زندانیان سیاسی بر تحقق جمهوری دموکراتیک در ایران تاکید کردند
به دنبال اعلام دولت موقت از سوی شورای ملی مقاومت ایران، موج حمایت داخلی و بین‌المللی از این اقدام بالا گرفته است.زندانیان سیاسی علی معزی و مهدی و محمد خداکرمی با انتشار نامه‌هایی از این اقدام شورای ملی مقاومت حمایت کردند.
زندانیان سیاسی مهدی و محمد خداکرمی از زندان مرکزی و پارسیلون خرم آباد در نامه خود نوشتند:« اعلام دولت موقت برای انتقال حاکمیت به مردم ایران و برپایی جمهوری دموکراتیک، بر اساس برنامه ۱۰ماده‌یی خواهر مریم از جانب شورای ملی مقاومت ایران، آغاز طوفان مردم ایران است، آغاز جنگ سرنوشت، جنگی به قدمت ۱۰۰سال با دو دیکتاتوری شاه و شیخ و ما به این جنگ جنگها بیابیا می‌گوییم.»
آنان در قسمت دیگری از نامه خود نوشتند:
«قیام دیماه نشان داد که بین مردم و دیکتاتوری پا به گور حاکم، دریایی از خون بهترینها جاری است. خونهایی که می‌جوشند و به هر خانه، مدرسه، دانشگاه، کارخانه، اداره و شهر و محله‌ای راه پیدا کرده‌اند تا دفتر ستم صد ساله دیکتاتوری شیخ و شاه را در هم بپیچند، تا مهر تابان ایران‌زمین در سرزمین شیرو خورشید طلوع کند.
در همین زمینه
ببین خون عزیزان را به دیوار، بزن شیپور صبح روشنایی!»
این دو زندانی سیاسی در پایان نامه خود تاکید کردند:« خواسته ما و مردم‌مان در این شرایط سرنوشت‌ساز و تاریخی بسیار روشن است: سرنگونی فاشیسم دینی حاکم بر ایران به‌دست ارتش آزادیبخش و کانون‌های دلاور شورشی و استقرار دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت برای انتقال حاکمیت به مردم ایران است. ما به صخره بزرگ ارتش آزادیبخش و کانون‌های قهرمان شورشی و مردم خویش تکیه داریم. ما از رهبرانمان برادر مسعود و خواهر مریم اصل کس نخارد را آموخته ایم، هر چه زمانه هم سخت و دشوار شود، کوتاه بیا نیستیم و به همه آزمایش‌ها بیابیا می‌گوییم.
از عموم همشهریان عزیز مان در خرم‌آباد و لرستان قهرمان می‌خواهیم که پرچم شهدای قهرمان دیماه را بلند کرده و دست فرصت‌طلبان وابسته‌ای که جنایات آخوندها را پله کرده و پشت بچه شاه برای خاموش کردن آتش قیام سنگر گرفته‌اند را کوتاه کنند. آری؛
«دایه دایه وقت جنگه، وقت دوستی با تفنگه»
بی‌تردید خورشید آزادی ایران دوباره گرمابخش وجود هر ایرانی خواهد شد.
زنده باد جمهوری دموکراتیک ایران
درود بر رجوی
زندانیان سیاسی مهدی و محمد خداکرمی
زندان مرکزی و پارسیلون خرم‌آباد
اسفند ۱۴۰۴»
زندانی سیاسی علی معزی از زندان قزلحصار نیز در نامه‌ای برحمایت خود از اعلام دولت موقت شورای ملی مقاومت تاکید کرد.
