مرداد و شهریور برای مردم ایران و بخصوص دادخواهان روزهای خاصی است.
خاوران در چنین روزهایی میهمانی بزرگی گرفته بود.۳۶سال پیش را می گویم.
در سکوت بیابانهای خاوران سال ۶۷ شبانه لودرها و بولدوزرها به راه افتاده بودند.
سکوت بهت زده به چهره نجیب خاوران نگاه می کرد.
رنجی بی پایان تمام وجود خاک سردش را فراگرفته بود.
راستی این میهمانی چیست؟
– گویی قرار است هزاران قلب شیفته و عاشق در خاک سرد خاوران میهمان گردند!
-آنان که هستند؟
-نامشان چیست؟
– از کدام سرزمین آمده اند؟
در همین زمینه
در سالروز آغاز قتل‌عام ۶۷ گورستان خاوران به روی مادران بسته شد!
– جرم شان چیست؟
-چرا اینان طناب به گردن دارند؟
-چرا به دیو مرگ لبخند می زنند؟
– که زنجیر بر دست و پای شان بسته است؟
-این میهمانی شوم را چه کسی سازمان داده است؟
-چه کسی به تاراج زیباترین ارغوانهای سرزمین ام فرمان داده است؟ چه کسی …؟
کسی آن روز به سوال خاک خاوران پاسخ نداد.
اکنون ۳۶ سال از آن میهمانی شب‌های تابستان ۶۷ گذشته است.
خاک خاوران مغرور از این همه گنجینه نایاب به خود می بالد.
پاسخ سوالاتش را در لابلای مویه‌ها و واگویه‌ها و رنج‌نامه مادران یافته است.
همین دیروز هم زوارش را دیده بود که برای زیارت آمده بودند.
آنان ۷۰ یا ۸۰ خانواده دادخواه بودند که روز جمعه آمده بودند تا خاک خاوران را ببویند و یاد آن سربداران شان را گرامی بدارند.
اما گزمگان تیغ بدست هنوز از خاوران می ترسند
درهایش را بسته بودند
از قاب عکس شهیدان وحشت کردند
گلدانهای شمعدانی را شکستند
از اشکهای مادرانه و خواهرانه وحشت کردند
از کودکان دیروز که دادخواه امروزند ترسیدند
می دانی چرا؟
این گزمگان فرزندان همان قاتلان دیروزند
و این دادخواهان فرزندان سربداران
خاوران دیگر که دیگر خاکش افسرده و سرد نیست
تماشاگه بی طرف این رویا‌رویی نیست
او یقین دارد و شهادت خواهد داد که
سرانجام دادخواهان پیروز می شوند.
