سندرم سرنگونی
فریبرزشادان
با وخیم تر شدن شرایط برای حکومت آخوندی، تاخت و تاز جناح های ظاهراً متخاصم به همدیگر بیشتر اوج می‌گیرد و از هرفرصتی برای تصفیه حساب عریان استفاده می‌کنند. البته با متد ولایی آتش به اختیار و تعارفات راهم کنار گذاشته اند. دراین رابطه روزنامه جهان صنعت، در مقاله ای شیخ شیاد را شلاق کش کرده، اما غافل از آن که این خود زنی های نظام فاسدی هست که در مرحله و فاز نهایی بقایش اینگونه دست وپا میزند.
« یک سندرمی در اتمسفر سیاسی ایران وجود دارد که روسای جمهور در سال پایانی ریاست‌جمهوری‌شان به آن مبتلا می‌شوند و آن، این است که خودزنی می‌کنند یعنی حرف‌هایی می‌زنند که نباید بزنند.»
اما واقعیت هایی که در آبان خونین، صحنه سیاسی ایران شاهد بود و مجموعه علائم و نشانه هایی که ارکان پوسیده نظام از خود نشان می‌دهد، بیشتر به سندرم سقوط حکومت خلیفه می‌ماند تا یک جناح و تلاش های عبث و بیهوده جناحی، دردی از خلیفه را درمان نخواهد کرد. قیام آبان ماه نشان داد که دیگر پایان ماجرا برای باندهای مافیایی ولایت فقیه هست . فوران خشم مردم جان به لب آمده آنقدر شدید بود، که میرغضب گزمه های خامنه ای جلاد، سردار یک شبه نظام آن را به جنگ جهانی تشبیه کرد، که این هم از همان علائم مرض سقوط خلیفه هست و بعد از زلزله سرنگونی وادار کرد که چنین عربده کشی بکند . البته تنها پاسدار سلامی نیست که فقط داد و فغان راه انداخت، سایر وحوش و مهره های ریز و درشت نظام هم، خطر سرنگونی را با غریزه منحصر به ماهیت مادون انسانی شان حس کرده اند و نمونه ای از آن صحبتهای نماینده رامهرمز در مجلس ولایت هست، که درسایت خبرگزاری مجلس هم درج شده بود . اقبال محمدیان درحالیکه تسمه بر گرده روحانی شیاد می‌کشید و نعره می زد که «جناب روحانی نارضایتی عمومی را درک کنید» که البته خشم و عصیان جوانان شورشی را مینیمیزه کرد و تحت عنوان نارضایتی بیان کرد وهمچنین گفت : « شکاف طبقاتی ، نداری و فقر مردم را بفهمید، صدای اعتراض مردم را بشنوید» و در ادامه با یک قلم فرافکنی مفتضحانه خودش را معترض نشان می‌دهد، که گویی این روحانی هست که مسبب همه این بلایاها و فجایع اجتماعی هست، درحالیکه برای هیچ یک از مردم ایران، پوشیده نیست و پر واضح هست که این نتیجه چهل سال حاکمیت سیاه و کثیف ولایت فقیه هست، که ایران را به زندان فقر و تهیدستی مردم تبدیل کرده است.
در رابطه با مرض سرنگونی، که نظام ارتجاع به آن دچار شده، صحبت های یکی دیگر از مهره های جنایتکار نظام که سخنگوی روحانی شیاد هست، خیلی واضح و روشن بیان میکند که مشکل در کجا هست. وی در واکنش به شلاق کش کردن روحانی گفت:
« جرات داشتید ۸۴ یا ۸۵ دولت را نقد کنید؟ دولت باید نقد شود و ذات آن همین است. آیا امروز جرات دارید که نهادی دیگر را نقد کنید؟»
منظور این سخنگوی جنایتکار از نهاد دیگر، بیت خلیفه ارتجاع و ارگان های سرکوب خلیفه ولایت فقیه هست و برای هرشنونده ای هم قابل فهم هست که اینگونه به ریشه اصلی و سرمنشأ درد های بی درمان و لاعلاج حکومت آخوندی می‌پردازد. این جنایتکاران، درنده خویی و توحش گرگ صفتانه شان، طبیعی هست چون در شرایط بحرانی، مثل گرگ همدیگر را تکه وپاره می‌کنند و درهمین رابطه به شکل دیگر مشکلات جامعه ایران را تبدیل به چماق کرده و بر سرولایت فقیه میزند.