علی معزی در در شروع نامه خود نوشت:
«از قلب زندانهای این نظام بی‌آینده و فرتوت به شما نوید می‌دهم که با اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران برای انتقال حاکمیت به مردم ایران و برپایی جمهوری دموکراتیک بر اساس برنامه ده ماده‌ای رئیس‌جمهور مقاومت خانم مریم رجوی، ما وارد مرحله نوینی از تاریخ ایران شده‌ایم. مرحله‌ای که می‌توان و باید به صد سال دیکتاتوری شاه و شیخ برای همیشه پایان داد. سر مار زده شد و عنقریب آتشفشان خشم خلق فوران خواهد کرد. اینرا فرزندان رشید خلق که سالیان سال عمرم را با آنها در زندانها گذرانده‌ام گواهی می‌دهند. این باور را از همبندی و همنشینی با زندانیان سر موضع و شاخصی، کسب کرده‌ام که هر یک نشانه‌ای از آیات شجاعت، ایمان و استقامت و انسانیت بوده و هستند.»
زندانی سیاسی علی معزی سپس با ذکر خاطراتی از مجاهدان شهیدی که از دهه ۶۰ تاکنون با آنان همبند بوده و اسوه‌‌های صبر و مقاومت بودند تاکید کرد:
«اما از ۴۰۱ به بعد با پدیده جدیدی از شجاعت و سازش‌ناپذیری به اسم کانون‌های شورشی در زندان روبه‌رو شدم. قهرمانانی هم‌چون مجاهدان شهید مهدی حسنی و بهروز احسانی که سلول انفرادی، زندان، شکنجه و اعدام را به پشیزی نگرفتند. این جا بود که به چشم خود دیدم که چگونه به‌قول سردار موسی خیابانی پرچم آرمان مجاهدین دست به دست چرخید و چرخید ولی هرگز به زمین نیفتاد، بلکه هر بار بر چُکادی بالا بلندتر در دستان نسلهای بعدی برافراشته شد.
کمی بعد در همین ایام با دلاور جوانانی تحصیل کرده و بسیار شجاع از کانون‌های شورشی هم بند شدم که خودشان و بسیاری از همرزمانشان در سراسر کشور زیر حکم اعدام اند. برخاستن این گوهران بی‌بدیل و فداکار از متن جامعه مصیبت زده‌ٔ ما محصول جوشش خونهای گذشتگان از طرفی، و از طرف دیگر سرمشق گرفته از اشرفیان مسلح به انقلاب مریم است. این نسل جدید از جوانان، ارعاب و دستگاه سرکوب را اصلاً به حساب نمی‌آورند»
او سپس به نمونه‌ای شجاعت کانون‌های شورشی بازداشت شده در قیام دیماه را یادآور شد و نوشت:
«در قیام پرشکوه دیماه امسال دیدیم که این نسل با شجاعتی بی‌نظیر چه بیشمار تکثیر شده و می‌رود تا به کوری چشم شاه و شیخ، رهایی را برای میهن محنت‌زده به ارمغان آورد. درود بر عزمشان، درود بر رزمشان.
در اینجا نمونه‌یی از ایمان و استحکام یکی از همین جوانان کانونها را که چندی پیش از زندان به بیمارستان اعزام شده بود میاورم: ملاء پیرامون وقتی فهمیدند که زندانی سیاسی است، همه اعم از بیماران و کارکنان و پرستاران و مراجعین در اطراف او جمع شده و ابراز محبت و سمپاتی نشان می‌دادند.
ـ خوب حالا چکار کردی؟ کانون شورشی بودم! کانون شورشی یعنی چه؟ نشنیده‌اید؟
یکی از حاضران: یعنی آنها که می‌روند نمادهای دیکتاتوری را آتش می‌زنند، آره؟
بله!
کجاها را آتش می‌زنید؟
مراکز سرکوب سپاه و بسیج را!
درود و دمتان گرم!
– یکی از کارکنان: ما چه کار می‌توانیم برایتان بکنیم؟ چی لازم دارید؟
ـ دیگری: چه حکمی گرفته‌ای؟
اعدام!
غلط می‌کنند.
– دنبال چی هستید؟
آزادی برای مردم و جمهوری دموکراتیک، نه سلطنت می‌خواهیم، نه ولایت فقیه… .
تا نوبت معاینه گفتگو ادامه می‌یابد…
سپس در میان حاضران سه بار با صدای رسا شعار می‌دهد:
مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر – درود بر رجوی
علی معزی
زندان قزلحصار اسفند ۱۴۰۴»
