شجاعت، مقاومت در برابر ترس است (مارک تواین)
نزدیک به دو ماه پس از آغاز قیام سراسری مردم ایران، دستگاه سرکوب ولایت فقیه در یک تناقض لاینحل گرفتار شده است. از یک سو به سبک «بگم بگم؟» احمدی نژادی با دود و دم دارد وانمود می‌کند که توان بیشتری برای سرکوب دارد و اعمال نمی‌کند و از سوی دیگر در رسانه‌های خود از مظلومیت پلیس! و مجروح و کشته شدن نیروهای امنیتی حرف می زند.
یک روز پس از بیانیه۲۷۲تن از اعضای مجلس حکومتی که در آن از قوه قضاییه یعنی اژه‌ای خواسته بودند «هر چه سریع‌تر با محاربین برخورد عبرت‌آموز کرده و… حکم قصاص را اجرا کنند!» اژه‌ای رییس قوه قضاییه در جلسه شورای‌عالی قضایی از سرعت در «محاکمه و مجازات‌های بازدارنده برای آشوبگران به‌خصوص عناصر اصلی آنها» سخن گفت و «از دستگاه‌های ذیربط درخواست کرد عناصر اصلی اغتشاشات را سریع‌تر به‌دستگاه قضایی معرفی کنند!».
پیش‌تر از آن کیهان نیز در یادداشتی به قلم شریعتمداری در مطلبی با عنوان «مدارا قبول ولی تا کی؟» برای کشتار خیابانی معترضان به سبک ۹۸ بی‌تابی کرد.
اکنون سوال این است که آیا دستگاه ولایت فقیه توان سرکوب بیشتر را داشته و بکار نگرفته و یا اساسا این دستگاه به یک ابزار بی‌خاصیت تنزل پیدا کرده است که فقط حکم لولو خورخوره را برای ترساندن جامعه دارد؟
بیشتربخوانید
ضرغامی سرنگونی را به چشم خود دیده! باور نمی‌کنید؟
اراده مردم مافوق نیروی سرکوب
در تمامي جوامع بدون استثناء قواي مردم از قواي سركوب بالاتراست. در اين ترديدي نيست. ولي نيروهاي جنايتكار و ديكتاتورها تلاش مي‌كنند قوای خود را برتر نشان بدهند تا قوايي كه بالقوه است به قواي مادي تبدیل نشود.
اگر اين نيروي بالقوه عظيم مردم به يك نيروي مادي تبديل بشود، طبعا مي‌تواند طومار دستگاه سركوب را در هرابعادي و درهر كميت وكيفتي در هم بپيچد. بنابراين تلاش مي‌كنند با اختناق و با سركوب و ایجاد رعب در بین مردم:
– در توانمندي واقعي مردم يك ناباوري و يك طلسم شدگي ايجاد كنند. هدف این است که مردم توان واقعي خودشان رافراموش كنند و يادشان برود كه تا كجا مي‌توانند و قدرت دارند.
– در بین مردم شقه ايجاد کنند و انواع و اقسام اختلاف راه بیندازند.
– نیروی سرکوب تلاش مي‌كند كه نيروي عظيم مردم هم بردار و هم جهت نشوند.
– تلاش مي‌كنند كه اين نيروی بی‌انتها و اين بدنه عظيم و اين قدرت با كلاهك مقاومت و پیشتاز متصل نشود يا منحرف بشود.
بنابراین در شرایط قیام صورت مساله این نیست که قدرت حاکم چقدر توان دارد يا ندارد، چه اقداماتي مي‌خواهد بكند یا نمي‌خواهد بكند، بلکه صورت مسئله نيروي اصلي جنگنده و رزمنده و شورشي است كه در كف خيابان دارد مي‌جنگد.
لطیف جلوه دادن سرکوب!
اگر سخنراني‌ها و يا رسانه هاي حکومت را دنبال كنيم، می بینیم مستمر و مدام يك قشر و باندی در درون حکومت در اين گزاره غلط مي‌دمند که اگر قيام تا به الان به دوماهگي خودش رسیده، دليلش اين است كه حکومت و دستگاه سركوب كارش را نكرده است. پس بايد بسيار وحشيانه‌تر كشتار مي‌كرده و قيام را متوقف مي‌كرد. اگر متوقف نشده علت اين بوده كه سركوب در ابعادي كه بايد انجام نشده است! گویی کشتار ۵۵۰ نفر درخیابان و به زنجیرکشیدن بیش از ۳۰هزار زن و مرد سرکوب نبوده و غلغک دادن جامعه بوده است!
اما آنچه به جوانان و شورشگران برمي‌گردد اين است كه صورت مسئله قيام كنوني در عرض و طول و كم و كيف دستگاه سركوب تعيين تكليف نمي‌شود؛ اگر نيروي رزمنده در كف خيابان اراده بكند باقي بماند و روي مسير درست و اصولي خودش مسير قهر و آتش حركت كند و روي همان شعار «مرگ بر خامنه اي، مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر» پابرجا و پاقرص بماند، نیروی سرکوب نمی‌تواند چیزی را تغییر بدهد.
همانطورکه دانشگاه‌ها مي‌ايستند و مقاومت مي‌كنند، جوانان هرشب و هر روز تمام شهرهاي ايران را در حالت شورشي و استمرار قيام را در آتش حفظ كردند، در چنين شرايطي به هيچ وجه دستگاه سركوب رژيم كارايي ندارد.
بنابراين هرقدر هم بخواهد سركوب خودش را بيشتركند کاری از پیش نمی‌رود. تعداد شهدا و كشته هاي اين قیام که۵۵۰نفر بوده را بيشتر كند، بازهم سركوب و قدرتش تعيين كننده نيست!
تعيين كننده؛ باقي ماندن نيروهاي رزمنده در صحنه روي محور آتش در مسير استمرار قيام است. قطار قيام بايد در همين مسير بدون توقف پيش برود، بنابراين اگر شورشگران و قيام آفرينان، اگر زنان و مردان دلاور ايران آتش راكه كمبود اصلي اين قيام براي رسيدن به سرنگوني است حفظ كنند و با وجود سرکوب روز به روز گسترش بدهند، هر مانعي را از سر راه خودشان به كناري خواهند زد. همانطور كه ديدیم تمام شعارهاي انحرافي، مسيرهاي انحرافي و حرف‌هاي انحرافي دراين دوماه دود شد و به هوا رفت.
به طور مشخص دستگاه سركوب حکومت در استمرار این وضعیت فلج خواهد شد. بنابراين نباید به این نگاه کرد كه دستگاه سركوب حکومت چه مي‌گوید يا چه مي‌خواهد بكند؟ عنصر تعيين كننده در صحنه نیروی سركوب نيست، عنصر تعيين كننده نيروي رزمنده و شورشي در كف خيابان است و بايد بر آتش خود روز به روز بيافزايند. همان كاري كه الان مي‌كنند. اين عنصر اصلي و تعيين كننده است كه قيام را پيش مي‌برد.
