشیدند. کسری ۴۰دقیقه دیرکرده بود و ما دیوانه شده بودیم و پدر و مادرم فقط خدا میداند که چه کشیدند و چگونه خبر اعدام بهروز را تحمل کردند!
این پایان شکنجه نبود, جسد بهروز را جانیان میگفتند که خود دفن کردهاند و پدر و مادر مطمئن نبودند که آدرس قبر واقعی باشد.
ناپدید شدن بهمن
هنوز اثرات این شکنجه تمام نشده بود که برادر دیگرم بهمن ناپدید میشود و جستجو برای وی آغاز میشود بدون نتیجه. برادر دیگرم رضا به مادرم میگوید که ممکن است بهمن را هم مانند بهروز دستگیر کرده باشند و جانیان دوباره دروغ میگویند که نمیدانند وی کجاست.
رضا به مادرم میگوید که این جانیان ممکن است که به سراغ وی نیز بیایند و از مادرم می خواهد که با وی برای مدتی پنهان شوند.
روزی که مادرم با برادر دیگرم رضا به دنبال یافتن مکانی بودند, هر دو ناپدید میشوند.
حال برای پدرم، همسر و دو پسرش بهمن و رضا ناپدید شدهاند و وی نمیداند که کجا هستند و به دنبال ایشان میگردد بدون نتیجه.
کسری ۴۰دقیقه دیر آمده بود و من دیوانه شده بودم و برای پدرم یک ماه سپری شد تا مادرم به خانه برگشت.
مادرم تعریف میکرد که وی را به اتفاق رضا دستگیر کردند و به زندان اوین بردند و در زندان مادر و پسر را روبروی هم شکنجه میکردند که اقرار کنند که با مجاهدین در ارتباط هستند. مادرم میگفت درد ضربههای کابل به تن خودم قابل تحمل بود ولی ضربههای کابل به تن رضا برایم درد آورتر بود. در زندان به مادرم گفتند که بهمن در درگیری کشته شده است.
در همین زمینه
آخرین دیدار شهلا فردوست با کودکش پرویز- یک داستان واقعی
سربدار شدن رضا
حال پدر و مادرم میدانند که رضا در زندان اوین است و از فردای بیرون آمدن مادرم برای ملاقات رضا به اوین میروند. ولی شکنجه جانیان از این پدر و مادر تمام نمیشد. نگهبان به ایشان میگوید که زندانیی به نام رضا ترشیزی نداریم. مادرم با گریه پاسخ می دهد که وی مطمئن هست که رضا در زندان است و دوباره نگهبان با لحن بی تفاوتی میگوید اسمش اینجا نیست و فردا بیایید! این امروز و فردا کردنها یعنی شکنجه پدر و مادرم خارج از زندان چهار ماه و نیم طول میکشد و بعد از چهار ماه و نیم میگویند که رضا در زندان این جانیان است.
بعد از چند روز وقت ملاقاتی میدهند و پدر و مادر با رضایی مواجهه میشوند که در زیر شکنجه آسیب فراوانی دیده بود ولی لبخند بر دهان داشت.
رضا می گوید که یک دادگاه چند دقیقهای برای او تشکیل دادند و به هفت سال زندان محکوم شده است.
پدر و مادر من در این هفت سال با سختی به کرج برای ملاقات رضا می رفتند که خود شکنجه بود.
بعد از هفت سال به رضا میگویند که می بایست توبه کند تا «آزاد» شود و توبه وی میبایست واقعی باشد و برای اثبات به واقعی بودن می بایست تیر خلاص دیگر زندانیان را برای جانیان بزند که رضا نمیتوانست قبول کند و جنایت کند.
رضا نیز در کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷اعدام میشود.
شکنجه پدر و مادر با اعدام های بهروز و بهمن و رضا تمام نمیشود و هر وقت خبر از بیخبری پدر و مادری را در مورد فرزندان خود میشنیدند دوباره شکنجه میشدند که انگاری خاطرات پسران خود دوباره زنده شده است. شما چه نامی برای این حکومت می توانید بگویید؟
به امید آزادی ایران و پایان زندانی سیاسی، دستگیری و شکنجه بهترین جوانان مملکت.
بهروز نابغهای که در پانزده سالگی دیپلم گرفت و در نوزده سالگی سال چهارم رشته مهندسی مکانیک در دانشگاه علم و صنعت بود.
بهمن فارغ التحصیل مهندسی صنایع از دانشگاه علم و صنعت.
رضا فارغ التحصیل رشته معماری از دانشگاه ملی.
بدون احمقها شروران نمی توانند فاشیسم را بر قرار کنند. یکی از این احمقها به پدرم گفته بود که تقصیر تو است که فرزندانت اعدام شدند می بایست پسرانت را درست تربیت میکردی!. پدرم با قلبی شکسته چند روز بعد به این شخص میگوید که من سه مهندس برای ایران تربیت کردم.
روزگار غریبی است نازنین.
برگرفته از صفحه فیسبوک غلامعلی ترشیزی







