خاطراتی از قیام ۱۴۰۱ در دانشگاه رازی کرمانشاه
دانشگاه رازی، ۱۰مهر ۱۴۰۱، ساعت ۲ بعدازظهر
آن روز، ساعت ۲ بعدازظهر بود. هوا هنوز گرمای تابستان را در خود داشت، اما دانشگاه رازی در حال و هوایی دیگر بود؛ پر از خشم، امید، و عزم. از همان لحظه‌ای که به محوطه‌ی مرکز رسیدیم، انگار همه می‌دانستند که امروز متفاوت است. روزی که آمده بودیم تا فریاد بزنیم و نشان دهیم که دیگر سکوت نمی‌کنیم.
از صبح زمزمه‌ها در میان دانشجویان پیچیده بود که قرار است امروز صدایمان بلندتر از همیشه باشد. کم‌کم جمعیت بیشتری به محوطه اضافه شد. دوستانم دور هم جمع شدند، چهره‌هایشان خسته، اما چشم‌هایشان پر از عزم بود. یکی از بچه‌ها گفت: “امروز روز ماست، هیچ‌کس عقب‌نشینی نمی‌کند.” و ما همگی در سکوتی کوتاه و پُرمعنا آماده شدیم.
ساعت ۲ شد و ناگهان صدای فریادها از دل جمعیت برخاست. صدایمان از محوطه‌ی دانشگاه عبور کرد و انگار به آسمان برخورد. هر کس با تمام وجودش شعار می‌داد، انگار که هر کلمه تیری بود که به سمت تاریکی و ظلمت پرتاب می‌کردیم. حس می‌کردیم که هر فریاد، یک قدم ما را به سوی آزادی نزدیک‌تر می‌کند.
در همین زمینه
ما ایستاده‌ایم تا سقوط دیکتاتوری
یکی از دوستانم که همیشه پرشورترینِ جمع بود، به میان جمعیت آمد و با چشمانی سرشار از خشم و امید فریاد زد: “ما ایستاده‌ایم تا سقوط دیکتاتوری را ببینیم!” و ناگهان موجی از شور در جمعیت ایجاد شد. صدایمان اوج گرفت: “می‌جنگیم، می‌میریم، ایران را پس می‌گیریم” هر بار که این شعار را تکرار می‌کردیم، احساس می‌کردیم که دیوارهای ظلم در حال فرو ریختن است.
نگاه‌هایمان به یکدیگر گره خورد؛ حس می‌کردیم که همه‌ی ما، با تمام تفاوت‌هایمان، برای یک هدف مشترک آمده‌ایم. در آن لحظه، دیگر دانشگاه فقط یک مکان برای درس خواندن نبود؛ تبدیل به میدان مبارزه‌ای شده بود که در آن، تنها سلاحمان صدایمان بود. صدایی که نمی‌خواست خاموش شود.
دختری که همیشه با لبخندی آرام در میان جمعیت دیده می‌شد، جلو آمد و با صدای محکم گفت: “این پایان نیست، این تازه آغاز است. ما به آزادی نزدیک می‌شویم.” و با شنیدن صدایش، انگار خستگی از تن همه‌مان بیرون رفت. می‌دانستیم که راه سختی در پیش داریم، اما آن روز، در آن لحظات، حس کردیم که قدرت در دستان ماست.
با هر دقیقه‌ای که می‌گذشت، فریادهایمان بلندتر و محکم‌تر می‌شد. هیچ‌کس نمی‌خواست سکوت کند. ساعت‌ها گذشت و حتی وقتی غروب نزدیک شد، همچنان در محوطه ایستاده بودیم. با نگاهی به همدیگر، لبخندی از رضایت بر چهره‌هایمان نشسته بود. دست در دست هم، با صدایی که از اعماق جانمان برمی‌آمد، فریاد اعتراض سر دادیم.
بقلم: مهدی. ن