« متاسفانه نمی توانم آن چنان که می خواهم چارچوب بحث هایم را ادامه دهم … توسعه سیاسی و اجتماعی و اقتصادی باید توامان و موازی باشد. در کشور ما توسعه سیاسی و اجتماعی شکل نگرفت و احزاب و تشکل ها شکل نگرفت. به این نهادها با سوءظن نگاه شد. این موضوع دست این دولت یا دولت قبلی نبوده است.»
حرف های این جنایتکار درحالی هست، که می‌گوید متاسفانه آن چنان که می‌خواهد نمی‌تواند حرف بزند، اما بخوبی نشان می‌دهد که ریشه این بیماری و این مرض سقوط، که نظام به آن مبتلا شده در کجاست، در ولایت فقیه ! اما ببینیم خود ولی فقیه سندرم سقوط خود را چگونه بارز میکند. این آخوند شقی و جنایتکار، وقتی لرزه های سرنگونی خلافتش رادر شعله های خشم و خروش جوانان قیام دید، مجبور شد که سبوعیت ماهیت پلید و جنایتکارش را در فرمان کشتار مردم و بخصوص جوانان شورشی بارز کند و در نتیجه این فرمان آتش به اختیار،باعث کشتار بیش از هزار جوان شورشی حتی عصیانگران کم سن وسال هم شد. هزاران نفر را به شکنجه گاه های نظام برد. شکنجه برای اعترافات اجباری و شگرد های کثیف دیگر که بتواند به هروسیله ای موج خیزش های توفانی جوانان را مهار کند و هرگز نخواهد توانست، بلکه باعث فروزان تر شدن شعله های خروش جوانان شورشی خواهدشد. در رابطه با ابعاد سرکوب دیدبان حقوق بشر هم اینگونه واکنش نشاد داد.
« مقامات ایرانی به پنهان کردن عامدانة ابعاد سرکوب بیرحمانة خود علیه کسانیکه برای یک زندگی بهتر اعتراض می‌کنند، ادامه می‌دهند»
اما بعداز این همه جنایاتی که خامنه ای کرد، وقتی با شامه ضد انقلابی اش حس کرد که قافیه رابد جوری باخته، ناچار به خود زنی شد و دجالگرانه دم از رأفت زد که شاید بتواند روی این همه جنایتی که کرد بپوشاند، ولی بایدگفت این شیخک دجال زهی خیال باطل. دم زدن از رأفت، از جانب هیولای ولایت فقیه هیچکس را نمی فریبد.
«. خامنه‌ای با “شهید” نامیدن برخی جان باختگان و پرداخت دیه و دلجویی از خانواده ها موافقت کرد…. و نسبت به افراد مشکوک در هر گروه، با جهتی که به رافت اسلامی نزدیک تر است عمل شود.»
به راستی که خامنه‌ای سردسته جنایتکاران خلافت اسلامی، مرزهای جدیدی از وقاحت و بی شرمی را درمی‌نوردد اما تمام این تاکتیک ها دیگر هیچ دردی از خلیفه ارتجاع را درمان نخواهد کرد و خیز نهایی در راه هست. اوضاع درهم ریخته نظام و گستردگی سرکوب برای مهار شرایط، گویای بازشدن درب جهنم سرنگونی برای ولایت فقیه جنایتکار هست و هیچ راه گریزی از آن ندارد.
( سندرم مجموعه علائم بدنی و ذهنی مرض ، نشانه و علامت یک بیماری)
