محرومان و ستمدیدگان همواره در هر برههای از زمان، تاریخ را میسازند ولی این سلطهگران و ستمگران هستند که آنرا مینویسند اما در سالگرد قیام و اعتراضات ۱۴۰۱ و موقعیت جوشان جامعه، درحالیکه تلاش داشتند هر اعتراضی را در همان بدو شکلگیری از هم بپاشانند، نسل شورشگر و قیام کننده فرصت طلایی را از دست نداد و اثبات کرد که برآن است تاریخ را خودش بسازد و خودش هم بنویسد و این چنین بود که خواب را از چشمان مسئولان با درایت و هوشیار نظام در ربودند و آنها را آشفته کردند.
آماده باش بیسابقه در سالگرد قیام
در شرایطی که نظام بزعم خود فکر میکرد با پلیسی کردن فضای شهرها و خیابانها با انبوه موتور سواران مجهز میتواند مانع از شکلگیری یاد و خاطره شهدای قیام در سالگرد آنها شود، موقعیت قلیان جامعه چیز دیگری را به آنها نشان داد.
خوب است که آمار و ارقام در وضعیت آماده باش را نگاهی بیندازیم تا مفهومی از فرصت طلایی برای جهش کردن را بدست بیاوریم. البته برای ارزیابی صحیح از چنین موقعیتی داشتن اطلاعات مکفی بسیار مهم میباشد. اما چنین پیشآمدهایی یک خصلت سرفصلی دارد که باید به آن اهمیت داد و اعتنا کرد.
از روز ۲۰شهریور، برای جلوگیری از جرقهای دیگر در سالگرد قیام و اعتراضات همه نیروها و قوای انتظامی به حالت آمادهباش درآمدند.
سپاه پاسداران و بسیج ۲۳هزار تن و نیروی انتظامی ۲۱هزار تن از نیروهای خود را وارد صحنه کردند که بیسابقه بود.
در همین زمینه
گرامیداشت یاد شهیدان آزادی در سالگرد شهادت آنان
یکی از دست اندرکاران قدیمی همین نظام گفته بود؛ «تهران بدتر از حکومت نظامی سال۵۷ بود، اگر کشور بیگانهای، ایران را اشغال نظامی کرده بود، این همه نیرو نمیتوانست در خیابانها قرار دهد، تا به مردم بخواهد ثابت کند مقاومت بیهوده است! این همه موتورسیکلت تریل سیاه و خاکی رنگ در شهر، از گردن تا پایین پا تجهیزات سیاه رنگ بسته بوند».
بله، در سالگرد قیام فضا را بهکلی بسته بودند، همه چیز را تمام شده میدیدند که بر اوضاع مسلط هستند اما به یکباره همه چیز برهم خورد و آه و فغان مسئولان حکومت درآمد. اما باز از همان دست اندرکار قدیمی بشنوید که گفت: «چه احمقند آنها که تصور میکنند با یگانهای ویژه با زور اسلحه میشود بر این نسل حکومت کرد! نسلی که بسیار تغییر کرده». بله این نسل برآن است فرصت طلایی را از دست ندهد و برای ساختن تاریخ خودش جهش کند تا خودش هم آنرا بنویسد.
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.







